“Hikayeye göre adam, kadını çok seviyor, sevdikçe ruhu büyüyor, ruhu eve sığmıyor, sabahları kadından önce uyanıp evden tüyerek şehrin uzak bir köşesine gidiyor, elleri kıçında oraya buraya takılıyor, birileri ile tuhaf muhabbetlere giriyor ve her akşam kadından önce eve dönüp, günün hikayesini yazıp, görülebilecek bir yere iliştirip, yine arazi olup, ta ki gece yarısı, uyumakta olan kadının yanına sokulup, birbirlerini bir güzel sevip ve adam, sabahın kör saatlerinde, yine sevişmelerle bitecek bir gece için erkenden sokaklara süzülüp… Hikayelerimin başka hikayelere benzemesi ağırıma gidiyordu. Ne zaman bir şeye el atsam, Müzeyyen, Meksikalı ya da bilmem nereli bir yazarın adı ya da bir kitabın adını veriyor ve oralarda da benzer şeyler olduğunu söylüyordu. Her şey benden önce olmuşsa, bana olacak bir yer, durum kalmıyor muydu? Bana ait tek kişilik bir iskemle, oda yok muydu bu dünyada? "Çıt"ın nasıl bir şey olduğunu henüz bilmiyordum. İçimden öyle geliyordu. Başka bir son düşünemiyordum. Böyle olmasını istemezdim ama hep olurdu. Dünyanın bütün Kızılderilileri yenilir, Spartaküs kaybeder, gün batarken sararır, kuşlar döner, Sadri Alışık denilen hergele, her filminde ağlardı. O ağladıkça ben de ağlardım. Nedenimi bilmez ağlardım. Ağladıkça Sadri'ye kıl kapar gıcık olurdum. Üçüncü şahıs olarak kalışına, hep gidici kadınları sevişine, bu gidiciliklerin bir mecburiyet gibi duruşuna, Sadri'nin bu mecburiyetlere, giden kişinin özgürlüğü olarak bakıp, ona ihanet etmemek için kendine ihanet edişine… "Ne alakası var?” dedi Müzeyyen. “Kızılderililer ile hikayendeki çıt'ın? Her neyse o çıt?” Ses tonlamalarına takılırdım. Sesler he şeyi söylerdi. Takıntımı atladım, “Çıt, çıt işte.” dedim. “Yani elbise çıt çıt'ı değil. Her şeyin iyi giderken konunun bir yerde boka sarması, kopması yani.” Mesafeli bir yerden konuşuyordu. Oraya nasıl ve ne zaman gitmişti? Ben mi göndermiştim? Taksi mi tutmuştu?
areudirty
baratheonpilled
pixelskylines
snowghoul
yousharknotpass
dailybridgerton
tangentwithtanner
kaledo-art
