@caytiryakisiyim - Tumblr Blog

Mesele hiç bir zaman konser değildi. Beni çok istediğim bir şeyde yapayalnız bırakmandı. İsteklerime kulak tıkaman, görmezden gelmendi. Senin için önemsiz şeylerin benim için de önemsiz olduğunu varsaymandı. Hiç anlamadın, belki de hiç anlamayacaksın.

isdiplomat-deactivated20240731

Kırk cümle kuruyorsun, ağzını açmadan vazgeçiyorsun. İncinme değil bu, insana olan inancını yitirme.

Sığamıyorum.

birseydemekistemiyorum-deactiva

Üç saaatlik bir filmi tek bir sahnesini çok sevdiğimizden tekrar tekrar izleyebiliriz. Dört dakikalık bir şarkının giriş kısmındaki yükselişi çok sevdiğimizden tekrar tekrar açıp suyunu çıkarana kadar onu dinleyebiliriz. Bitirdikten sonra ağızda bıraktığı tat için sürahilerce şırayı içebilir dahası şıra yapmayı öğrenmeye kalkabiliriz. Yalnızca on gün çiçek açacağını bildiğimiz bir bitkiyi aylar öncesinde dikip periyodik olarak sulayabilir, sıcaklığını kontrol altında tutabiliriz. Onlarca ismin geçtiği bir romanda tek bir karaktere aşık olup sırf onun için beş yüz sayfayı okuyabiliriz. Küçük şeyleri büyük tutkularla seven ve onlar için dakikalarını, saatlerini, aylarını veren bizler konu “şey” değil de bir “insan” olduğunda da benzer bir davranış gösteririz. Annemizi kuşlara yem koyduğu için affedebilir, babamızı tüm yanlışlarına rağmen bağlılığı için sevebilir, herkesin dışladığı bir sınıf arkadaşımızı sokak kedisini sahiplenirken gördüğümüz için hayat boyu tolere edebilir, bir şiir ezberlettiği için sınıf öğretmenimizi ölene kadar hatırlayabiliriz. Çocukken alınmış bir elma şekeri ile çocukken yırtılmış bir bebek bir insanla olan hayat boyu ilişkimizin sınırlarını çizebilir.

O insanın yalancı olduğunu, hırsız olduğunu, riyakar olduğunu aslında en iyi biz biliriz. Bu çıplaklık yani her insanın karanlık yönleri birikir ve çocukken bizi gece uyutmayan o gölge ağaçlara dönüşür. Bizi çığlık atmaktan koruyan, usulca yatakta uyumayı beklemeye ikna eden gündüz gördüğümüz ağacın güzelliğidir. Ona tutunuruz. Bizi korkutan şeyin ardında var olan güzelliğe olan inanç. İnanç diyorum çünkü gözlerimizin gördüğü gölgelere karşı hatıralarımızda soyut kalan yeşil ağaç. Adil bir savaş değil.

Küçüklüğünü bildiğimiz bir insanın başarı elde ettiğini gördüğümüzde gözümüzden gelen yaş niçin ? Ölmek üzere olduğunu bildiğimiz buruşmuş, altını pisletmiş, beyaz saçları yağlanmış bir kadını gördüğümüzde onun güçlü ve güzel bir kadın olduğu imgesi aklımıza nereden geliyor ? Dibi görmüş bir kadını, onun yataktan hiç çıkmadan uykuyla sorunları aşmaya çalışacak kadar aciz bir halde izlerken onun tanıdığınız en cesur kadın olduğu hissiyatı içimize nereden geliyor ?

Güzellik ve kalbe dokunan estetik anıların ağzında kalan tattır çünkü. Hatıralarımızdaki küçük tutkuların birleşimiyle bakarız bir insana. Bir ilişki noktalardan oluşur tıpkı bir doğru gibi. Toplumun sayı doğrusunda “üç” dediği kişi sizin için asla “üç”ten ibaret olamaz. Adından daha fazlası, noktalarının birleşimidir.

“Kırılmamak” kırmak eylemini yapan kişiye karşı günün ağarmasını umut ettiğimizdendir. Çemberin bizi tekrar birleştirmesini, yeni bir nokta ile kesişmeyi umut ettiğimizden.

