Bir gün hepimiz kavuşmayı da öğreneceğiz. O gün yakın. Bir gün hepimiz aramızdaki kilometreleri, santimetreleri aşacağız. Kime bakıyorsak uzaktan uzağa, bir gün tam karşımızda gözlerinin içine bakacağız. Çünkü mesafeler, aşılmak içindir....

@theartofmadeline
Three Goblin Art

titsay
KIROKAZE

Discoholic 🪩

JVL
tumblr dot com
hello vonnie
No title available

★

oozey mess

Janaina Medeiros
Sweet Seals For You, Always
No title available

pixel skylines
Jules of Nature
styofa doing anything
noise dept.
h
we're not kids anymore.
seen from France
seen from Suriname
seen from Singapore
seen from United States

seen from Belarus

seen from Malaysia

seen from France
seen from United States

seen from United States
seen from New Zealand

seen from Japan
seen from Brazil

seen from Brazil

seen from United States
seen from United States

seen from Canada

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from Uzbekistan
@cikolatalipoaca
Bir gün hepimiz kavuşmayı da öğreneceğiz. O gün yakın. Bir gün hepimiz aramızdaki kilometreleri, santimetreleri aşacağız. Kime bakıyorsak uzaktan uzağa, bir gün tam karşımızda gözlerinin içine bakacağız. Çünkü mesafeler, aşılmak içindir....
Her şeyin suçlusu ben miyim? Kimse kendi yaptığına bakmadan bütün suç benim oluyo. Evet evet her şeyin sorumlusu benim. Benimde birsürü arkadaşım olsaydı bir tanesi gitti diye üzülür müydüm, üzülürdüm.. Biri var o senin tek arkadaşın ama sen onun onlarca arkadaşından sadece sıradan bir tanesisin. Gitsen ne koyacak gitmesen ne kalacak. Demek ki çok arkadaşın olunca hemen en ufak hatada silmek kolay oluyor. Kimse anlamak için çaba sarfetmiyor, sen bişeyleri düzeltmek için çırpınırken o tek hatada seni siliyo. Aga yeter böyle yapacaksanız rahat bırakın beni. Gerçekten artık dayanamıyorum, çok yoruldum yargılamadan anlayın beni ya.
Kedim öldü... Sanki içimden bi parça koptu. Artık her gece yanımda yatan, o mırıldama sesiyle uyandıran, gecenin 3 ünde oyun oyanamak isteyen, uykusu geldiğinde koynuma sokulan o minnak artık yok. Küçücük bedeni buz gibi toprakla buluştu. Gecem, iyi uykular...
Ya bi insan nasıl bu kadar aptal olabilir. Sen git geceler boyu sırf soğuk davrandı diye ağla üzül, o seni aldatmakla suçlasın. Yeter ya yeter ben seni aldatmadım. Bunu yapacak kadar şerefsiz değilim.
Bi insanın hayatında herşey yolunda giderken nasıl yalnız hisseder? Kendi evinde, kendi odasında, kendi yatağında nasıl evsiz kalmış gibi hisseder? Hiç çocukluğunuzda esir kaldınız mı, ordan çıkmak için çabalarken her seferinde o kutunun içinde debelenip durdunuz mu, her çırpınışta daha da dibe battınız mı hiç? Ben o dibin dibini de gördüm...
Herşey yolunda giderken niye bu hüzün benimle? Geçmişimden kurtulma vaktim geldi de geçiyor bile ama o peşimi bırakmıyor ben kaçtıkça o daha hızlanıyor. Bu oda, bu karanlık, bu koku, bu boş duvarlar benim. Her yerinde bir kasvet her köşesinde bi umutsuzluk... Gece loş bir ışıktaki huzur kadar, sarhoş bir gencin sevdiğine açılması kadar masum olan hayalleri bir umutsuzluk çukurunda saklamak olmuyo, sığmıyor.
Hayatınıza giren bi kişiyle herşey güzelleşiyor. Solan çiçeklerin yerine daha ihtişamlıları filizleniyor. Sevmediğiniz birine bile iyi davranıyorsunuz. Ailenle aran düzeliyor, sihir gibi dimi. Ama işte oluyor.
Evet asıl olay şu bu kadar güzellik varken neden yalnızız? Düşündüklerimiz, yanımızda olmasını istediğimiz kişinin 708km gibi bi uzaklıkta oluşu, silemediğimiz geçmişin izleri.
Bir kez sarılsak herşey düzelir gibi. Beklemek o kadar yordu ki beni 1 yıl koskoca 52 hafta tam 365 gün daha beklemek.. Dayanabilir miyim bilmiyorum ama senin için çabalamaya devam edecem hep.
Mesafeler aşılmak içindir...
İnsan gün içindeki yaşamını bir kareye sığdırabilir mi?
Ne güzel bi gün.. Doğum günündür ve sen akşama kadar uyumuşsundur. Boşa yaşıyoruz aga hayatı, sürpriz yapacak insan da yok. Bruh...
1 yıl daha yaşlandık be...
Bu dünyada çıkmaz sokak yok. Sonuna geldiğini düşündüğün her yolda, o yolun sonunda bir duvar da görsen adım attığında yıkılacak o duvar.
İnsanın en büyük şanssızlığı birlikte eğlenebileceği insanların yanı başında değil kilometrelerce uzağında oluşuydu...
Yıllar geçtikçe bizden uzaklaşan o mutluluk verici gelecek fikrine inancımız tamdı. Bir an için kaçırmış olsak bile, ertesi gün daha da hızlı koşarak, kollarımızı daha da ileriye uzatarak hayallerimizi yakalamaya uğraşıyoruz. Sonra güzel bir günün sabahı...İşte böyle, akıntıya karşı seyreden tekneler misali durmaksızın ilerlemeye çabalarken bir anda kendimizi başladığımız noktada buluveriyoruz.
Ya sen nesin böyle gel de aşık olma 😍😍
Duygularımı ifade edemiyorum sadece duygusuz pezevenk değilim yani bilin istedim.
Özleminden deliye döndüğüm dönemlerdeyim, sana gelememek çok ağırıma gidiyor..