Nie rób tego w Amsterdamie.
Włóczyliśmy się Amsterdamską ulicą. Nie znałem jej nazwy. Odznaczała się dużą ilością turystów, coffee shopów i sklepów z akcesoriami do palenia. Ludzie sprawiali wrażenie bycia na ciągłym haju. Mężczyzna sporych rozmiarów jak czołg szedł z naprzeciwka. Jego blada karnacja, czarne okulary na nosie i sztywne powolne ruchy sprawiały, że rzucał się w oczy. Przystanęliśmy i zapaliliśmy papierosy. Gdy jasny jak mąka mężczyzna nas mijał Robert zwrócił się do mnie. Jego głos aż kipiał z ciekawości.
- Myślisz, że jest naćpany?
- Całkiem możliwe – odparłem bacznie przyglądając się facetowi.
- A może ma jakiś paraliż?
- Możliwe – odpowiedziałem zaciągając się ćmikiem. Oblizałem się i splunąłem odrobiną tytoniu, który jakimś cudem znalazł się w moich ustach.
- Ciekawe czym się tak porobił – rzekł jakby mówił do siebie.
- Myślę, że jest kompletnie upalony.
Stojąc na rogu ceglastej kamienicy obserwowaliśmy ludzi i paliliśmy w milczeniu. Słońce świeciło nad naszymi głowami. Temperatura wynosiła dwadzieścia dwa stopnie. Kilka kroków dalej na chodniku stały cztery małe okrągłe stoliki. Jeden zajmowała para kochanków. Usiedliśmy tuż obok. Zamówiliśmy po zimnym piwie. Para kochanków okazała się być Polakami. Rozmawiali bez skrępowania. Skrępowania, które schodzi z człowieka w momencie gdy znajdzie się w zupełnie obcym miejscu. W miejscu w którym są anonimowi. Rozsiadłem się wygodnie i słuchałem o czym mówią.
- Podczas tych złych chwil zawsze byłaś ze mną – mówił mężczyzna. - Kiedy straciłem robotę. Byłaś ze mną. Kiedy straciłem wszystkie swoje oszczędności. Byłaś ze mną. Kiedy rozjebała się moja firma. Byłaś ze mną.
- Tak kochanie – kobieta chwyciła go za dłoń i ścisnęła mocno. Utkwiło w nim wzrok pełen miłości. Czułem się jak w kinie z romantycznym filmem.
- Kiedy straciłem dom. Byłaś ze mną. Byłaś zawsze kiedy przytrafiło mi się jakieś nieszczęście. Mimo wszystko z każdego niepowodzenia wyszedłem. Poradziłem sobie. I wiesz co?
- Zawsze będę przy tobie najdroższy – wymamrotała. Ręce jej się trzęsły. Do oczu napłynęły łzy.
- Nie – odpowiedział szorstko.
Spojrzała na niego przerażona.
- To ty przynosisz mi pecha! - warknął. - Żegnaj!
Uniósł swe cielsko. Zgarnął ze stolika dwa ciastka z trawą. Wepchnął je do ust i odszedł. Kobieta się rozpłakała. Schowała twarz w dłoniach i szlochała.
- O kurde – odezwał się Robert. - Potraktowałbyś tak kobietę?
Przechyliłem kufel do ust. Wypiłem połowę za jednym razem. Zamówiliśmy po kolejnym piwie i kolejnym. Potem po jeszcze jednym. Kobieta cały czas szlochała. Minęły jakieś dwie godziny, a ona ciągle tam była i beczała. Kiedy już mieliśmy nieźle w czubie Robert wstał. Podszedł do stolika przy którym siedziała płacząca kobieta. Stał tak przez krótką chwilę milcząc. Lekko się chwiał. Nagle otwartą dłonią walnął w stolik. Filiżanka z kawą podskoczyła kilka razy na talerzyku. Wszyscy siedzący w pobliżu niepewnie zerkali na Roberta. Na pewno sobie myśleli, że kolejnym pijany Polak robi zadymy w ich porządnym kraju. A jak zachowują się nachlani Holendrzy w Polskich dyskotekach? Tego nie wiem. I się nie wypowiem. Choć zdanie jakieś mam. Kobieta wynurzyła głowę z rąk. A Robert rzekł twardo i zdecydowanie:
Zwykłe słowo starczy spowodowało, że kobieta przestała szlochać.
