Wat eten we?
Het was afgelopen maandag, ik was aan het eten koken voor de jongeren op onze groep. Eén van hen wilde mij graag helpen. Hij zit in een rolstoel en praat via een spraakcomputer. Tijdens het koken hoor ik allerlei etenswaren voorbij komen. Als dat allemaal in het gerecht zou zitten weet ik niet of ik daar vrienden mee zou maken.. Vervolgens noemt hij ‘papier’, ‘pen’ en kijkt naar de menulijst. ‘Wil je weten wat we de rest van de week eten?’ ‘Ja’. ‘Nou, ik ben nu met het eten van vandaag bezig, ik kan niet alles tegelijk’. Hier blijft het even bij. Als mijn collega komt herhaald hij weer de woorden ‘papier’ en ‘pen’. Ook zij begrijpt hem niet. En ineens gaat er een lampje bij mij branden. ‘Ooooh, het is maandag en dan moeten we een menulijst maken!’ Ja, dat was wat hij ons wilde duidelijk maken. Er verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht. Als we hem niet hadden, dan zouden we veel dingen vergeten. Dit bevestigd mij weer hoe gauw je het niveau van iemand kan overschatten maar in dit geval onderschatten. Je kunt dan wel gehandicapt zijn en veel niet kunnen maar zijn verstand brengt hem nog heel ver!
