Hyldemoer

Listen then actually get there

[dalavera]

Göremediğim

O kadar çok çizgi vardı ki, göremediğim,

Duyamadığım,

Koklayamadığım,

Sanırsın

Sanki

O kadar derin bir kuyudayım, suyum yok.

Çığlık atıyorum yankısı yok kulaklarımda,

Bir seni istiyorum, öyle çok, öyle derin.

Kaldığım her an, kumların üstünde, tekrar zulüm bana senin söz verdiğin her kelime.

Kaçarım ama kaçasım yok

Oturmak isterim sol omzunda sessizce.

Yanağımı kulağına yaslayıp seni dinlemek isterim sessizce.

Kaç bahar geçecek ya da kaç kış, 

Zaman benden sabırsız 

Üzülmeden umarsız

Ve kayıtsız.

[dalavera]

Balık

Balığın ideallerini  sormadan denizde ne kadar zamandır kaldığını sordunuz mu?

Bunu duyan istiridyeler kabuklarını kuma bulamış.

Herkes birbirinden şikayetçi, ne ilk ne son.

Şikayet etmeden geçen 100 bin gün denizin içinde.

Şikayet ederek geçirilen 100 bin gün dalgaların arasında.

Balığa hayallerini sormadan dünyaya getirmişler.

Zihnimin ötesinde. Uzaklarda. Kocaman bir hayat var, içine sığdırdığım bir ben bir de ben. İkimiz. Ufacık bir koltukta, üzerimizde dalgalar, altımızda istiridyeler. Balıklar soruyor tekrar soruyor.

Hayal kurabiliyor musun

Hiç durmadan o çizgi üzerinde yürümek, kafanda sıfıra yakın direnç, hayatı sorgulamayan bir lokma dilin.

Koşmadan sakince bu sefer düz çizgim.

[dalavera]

Obsesif

Kulağıma kaçan suyun bile bir önemi var nasıl ki obsesif bu dünya’m.

Kulaklarım tıkalı, koku yok duvarımda, yanaklarımın acısı hala üzerimde.

Ne kadar tufah insan. Duymuyor kimseyi, hedefsiz. Zararlı. Sonsuz.

Kocaman bir çığlık bileklerimde.

Ormanın insafsız obsesifi yine köklerinde yatıyor ağacımın. Elma yok, su yok sadece hava.

Bilinçsiz hedeflerin uçuştuğu dünyada ne kadar dünya’m diyebilir insan her şeyin dışında. Tok.

[dalavera]

O gibi

Hayatın o gibi.

Tüm istediği o gibi.

Öyle üstün öyle kısa yine öyle mahluk gibi.

Derler içim biçim biçim. 

Yine derler onlar ama o yine de o gibi.

Kaşı, gözü ve yarası. Kalbini dolduruyor tüm kaldırımdaki boşlukların.

[dalavera]

Ona uzun uzun baktı, gözünün içindeki derinlik, gözünün altındaki torbalar, hepsi kocaman bir çizginin üzerine dizilmiş, tek tek keşfedilmeyi bekliyordu. 

Hangi anı hangi dert senin alnındaki çizgileri bana gösterdi. Yeniden.

Seni derin derin öpsem hangi fırtınaya yakalanır omuz eksikliğim. Hangi veda onu sana getirir. Soyunup kıvrılsam yanına eskiden olmadığı gibi daha farklı. Dinlesem yeniden tüm sözcüklerini. 

Duymadıkların. Asıl duymadıklarımız önemli değil mi yaşamak için. 

[dalavera]

Eliyle itti önce, 

Biraz ses geldi,

Kimsin dedi ya da nerdesin, onun gibi bir soru

Bu hayatta nasıl bilebilirsin soruyor musun hala nasıl kime güveneceğini.

Sorma,

Sorular sordukça çoğalır ama o dedi ki merak dediğin de bir soru.

O zaman merak mı etmeyeceğim harika dünyamı?

Sabah uyandığında altından sular akıyordu, merak etti,  nereye diye sordu kahvesini üzeri ekmek kırıntısı dolu masaya bırakırken, 

O demedi, 

Sen demedi,

Git de demedi aslında. Ama nereye gideceği belliydi..

Merak etme benim gideceğim yer de böyle, tuzlu, bulanık ve sisli.

[dalavera]

Çok ağlamış

Ufak güvercini çok ağlamış,

Tam eline almış,  ardından ufak kedisi çok ağlamış,

Ufak kedisini eline almış, ufak köpeği çok ağlamış,

O da seni almış, almış, almış, almış, ağlayan her kimse seni ona bırakmış o da ağlamış. Ortada kedi veya köpek kalmamış. 

Güvercin kulağına özgürlük çalmış, ağlamadan gitmesine izin vermiş.

[dalavera]

Koku - Hafıza - Hafızasında koku

Koku hafızası,

Bazen yer fıstığında,

Bazen ter kokusunda,

Bazen kumların üzerinde yürürken burnuna gelen kum kokusunda,

Bazen şam fıstığında,

Bazen nedenini bilmediğin bir anda burnuna çalan o kokuda, arayıp bulamadığın, dejavulaşmaya çabaladığın,

Bazen kibrit kokusunda,

Bazen bir otobüs,

Bazen bir küf, 

Bazen bir parfümde,

Bazen bir anının içinde aslında anıların oluşturduğu kokuların içinde,

Bazen çok eski bir çanta içinde,

Bazen sabahın en derin kokusunda,

Tüm anıların, tüm hafızan hepsi onun o anının, o kokunun içinde.