Bizi hayata karşı kırgın hissettiren, tutunulacak güzelliklerimizi arttırmak için karanlıkla savaşırken güzelliğimize tutunan bir insanı göremeyişimizdir. Ele avuca sığmaz imajı çizerken aslında toprağa dikilip sulanmak bir saksıya sığmak isteriz, bizim dakikamız geldiğinde müziğin sesi açılsın, bir romanda adımız geçsin, adımıza aşk şiirleri yazılsın isteriz. Küçük bir tutku adımızla özleşsin isterken bunu itiraf edemeyiz.

caytiryakisiyim

10 yılı geçkin zaman geçmiş bu platforma girmeyeli en son üniversiteye hazırlanıyordum. Gencecik ve hayatı yaşadığı küçücük şehirden ibaret gören biriyken şimdi cebim anılar, şehirler ve yaşanmışlıklarla dolu. Hayalimdeki üniversiteye gidemesem de hayalimdeki mesleği yapıyorum. Gerçi hayal ettiğim gibi olmadığını şimdilerde anlıyorum. Evlendim bu sürede. Hem de üniversitedeki sınıf arkadaşımla. Hayatın cilvesi işte. Eskiden melankolik birisi olarak tanımlardım kendimi. Zamanımın çoğunu burada geçirir, insanların yazdığı yazıları uzun uzun okurdum. Şimdilerde kendimi tanımıyorum. Hayatın koşturmacası içinde kayboldum. Sürekli yeni insanlar, yeni şehirler, kurulmayan düzenler, ayrı düşülen sevdiklerim, samimi olunamayan ilişkiler içinde hapsolmuş hissediyorum. Belki kendimi yeniden hatırlarım ümidiyle girdim buraya. Panoma baktığımda bu yazı ile karşılaştım ve bu kadar yıla rağmen bende hissettirdiklerinin aynı olması karşısında çok duygulandım. Yeniden kendimi hatırlamak istersem diye burada kalsın.

tukenmezgunluk

İlk tanıştığında ki gibi kalmasını istediğin insanı, aslında hiç tanımadığını fark etmek.

payende

2018'de izlediğim dizi/filmlerin galiba tamamı. aralarında, denk geldiği için ya da mecburen izlediklerim de var (mesela soğukta dışarıda kalmamak için sinemaya girebilirsiniz.) yine de onları silmedim. en iyileri bence şu filmlerdi:

1. the salesman, ashgar farhadi, (2016) 2. kış uykusu, nuri bilge ceylan, (2014) 3. mahi va gorbeh, shahram mokri, (2013) 4. ah-ga-ssi, park chan wook, (2016) 5. black swan, darren aronofsky, (2010) 6. the killing of a sacred deer, yorgos lanthimos, (2017) 7. the lives of others, f.h. von donnersmarck, (2006) 8. full metal jacket, stanley kubrick, (1987) 9. three billboards outside ebbing missouri, martin mcdonagh, (2017) 10. phantom thread, p.t. anderson, (2017) 11. on body and soul, ildikó enyedi, (2017) 12. ölümlü dünya, ali atay, (2018) 13. fargo, coen brothers, (1996) 14. after hours, martin scorsese, (1995) 15. city of god, fernando meirelles-kátia lund, (2002) 16. no country for old men, coen brothers, (2007) 17. mientras duermes, jaume balagueró (2011) 18. sevmek zamanı, metin erksan, (1965) 19. extremely loud and incredibly close, stephen daldry, (2011) 20. vicky cristina barcelona, woody allen, (2008) 21. the square, ruben östlund, (2017) 22. the whiskey bandit, nimród antal, (2017) 23. la meglio gioventù, marco tullio giordana, (2003) 24. loveless, andrey zvyagintsev, (2017) 25. 10 cloverfield lane, dan trachtenberg, (2016) 26. searching, aneesh chaganti, (2018) 27. karpuz kabuğundan gemiler yapmak, ahmet uluçay, (2004) iki bin on dokuza da netflix üyeliği alırken girmiştim. :(

Git desem biliyorum ki belki bir daha hiç gelmeyeceksin. Ama sen beni sevmezken daha ne kadar dayanabiliim bilmiyorum.

