Beers and Caffeine @coffeesteamengine - Tumblr Blog

Kayola Telepono, TelebisyonWala na ang atensyonInaanod, NalulunodTila ba napupudpod Lagusan, TagusanHanap ay kasagutan…

Geduld

Madalas maparito kapag magulo ang isip. Pero iba ang ihip ng hangin ngayon, dad. Payapa ang isip ko ngayon.

Kumusta? Okey naman. Madaming nagbago simula nung huli natin ‘tong ginawa.

Mahabang katahimikan ang bumalot at tanging ihip ng hangin at masasayang tawanan ng mga bata ang maririnig.

Masaya ka, alam ko yun, nakikita ko yun Hehe. Masaya syempre. Sa tagal ng panahon, naramdaman ko rin…

View On WordPress

Growing up with next to nothing, I had to learn how to appreciate things deeply. I had to see my dad lose his job when I was just an innocent piece of shit lying around all corners of our neighborhood, and some years after, I also had to see him leave us to a heart condition. I had to see my mom work day-in and day-out just so we can have enough for a day.

I had to see myself not having much…

View On WordPress

Hindi ko rin naman maintindihan E, malay ko rin naman bang Lilimang salita lang at biglang Laglag na naman lahat ng depensa ko O, punyetang buhay to. Sige, sabi ng puso ko Ala naman sigurong mawawala diba? Kalas muna, sabi ng isip ko At hayaan munang puso’y magpahinga Ngayon, masaya ako at ‘di nag-iisa Alanganin man pero ‘di na masama Lumipas man ang araw na Ang lahat ay agad malusaw Nais kong…

View On WordPress

Matagal na panahon ko na ring hindi masilayan ang liwanag, marinig ang paghugong ng isang masayang umaga, at madama ang yakap ng pag-asa. Nasanay na yata ako sa ganito. Isang basong umiikot. Humahagod sa lalamunan ang pait na dumadaig sa lahat ng aking pinagdaraanan. Mga tinig ng hirap, tuwa, tagumpay, at kabiguan. Lumalagay sa aking isip na sadyang kumplikado ang mundo. Nasanay na yata ako sa…

View On WordPress

Sa ika-dalawampu’t-isang taon, anim na buwan, at labintatlong araw ko sa mundong ito, pinili kong pagmasdan ang ilaw na binuksan ko sa gitna ng malakas na ulan. Malapit na itong mapundi at kitang-kita ang paunti-unti nitong pagdidilim. Muling nagbalik sa akin ang panahong nakasakay ako sa tricycle, gabi matapos ang aking high school graduation. Nakatingin sa liwanag na nagmula sa mga pailaw ng…

View On WordPress

Gewunod.

Matagal na panahon ko na ring hindi masilayan ang liwanag, marinig ang paghugong ng isang masayang umaga, at madama ang yakap ng pag-asa. Nasanay na yata ako sa ganito. Isang basong umiikot. Humahagod sa lalamunan ang pait na dumadaig sa lahat ng aking pinagdaraanan. Mga tinig ng hirap, tuwa, tagumpay, at kabiguan. Lumalagay sa aking isip na sadyang kumplikado ang mundo. Nasanay na yata ako sa ganito. At hindi nagtagal… unti-unting dumidilim, Umiikot ang paligid, naglalaro ang mga kulay, Malalakas na hugong, matitinis na tawanan, Kaunti pa at tila babagsak na ako… … nakakahilo, nakakahilo, nakakahilo, nakaka … … tuwa. Nasanay na yata ako sa ganito. Iniwan akong may mga matang malamlam, umiikot na sikmura, lumilipad na diwa, balat na namumula, mabibigat na braso, kumakabog na dibdib, tamad na mga binti, tengang manhid sa ingay… Ngunit may mga labing nakangiti… Batid ko man na hindi ito magtatagal… Sanay na ako sa ganito… At muli, hihiga sa aking malambot na unan dala ang hiling na makamit ang hinahanap-hanap na liwanag, ugong ng masayang umaga, at yakap ng pag-asa… Pero ewan ko… Sa sobrang ilap, napagod na ako.. Sa sobrang tagal, Nasanay na ako sa ganito…