Τραγική απώλεια
Χθες έφυγε από τη ζωή σ’ένα φρικτό τροχαίο δυστύχημα ένας συμμαθητής μας… Ένας κολλητός κι αδελφός για κάποιους… Ένα νέο παιδί, μόλις 18 χρονών. Δεν τον ήξερα καλά, μα για μένα αυτό δεν έχει σημασία. Ήταν ένα μέλος της σχολικής οικογένειάς μας, ήταν ένας από μας. Ένα καλό παιδί που δεν πρόλαβε να ζήσει τη ζωή του. Κανένας μας δεν μπορεί ακόμα να το χωνέψει, μοιάζει σαν πολύ κακόγουστο αστείο… Ο θρήνος είναι μεγάλος, κι έχει βαρύνει τις καρδιές όλων μας. Όλοι εσείς λοιπόν που διαβάζετε τώρα αυτό το κείμενο, να πάτε να βρείτε σήμερα αυτούς που αγαπάτε στη ζωή σας πιο πολύ, μανάδες, πατεράδες, αδέλφια, φίλους και δεσμούς. Να τους κάνετε μια τεράστια αγκαλιά και να τους πείτε πόσο πολύ τους αγαπάτε, πόσο τους λατρεύετε. Γιατί κατάλαβα σήμερα, πιο πολύ από οποιαδήποτε μέχρι τώρα στιγμή μου, πως η ζωή αυτή είναι ένα φτερό στον άνεμο, μια ανάσα. Μπορεί να χαθεί εκεί που κανείς δεν το περιμένει. Και όταν χαθεί σαφώς δεν υπάρχει επιστροφή, γι’αυτό να ζείτε κάθε στιγμή αυτής της εφήμερης τρέλας, κάθε καλή και κακή. Να εκτιμάτε αυτές τις στιγμές. Να αγαπάτε όσο μπορείτε πιο πολύ και να το λέτε κάθε μέρα. Εκείνος δεν ξέρω αν πρόλαβε να το πει για τελευταία φορά στους δικούς του ανθρώπους… Έφυγε πολύ νωρίς και τόσο ξαφνικά… Θα σε θυμόμαστε πάντα ρε φίλε. Η καρδιές μας είναι και θα είναι μαζί σου. Να έχεις καλό ταξίδι εκεί ψηλά που πηγαίνεις. Αντίο σου… :’)
:') Έχεις απόλυτο δίκιο...Κι εγώ αυτό σκεφτόμουν χθες...Αυτά τα γεγονότα πρέπει όλους μας να μας ενδυναμώνουν και να μας μαθαίνουν πως κάθε στιγμή κάθε δευτερόλεπτο κάθε λεπτό είναι απαραίτητο να δείχνουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα ότι τους αγαπάμε...Δεν είναι κακό να λέμε ένα "Σε αγαπώ" πού και πού...Η αγάπη μας ενώνει ακόμη κι όταν μας χωρίζει ο θάνατος... Αντίο φίλε μας,να προσέχεις... Ευχαριστούμε Δάφνη για το post αυτό :')
