Dingen die echt belangrijk zijn
Afgelopen maanden waren spannend, emotioneel een achtbaan.
Sommige dingen heb je totaal niet in de hand. Totaal geen invloed op.
Het enige wat je kunt doen is afwachten, dealen met de dingen die op je pad komen en doorgaan met je leven.
Dingen kunnen raar lopen. Mijn leven is totaal niet saai, dat is misschien een pluspunt. Maar af en toe verlang ik wel naar een rustiger vaarwater. De storm en de golven hebben nu wel lang genoeg geduurd.
Maar uiteindelijk maakt het niet uit hoe hoog de golven zijn. Hoe hoger ze zijn, hoe sterker je je voelt als je er doorheen komt. En ik vertrouw erop dat de golven nooit hoger zullen worden dan ik aankan.
Mijn scheiding is bijvoorbeeld wel een heftig punt in mijn leven wat ik heb meegemaakt, wat ik nog steeds mee maak en waar ik de rest van mijn leven mee zal moeten dealen. Ik ben er niet trots op hoe het gelopen is. Het voelt als falen en ik baal er van dat het niet gelukt is. Het liefst zou ik 1x in mijn leven getrouwd zijn en daar mee oud worden. Maar helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Maar door deze situatie leer ik mezelf kennen. De stomme fouten die ik gemaakt heb, ik haat ze. Maar door fouten leer je. Ik weet nu wat ik niet meer wil. Hoe ik niet meer wil zijn. Maar ik ontdek ook de kracht in mezelf van m’n schouders eronder zetten. Mijn best doen om mijn ingestorte leven weer op te bouwen. Daar ben ik trots op. Dat ik met alle hulp van mijn lieve vrienden en familie er sterker uit kom.
Wat ook een heftig punt in mijn leven is. Is het geconfronteerd worden met kanker. Afgelopen maanden heb ik ervaren hoe het is om tussen hoop en vrees te leven. De angst die dat oproept is verschrikkelijk. Maar wat nog erger is. Aan de zijlijn toekijken. Aanhoren, hopen, teleurstelling, spanning.
De emotionele achtbaan. Ziekenhuis in en uit. De dagen wachten op uitslag. Steeds maar op je telefoon kijken of er al nieuws is.
En dan het telefoontje van Albert afgelopen woensdag: Ben je er klaar voor?
Ben je er ooit klaar voor schoot er voor mn hoofd. En ik zei uit zelfbescherming.. het is niet goed hé! Ja vertel het maar! (hoe erg zal het zijn, schoot er door mijn hoofd)
Dat moment stond mn wereld even stil.
Heb ik weer wat geluk en positiviteit in mijn leven. Verliefd tot over m’n oren. Dan zul je het zien, is het foute boel. Alles wat ik niet wil. Iets waarvoor je niet kiest, wat je overkomt . Elke vezel die de afgelopen weken tot God gesmeekt heeft om het goed te laten zijn, dat zal toch niet zo maar weggevaagd worden?
Toen zei Albert de verlossende woorden: De klier is helemaal verdwenen. Helemaal kankervrij!!
De tranen stonden in mijn ogen van blijdschap. Maandag had ik toen Albert de scan kreeg nog een lied gezongen in mijn hoofd: ‘Hij doet wonderen Hij alleen, trouw door alle tijden heen’ En dat is ook echt zo!
Wat ben ik blij en super gelukkig dat Albert nu kanker vrij is. Onze relatie beginnen met het gegeven dat 1 van de 2 erg ziek is, is niet een heel fijn idee. En dat zet druk op de ketel, of je nu wil of niet. Je hebt gesprekken die je niet wil voeren. Je leert elkaar kennen op een manier die je niet wilt. En je groeit naar elkaar toe, deelt veel samen en wordt sterker samen.
En dat is misschien nog wel het belangrijkste van alles.
De afgelopen maanden heb ik beseft wat er echt belangrijk is:
* God, Hij die mijn Vader is die er voor mij is. Hij die zijn Zoon gegeven heeft voor mijn stomme fouten. Hij die heel dicht bij mij is en blijft door welke periode ik ook ga.
* Gezondheid, je hebt het niet voor het kiezen. Het kan zo maar anders zijn. Koester wat je hebt en zorg goed voor je lijf. (aandachtspuntje voor mezelf!!!)
* Familie, ik hou van ze. En ik weet dat.ze van mij houden. ik voel me geliefd.
* Vrienden, de gene die achter me staan, me helpen en er voor me zijn. Waar ik mee kan lachen en goede gesprekken mee kan hebben.
* Liefde, t klinkt misschien raar, sommige vinden het te snel gaan, voor mij voelt het goed zo. Ik ben zo blij met de liefde die ik nu gevonden heb in mijn leven. Ik voel me gewaardeerd om wie ik ben. Ik kan mijn ei kwijt. Ik ben gelukkig.
En ik wil niet meer bang hoeven zijn wat anderen van mij denken. Ik weet dat ik niet perfect ben. Verre van zelfs. Maar ik heb mezelf geaccepteerd. Ja ik kan zeggen dat ik door alle stormen heen sterker ben geworden.
Een sterke, zelfstandige vrouw. Die zich geliefd voelt. En die onwijs blij is met de soms heel onvanzelfsprekende dingen.
Dus het belangrijkste wat je kunt hebben is niet niet te koop. Dat is me wel duidelijk geworden. Koester wat je hebt. Het kan zo maar anders gaan. Geniet van elke dag en maak er wat moois van. Je moet zelf de slingers ophangen!!
