Hi! This is ckaichen. Let me just share some of my experienced in this industry from March 2014 to present. During this three years and two months, I already have four solo books and one anthology with my fellow writers under Life Is Beautiful or LIB. Before, I only want to have my book published just for a day. Yes, kahit isang araw lang. Makita ko lang siyang katabi ng paborito kong author na si Sonia Francesca, that will be enough for me. Who would have thought na hindi lang ito isa, kundi marami? No one. Not even me. Honestly, during the time na naging exclusive writer ako under LIB. Hindi pa masyadong mahigpit ang pagkuha ng mga publisher sa mga story. I mean, the others already have theirs, pero may iba pa rin na kahit nasa 1K reads lang ang story mo basta naging interesado sila, kukunin nila. Pero syempre, may pagkakataon pa rin na lamang sa iyo ang mga sikat. Yes, given `yon, but itās not hard to get in. Unlike nowadays, you need ganitong reads or you need at least ganitong followers. Itās tough. Ngayon, nagpasa na ako sa tatlong publisher. Summit (hahahaha!), walang reply. Psicom, mga after a year pa raw bago nila mabasa. Lifebooks, idk what the case here. Hahahah! Hindi ako nakakakuha ng solid reply rito. Siguro kung kilala ako or may M reads ang pinasa ko sa kanila, they will show some interest in my works. Siguro. Even though, may lima na akong published work, itās still not enough nowadays. Hirap makipag-compete. Hindi ka pa nga nakakalaban, talo ka na. Some of my friends told me to include the fact na published author na ako, but hesitant akong gawin. Yes, may benefit `yun. Pero for me, gusto kong makuha `yung gawa ko because of the story and not because I already have published works or I have thousands of followers/reads. Masyado akong idealistic. Kahit alam ko `yung process ngayon, iba pa rin akong mag-isip. Hahahah! I hate it kapag nagpasa ako then ang tanong kaagad sa iyo ay, āIlan na ang reads nito?ā Nawawalan na ako ng gana kapag ganiyan. Masasabi ko na lang, āOo nga pala, `yun nga pala basehan sa ngayon.ā Hahahahah! First time kong na-meet `yung mga co-writer ko sa LIB, ang pinakukuwentuhan nila dami ng reads ng story nila. `Yung bilang mg reads ng nakuha sa kanila ng LIB that time. They are talking about hundred thousands and millions of reads. And Iām in the corner thinking like, āWhat the hell am I doing here?ā I canāt even open my mouth para sabihin kung ilang reads ang story ko. Nanliit ako that time. Hahahaha! Pero pag-uwi ko, sabi ng kapatid ko. āDapat nga maging proud ka! `Yung sa iyo walang madaming reads pero nakuha.ā Doon ko na-realize na, oo nga. I should be proud. Kasi `di ko kailangan ng madaming reads. Lakas-lakasan ng loob, mga bes. Tumaas ng kaunti ang self-confidence. Hahahah! `Yung time na nalabas `yung first published book ko, that was the hardest time for me. Heās A She that time may 2K reads lang siya. So, ang daming message na, āPaano ka nakapag-published, e, ang kaunti ng reads mo?ā or āHindi worth it `yan kasi mababa lang reads.ā Sakit, dude. Daming message na dini-degrade nila ako as a writer. Parang sinasabi nila na wala akong karapatan dahil hindi ako sikat at mababa ang reads ko. Hahahahah! Pero I ignore them. Sabi ko sa sarili ko, āPapatunayan ko na makakaya ko `tong pinasok ko. Darating `yung time na, magsisisi kayo dahil sinabi n'yo `yan sa akin.ā Lumakas lalo loob ko dahil dami kong nakuhang feedback doon sa mga bumili na nagustuhan nila `yung story. Even `yung mga editor nagustuhan daw nila. Nilalamon na ako ng motivation. Sulat lang nang sulat. Pasa nang pasa. Push lang nang push! Ganern! Hahahaha! `Yung mga napasa kong sumunod, wala pang 1K reads, pero na-approve. I got nice feedback din doon sa editor noong na-meet ko siya sa isa sa mga booksigning na na-attend-an ko. Na-challenge ko `yung sarili ko that time. Na-boost `yung confidence ko. Mas lalo akong nagkaroon ng reason para i-ignore `yung mga hate message. My second book came a few months after the first. I didnāt expect na masusundan kaagad. Kasi around this time, nagkakaroon na ng kaunting issues. `Yung from mga sikat na ang nilalabas. Basta maraming issue. Akala ko hindi pa magkakaroon ulit ng panibago. So, when Heartbreaker(.)com was released, hello haters ulit. As usual, dahil hindi naman nga ako sikat, nasa 2K or 3K reads lang ito noong lumabas na. `Ayan na naman sila. Paano at bakit na tanong. Iiyak na ulit ako. Daming hate. And I was like, āBakit? Anoāng ginawa ko? Deserve ko ba `yang hate n'yo?