gecelerinicinde

Çünkü tam olarak kaçmam gereken şeye geri dönüyorum

huzursuzhayaller

raifgibibiri

Mevsimlerden ilkbahar

birseydemekistemiyorum-deactiva

Üç saaatlik bir filmi tek bir sahnesini çok sevdiğimizden tekrar tekrar izleyebiliriz. Dört dakikalık bir şarkının giriş kısmındaki yükselişi çok sevdiğimizden tekrar tekrar açıp suyunu çıkarana kadar onu dinleyebiliriz. Bitirdikten sonra ağızda bıraktığı tat için sürahilerce şırayı içebilir dahası şıra yapmayı öğrenmeye kalkabiliriz. Yalnızca on gün çiçek açacağını bildiğimiz bir bitkiyi aylar öncesinde dikip periyodik olarak sulayabilir, sıcaklığını kontrol altında tutabiliriz. Onlarca ismin geçtiği bir romanda tek bir karaktere aşık olup sırf onun için beş yüz sayfayı okuyabiliriz. Küçük şeyleri büyük tutkularla seven ve onlar için dakikalarını, saatlerini, aylarını veren bizler konu “şey” değil de bir “insan” olduğunda da benzer bir davranış gösteririz. Annemizi kuşlara yem koyduğu için affedebilir, babamızı tüm yanlışlarına rağmen bağlılığı için sevebilir, herkesin dışladığı bir sınıf arkadaşımızı sokak kedisini sahiplenirken gördüğümüz için hayat boyu tolere edebilir, bir şiir ezberlettiği için sınıf öğretmenimizi ölene kadar hatırlayabiliriz. Çocukken alınmış bir elma şekeri ile çocukken yırtılmış bir bebek bir insanla olan hayat boyu ilişkimizin sınırlarını çizebilir.

O insanın yalancı olduğunu, hırsız olduğunu, riyakar olduğunu aslında en iyi biz biliriz. Bu çıplaklık yani her insanın karanlık yönleri birikir ve çocukken bizi gece uyutmayan o gölge ağaçlara dönüşür. Bizi çığlık atmaktan koruyan, usulca yatakta uyumayı beklemeye ikna eden gündüz gördüğümüz ağacın güzelliğidir. Ona tutunuruz. Bizi korkutan şeyin ardında var olan güzelliğe olan inanç. İnanç diyorum çünkü gözlerimizin gördüğü gölgelere karşı hatıralarımızda soyut kalan yeşil ağaç. Adil bir savaş değil.

Küçüklüğünü bildiğimiz bir insanın başarı elde ettiğini gördüğümüzde gözümüzden gelen yaş niçin ? Ölmek üzere olduğunu bildiğimiz buruşmuş, altını pisletmiş, beyaz saçları yağlanmış bir kadını gördüğümüzde onun güçlü ve güzel bir kadın olduğu imgesi aklımıza nereden geliyor ? Dibi görmüş bir kadını, onun yataktan hiç çıkmadan uykuyla sorunları aşmaya çalışacak kadar aciz bir halde izlerken onun tanıdığınız en cesur kadın olduğu hissiyatı içimize nereden geliyor ?

Güzellik ve kalbe dokunan estetik anıların ağzında kalan tattır çünkü. Hatıralarımızdaki küçük tutkuların birleşimiyle bakarız bir insana. Bir ilişki noktalardan oluşur tıpkı bir doğru gibi. Toplumun sayı doğrusunda “üç” dediği kişi sizin için asla “üç”ten ibaret olamaz. Adından daha fazlası, noktalarının birleşimidir.

“Kırılmamak” kırmak eylemini yapan kişiye karşı günün ağarmasını umut ettiğimizdendir. Çemberin bizi tekrar birleştirmesini, yeni bir nokta ile kesişmeyi umut ettiğimizden.

Bizi hayata karşı kırgın hissettiren, tutunulacak güzelliklerimizi arttırmak için karanlıkla savaşırken güzelliğimize tutunan bir insanı göremeyişimizdir. Ele avuca sığmaz imajı çizerken aslında toprağa dikilip sulanmak bir saksıya sığmak isteriz, bizim dakikamız geldiğinde müziğin sesi açılsın, bir romanda adımız geçsin, adımıza aşk şiirleri yazılsın isteriz. Küçük bir tutku adımızla özleşsin isterken bunu itiraf edemeyiz.

eylulekin

Haberin var mı taş duvar? Demir kapı, kör pencere, Yastığım, ranzam, zincirim, Uğruna ölümlere gidip geldiğim, Zulamdaki mahzun resim, Haberin var mi? Görüşmecim, yeşil soğan göndermiş, Karanfil kokuyor cıgaram Dağlarına bahar gelmiş memleketimin… Ahmed ARİF

🌹