Soms horen mensen duidelijk bij elkaar
Ik warm soep op. De koers op de achtergrond en Jennie naast me, het is zondag. Dat ik te weinig energie heb, vindt ze, dat weet ik wel. En dat dat niet goed is, ook. Het is zo attent van haar dat ze dan soep maakt voor mij. Bij dat dieetplan dat ze erbij vond. Speciaal voor mij. En als ik dan ook afval, is dat mooi meegenomen, toch?
‘Ik wil mezelf graag goed genoeg vinden, gewoon zoals ik ben. Het zou handig zijn, Jennie, als jij daaraan meewerkte,’ probeer ik haar voorzichtig duidelijk te maken. En of ze ook een kom soep wil?
‘Het mooiste in een koers is het duel,’ klinkt het op tv, ‘twee aan twee, verbeten grimas op het gezicht, tot elkaar verplicht.’
Ondertussen sta ik al een kwartier op soep te gapen, roerend, want koken mag dat niet. Twee minuten buiten een sigaret roken en de groene bellen springen mijn richting uit. Timing, nooit een sterkte geweest. Slikken trouwens ook niet. Meer een bijter, ik. En al helemaal geen fan van soep. Gelukkig is Jennie dat wel. Ik schenk twee kommen soep uit.
Dan twijfel ik. Zou ik wel het gesprek aangaan met mijn innerlijke criticus? Ze blaast in mijn rechteroor, te pas en te onpas. Over hoe slecht, vuil, dik, dom ik wel niet ben. Ik twijfel niet lang, want ik wil weten waarom. ‘Waarom doe je wat je doet, blaas je wat je blaast?’ vraag ik haar. Maar Jennie zwijgt.
‘Die twee zijn aan elkaar gewaagd, wisselen elkaar mooi af. In een perfecte samenwerking, geven ze elkaar geen duimbreed toe. Het blijft een strijd tot het bittere eind, zenuwslopend. Het is nu winnen of verliezen, een wereld van verschil. En iedereen wacht op het moment waarop een van de twee los rijdt. Wanneer explodeert de sprint?’
andulkaphoto
2087
vaporwave
prguitarman
theartofmadeline
areudirty