[dalavera]

Akşam tereyağını sürerdi ekmeğine, sabah odanın kokusu ile pişsin diye.

Sabah çayını koyardı, geceden odayı saran tereyağı kokusu fincanın içinde erisin diye.

O tahtaların kokusu, o merdivenlerin gıcırtısı, bahçesinin toprağı.

Doğduğu ev, nasıl vazgeçebilir ondan?

Ne için?

O sabah savaş var diye yatağından uyandırdığı küçük çocuğu ne ile tekrar teselli ederdi.

O kocaman avlu, kocaman pencereler, küf kokan halıları, sabahları vuran yağmur damlaları ile uyandığı sıcak yatağı.

Her şeyi geride bıraktı.

Sonra tekrar geldi ve aldı.

Bıraktığı yerde kocaman bir iz. Sanki kalbinden kopan o kocaman parça gibi. Onun gibi. Kocaman bir iz. 

Yatak izi dese de aslında değil gibi.

[dalavera]

Son sözü söylediği anda kafasına sıkacakmış?

Olay mı bu yani?

Onun söylediği ve tekrar ettiği usanmadan, durmadan söylediği, dünyayı kurtarmak?

Asıl vurgunu sen oradan uzaklaşırken yedi o ufak kafalı Simon, ne doğmuş gösterdi kendini dünyasına,  ne de ölmüş.

Yarası mı vardı?

Hemen sarardı. 

O çekip gittiği gün nasıl olacak,  Simon için yeniden doğacaktı. Unutmuş muydu, seni ne kadar çok sevdiğini ya da özgür kalmak için deliler gibi koştuğunu?

Kafasına sıkacakmış, neyi? Annesinin ekmeğinin arasına erittiği çikolatayı mı ? Yoksa mutluluğu mu?

[dalavera]

Zaman o kadar uzakmış ki, gökten inan yıldızların bile yetişemediği. Ne çalarsa çalsın, ne söylerse söylesin. Uzattığı anda elini uzanırdı köklerine onu ilk kez görenin. Zaman sana uzun gelse de nasıl da kısa aslında gün içinde verdiğin bir çok nefesin. Geriye dönüp baktığında bir ucu, ileriye doğru baktığın zaman da diğer ucu. O kadar kısa. Arada ne hissetiğin de bir o kadar uzun gelir sana.

[dalavera]

Bunu şimdi bir köşeden yazıyor. Üzerinde uzun ince bir blouse, sen ne dersin? Hatırladığın gibi kalsaydı sen orada olurdun. Telefonu kapattı. Tekrar blouseu çıkarttı. Onun yerine o sert tüyleri olan kabanını giydi. Bulunduğu köşe hala soğuk. Elleri de hala sıcak. #sennasilistersen

[dalavera]

Onun çok güzel yazıları vardı.

Söyler dururdu. Aklında, yolunda, uzakta, nerede olursa olsun hep söyler dururdu. Neden ben böyleyim? 

O ki asla kendi gibi olmamıştı. Uzaktaydı doğduğu ruh, gömüldüğü beden. İkisi de birbirine yetişemiyordu. Burada kalsa kendi olmuyor oraya gitse kendi gelmiyordu. Bir ruh bedensiz yaşayabilir miydi?

Denedi ama beceremedi.

Onun istekleri bu dünyadan değildi, ebediydi. Daha ebedi ne demek onu bilmezken ruhu bedeninden ayrılıp asıl hayat dediği yerin uçurumunda oturuyordu. O burada bedenlenirken ruhu izliyordu onu ne kadar uzak olursa sabahına. Gece olduğunda sabah, sabah olduğunda gecesiydi onun. Bu yüzdendi rüyalarında o güzel koşmalarının. 

[dalavera]

Kalben - Doya Doya

Kalben - Doya Doya Abone olmak için: http://bit.ly/dmcabone http://facebook.com/dmccomtr http://twitter.com/dmccomtr http://instagram.com/dmccomtr

Siz ne zaman kaldınız?

Böyle soluğunuz kesilene kadar ne zaman koştunuz? 

O dalak şişmesini en son ne zaman yaşadınız?

Uzaklara kaçıp gitsem hayalini ne zaman gerçekleştirdiniz?

Ya da oldu mu? Yaptınız mı? Gerçekten bunu da becerdiniz mi?

Ne zaman hayatınıza bir acı girdikten sonra ondan ders aldınız?

Onu da yaptınız mı?

Yoldan hiç çöp topladınız mı?

Biri sizi saatlerce dinledi mi?

En son ne zaman denize dalıp ‘şimdi soluğumu çok tutacağım bakalım ne kadar’ dediniz?

Hayatınızda şu anınıza kadar kaç saattir nefes alıyorsunuz hiç hesapladınız mı?

Şiir okumayı seviyor muyum acaba diye kendinize hiç sordunuz mu?

En son hangi gün düşünmeden para harcadınız ama sadece bomboş şeyler için?

Peki sizin bomboş şeyiniz ne oldu? 

Ayağınızı burktuğunuz günü hatırlıyor musunuz?

Hani siz o merdivenleri koşarken ama aslında yetişmeye çalıştığınız hayatları kovalarken başınıza gelenin aslında en iyisi olduğunu.

Susmayın. Hep konuşun. İçinizden. Beyninizi boş bırakmayın. Konuşmaya vaktiniz her geçen gün azalıyor olabilir.

hoşt köpekler..