ā Hahahaha. Pero thanks sa mga kaibigan ko (co-writer and readers), naka-survive ulit ako. Saglit lang ako nagpadala sa bugso ng damdamin. I pulled myself together. Reminded myself what my sister and my friends told me. Ignore the hate. Prove yourself. Keep writing. Four months after ng release ng Heartbreaker(.)com another blessing came. Wattpad Presents, beybe. Whut! Whut! Kahit ako hindi makapaniwala. `Yung mga kasabayan ko that time mababa yata ang 2M reads. Hahahah! During the press con hindi binanggit `yung bilang ng reads noong story ko. Kasi nga the rest ay may M reads ang sa akin 15K reads lang. Sino ba ang mag-aakala, `di ba? Wala. People started befriending me. Asking kung paano. Magagalit pa sila kapag sinabi kong hindi ko alam. Kahit totoo ang sagot ko, ayaw nilang maniwala. Para bang akala nila ay tinatago ko sa kanila ang sagot. Ang hirap ng pinagdaanan ko during that time. Pero ang nagpalakas sa loob ko `yung sinabi ng best friend ko, āBinigyan mo na naman ng pag-asa ang mga hindi sikat na writer.ā That time, medyo naiyak ako. Siguro nga sa ibang writer naging inspirasyon ako kahit papaano. Kahit papaano baka nga nabigyan ko sila ng pag-asa. Kahit papaano baka nga nagkalakas loob sila dahil sa naging achievement ko. Naisip ko rin that time na sana, people will see my achievement as something to look forward for themselves and not give me hate. Kasi, `di ba, ako nga nagawa ko, e. Sila pa kaya? Some of them keep bragging pa na mas marami silang reads and followers. E, `di mas malaki chance nila, `di ba? After that, ito na... Madaming issues. Sobrang daming issues. Nabaliwala na kaming mga hindi sikat na writer. Ito na `yung start na priority ang sikat. Kailangan sikat muna. Ganiyan. Daming nagtampong writers. Madaming nawalan na ng pag-asa. Sobrang dami. Inabot ng dalawang taon bago nasundan ulit `yung akin. Tapos na contract ko and everything. I was confused. Bakit? Kung kailan naka-move on na ako and everything. Hahahaha! Then sinabi nila na, nire-reconsider ng management ang mga story. Nilalabas daw nila `yung mga tingin nila na may potential sa market. Bumping Hearts that time ay nasa 20K reads (Nov. last year). Na-approve `yung Bumping Hearts June 2014, na-release Nov 2016. Sa two years na `yon, hindi tumaas ang reads n'ya. Pero naging proud ako noong nakapasok sa Top 2 ng best seller nila. After this, nasundan pa ulit. `Yung anthology naman namin. Hindi na ako nag-e-expect. Kasi nga mahirap umasa. Masakit umasa. Akala ko hindi na masusundan. Then ngayon, after ng anthology, may isa ulit. 6 months after ng huling solo. Mayroon ulit. Akala ko hindi na lalabas. Nag-give up na ako noon pa. Napaisip ako, bakit ako ulit? Ang dami namang ibang writer? Ang sagot ko sa sarili ko, baka kasi mabenta nga ako sa market? Baka kasi totoo ngang may potential ang mga story ko. (Taas ng confidence! Hahaha) Dahil din dito kaya kahit hindi ako sikat or madaming reads hindi ako sumusuko. Hindi ako tumitigil mag-try kahit alam kong hindi ako mapapansin ng iba. Gusto ko pa rin i-push. Kasi until now, gusto ko pa ring ipakita sa mga katulad kong hindi sikat at walang madaming reads na, hindi namin kailangan `yun. Na kailangan lang natin magkaroon ng confidence sa mga sinusulat natin. Some of you might think na itong post na ito ay nagmamayabang. Think whatever you want. Pero hindi iyon ang purpose nito. I just want you to be aware sa mga naging achievement ko. Ako na hindi kilala. Ako na hindi nakakakuha ng maraming reads. Ako na nag-strive para may mapatunayan. I hope na makita nāyo `yung worth nāyo as a writer. Hindi ko sinasabi na gayahin nāyo ang pagiging idealistic ko, but in some ways, hindi naman masama `yun. I know how reality works. Iām super aware, pero naniniwala pa rin kasi ako na someday, mawawala na ang pagiging stereotype ng karamihan. Everyone will get a fair judgement. Everyone will have their own chances. Someday.
discoholicmusic
tangentwithtanner
baratheonpilled
theartofmadeline
ellievsbear
turnnoffyourmind
kaledo-art
janainaart
