𝔃𝓷𝓸𝔀 𝓶𝓸𝓰𝓮 𝓹𝓼𝓽𝓻𝔃𝓮𝓬 𝓬𝓲 𝔀 𝓸𝓬𝔃𝔂, 𝔀 𝓰𝔀𝓲𝓪𝔃𝓭𝔂
𝓬𝓪𝓵𝓸𝔀𝓪𝓬 𝓬𝓲𝓮 𝓲 𝓼𝓹𝓪𝓬 𝓸𝓫𝓸𝓴
ᶜᵒ ʲᵉˢˡⁱ ˢᵒᵇⁱᵉ ⁿⁱᵉ ᶻᵃˢˡᵘᶻʸˡᵃᵐ
...?
𝙸2121 0206

⁂

No title available
Keni
Cosmic Funnies
trying on a metaphor
TVSTRANGERTHINGS
almost home

Kiana Khansmith

❣ Chile in a Photography ❣

Discoholic 🪩
No title available
wallacepolsom

祝日 / Permanent Vacation
Mike Driver

#extradirty
One Nice Bug Per Day

Origami Around
h
Not today Justin
Stranger Things
seen from United States
seen from Malaysia

seen from United States

seen from Malaysia

seen from South Africa

seen from Indonesia

seen from Singapore
seen from United States

seen from United States

seen from Malaysia

seen from United States
seen from Belarus
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from France
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
@cnyonma
𝔃𝓷𝓸𝔀 𝓶𝓸𝓰𝓮 𝓹𝓼𝓽𝓻𝔃𝓮𝓬 𝓬𝓲 𝔀 𝓸𝓬𝔃𝔂, 𝔀 𝓰𝔀𝓲𝓪𝔃𝓭𝔂
𝓬𝓪𝓵𝓸𝔀𝓪𝓬 𝓬𝓲𝓮 𝓲 𝓼𝓹𝓪𝓬 𝓸𝓫𝓸𝓴
ᶜᵒ ʲᵉˢˡⁱ ˢᵒᵇⁱᵉ ⁿⁱᵉ ᶻᵃˢˡᵘᶻʸˡᵃᵐ
...?
𝙸2121 0206
chciałabym teraz leżeć na trawie i patrzeć ci w oczy.. albo chociaż w gwiazdy
28VI20
nie wiem kiedy zgubiłam 5h z życia
gubię coraz więcej godzin i momentów, nie wiem co się dzieje
V miesięcy, dalej czuję się żałośnie, jakbym wciąż popełniała błąd
chciałabym znowu ufać komuś 🧐
koszmary
to już się stało 🙃
jesteś taka żałosna
że płaczesz w środku nocy
nie wiesz co zrobić ale wiesz że nikogo to nie interesuje
więc tylko zamykasz oczy i pozwalasz płynąć łzą
ale i tak nikogo to nie interesuje
bo jesteś żałosna
każdy cię nienawidzi
lepiej by było gdybyś zasnęła
i już nie budziła się
jest mi zbyt zimno, zbyt pusto i źle
boje się stracenia siebie
I znowu chce płakać.
Zerwać wszystkie znajomości.
Odciąć się i nie wracać.
Nie wychodzić.
Być sobą, jednocześnie stając się maską.
Zniknąć.
“Kto powiedział, że każda miłość musi zacząć się pięknie? Najważniejsze jest, by jej koniec był lepszy od początku. Byśmy byli lepsi.”
~ K. N. Haner
a ty jak znosisz kwarantanne
Mam wrażenie, że za bardzo się dystansuję. Ignoruję zagrożenie, nie widzę go i nie jest dla mnie realne. Od dawna marzę o zamkniętej przestrzeni, świecie gdzie ludzie boją się opuścić dom i walczą o wszystko. Teraz gdy mam to podane na tacy czuję się okropnie odrealniona. Jednocześnie przytłacza mnie bycie ptakiem w klatce, nie lubię ludzi, nie lubię z nimi rozmawiać, ale lubię być w śród nich i obserwować, brakuje mi tego. Nienawidzę e-nauczania i tego jak źle organizują się nauczyciele, w większości to osoby dość młode - będące w stanie zrozumieć technologię… Każdy jednak dobiera własne programy i własne miejsce pracy. Mam dość 9 aplikacji zacinających mój telefon. Brakuje mi porannej podróży do szkoły w godzinach gdy większość ludzi śpi, albo właśnie wstaje z łóżka… Tęsknię za moim życiem. 19 ma się to zmienić - ma być lepiej i właściwie cieszę się. Mój sen o kwarantannie się spełnił, ale chcę się już obudzić i zacząć żyć… Chociaż trochę.