Limitsiz olan Allah subhanehu ve teâlâdır..
Beşer olarak hepimizin belli bir limiti var.Sakinliğimizin , tahammülümüzün,sabrımızın, sevgimizin, hoş görmemizin,dayanıklılığımızın vs.......en basit tarafından bakarsak ölümlü varlıklarız ,yani ömrümüzün de limiti var.İnsani reflekslerimiz miras malı değil ki , yaşam arşiv dosyamıza baksak o reflekslerimizi kazanmak için neler yaşamışız görebiliriz aslında, kolay olmadığını hatırlayabiliriz.Ama unutuyoruz.
Maalesef artık dönüp kendimiz ile ilgilenmeyi unutuyoruz .Bizi neyin mutlu ettiğini,nelerin güven verdiğini, nelerden kaçmamız gerektiğini unutuyoruz.
Kendini unutan insan başkalarını hatırlar mı?
Evet aslında hatırlıyor.Hatta başkasını kendisinin hiç oturmadığı tertemiz yeni koltuklara oturtuyor da rutubetli sandalyeye kendini layık görebiliyor.
Kendimize göstermemiz gereken merhameti başkalarına gösterebiliyoruz , kendimizi unuttuğumuz yere bir başkasını koyabiliyoruz, başkasını düşünmek belki kolay geliyor bize, belki de kendimize bakmaktan korkuyoruz, sonuçta göz göze geleceğimiz şey koca bir enkaz yığını olabilir değil mi ..
Bazı dostlarımız , sevdiklerimiz vardır mesela, onlara karşı daha alttan alan bir tavır sergileriz , olduğu gibi kabul ederiz,affediciliğimiz üst seviyededir,onlarda bizi cepte görebilirler,ama illaki bir yerde o hesap elimizde patlar..Neden ? çünkü limitimiz vardır.
Limitimizi kendimiz mi belirliyoruz peki ? Yoksa çevremizin davranışları mı bunu belirliyor.İşte bu kısmı çok önemli.
Limitimizi kendimiz belirlersek , sınırlarımızı biliriz,o sınırları geçmek isteyen olaylara karşı, insanlara karşı kendimizi güvence altına alabiliriz.Evet bir noktaya kadar kendimizi koruyabiliriz.
Ama limitimizi kendimiz belirlemiyorsak , merhametimizi , tahammülümüzü , sevgimizi vs... o kadar gereksiz yere harcarız ki ,gerekli olduğu zaman da sıfırı çekmiş oluruz.
Biz de olmayanı kimseye veremiyorsak eğer önce kendimize merhametli , önce kendimize tahammüllü , kendisini seven biri olmaya çalışıp,sonra en yakınımızdan başlayarak limitlerimizi zorlamadan etrafımiza karşı müslümana yakışır şekilde bir yaşam tarzını hayatımızı koymalıyız sanırım.
Aksi halde,sen affetiğin halde senin hatalarını affetmeyen, kendinden başka kimseyi düşünmeyen,,senin sevdiğin kadar sevmeyen önem verdiğin kadar önem vermeyen insanların arasında sıkışıp kalırız .
Allah subhanehu ve teâlâ en iyisini bilir.