- Słyszałem jak została Pani potraktowana. Pójdziemy tam gdzie mieszkacie i sprawie, że ten koleś Panią przeprosi. Jeśli nie, postawie mu klocka na klatce piersiowej. I obiecuję, że nie podetrę tyłka. Ja i mój przyjaciel – wskazał na mnie – obrócimy go jak manekina. Położymy na brzuchu. Wtedy na nim usiądę i przejdę tyłkiem po jego plecach. I obiecuje Pani, że ani razu się nie zawaham. Ani razu nie zwątpię. Proszę tylko panią żeby mnie pani do niego zaprowadziła.
Kobieta słuchała uważnie. Wyjęła chusteczkę z małej czarnej torebki i otarła wilgotne oczy. Robert wyjął paczkę papierosów. Poczęstował panią. Zapalili. Potem rzucił paczkę w moją stronę. Wyjąłem dwa. Jedno schowałem za ucho a drugiego zapaliłem.
- To jak? - zapytał wypuszczając dym z ust.
- W porządku – odpowiedziała. - Chcę żeby ten gnój zapłacił za to co mi zrobił. Chcę żeby skurwiel cierpiał tak jak ja teraz cierpię. Chcę żeby nasrał mu pan na jego zwiotczałą klatkę piersiową. A potem chcę żeby pan swój tyłek wytarł o jego wąskie plecy.
No i poszliśmy. My lekko pijani. Kobieta zapłakana. Po drodze zatrzymaliśmy się w sklepie, gdzie kupiliśmy sześciopak zimnego heinekena. Potem zatrzymaliśmy się w coffee shopie. Kupiliśmy jednego jointa o nazwie „diabeł tasmański”. Szliśmy jeszcze jakieś piętnaście minut. Nagle się zatrzymaliśmy.
- To tutaj – rzekła kobieta.
Spojrzałem w górę. Hotel miał jakieś dwadzieścia pięter i prowadzony był przez chińską rodzinę. Na zewnątrz zrobiło się ciemno. Latarnie zaczęły oświetlać ulice.
- Chodźmy do środka – znowu odezwała się kobieta.
Kobieta weszła do hotelu. Zatrzymałem Roberta.
- Na pewno chcesz tam iść? - zapytałem.
- I naprawdę chcesz mu nasrać na klatę?
- Chcę – odparł bez wahania.
- W porządku, ale ja na to nie patrze.
- Do niczego cię nie zmuszam.
Już mieliśmy iść, ale jeszcze na chwilę zatrzymałem Roberta.
- Co jest – zapytał Robert, gdy ponownie chwyciłem go za nadgarstek.
- Chce ci się w ogóle srać?
- Posłuchaj mnie uważnie. Mam dziwną przypadłość. Gdy tylko wybieram się w nowe miejsce nie mogę się rano wysrać. Nie wiem czemu, ale tak po prostu mam. Zawsze rano robię kupę. Codziennie od trzydziestu jeden lat. Wyjątkiem są wyjazdy.
Weszliśmy do hotelu. W recepcji stał tęgi chińczyk i głupio się uśmiechał. Przeszliśmy obok niego. Mruknął coś wesoło pod nosem ciągle się głupkowato uśmiechając. Zmierzyłem go zimny wzrokiem. Na moment przestał się uśmiechać. Zeszliśmy schodami na dół. Potem wąskim korytarzem zmierzaliśmy do pokoju 303. Kobieta wyciągnęła z torebki plastikową kartę. Upadła jej na podłogę wyłożoną niebieską wykładziną. Podniosła ją. Gdy się schylała krótka sukienka powędrowała go góry. Nie miała na sobie majtek. Za to miała niesamowicie owłosioną pipę. Wymieniliśmy z Robertem porozumiewawczym spojrzeniem. Przyłożyła kartę do drzwi. Coś strzyknęło. Weszliśmy do środka. W pokoju było ciemno. Kobieta zapaliła światło. Pusto.
- Nie ma go – powiedziała. - Na pewno poszedł na dziwki – dodała.
- Co robimy? - zapytałem.
- Robi to za każdym razem, gdy tutaj przyjeżdżamy. Jestem w stu procentach o tym przekonana.
- Idę zapalić – powiedziałem.
Wyszedłem na zewnątrz. Usiadłem na tarasie znajdującym się przed wejściem do hotelu. Z prostokątnego papierowego opakowania wyjąłem jointa. Zapaliłem.
- Hej, koleś – usłyszałem.
Spojrzałem przed siebie. Nikogo nie widziałem.
- Dobrze? Dobrze? – usłyszałem ponownie.
W ciemny kącie siedział czarny mężczyzna. Ledwo widoczny siedział na krześle. Na sobie miał pikowaną kamizelkę.
- Dobrze – odparłem zaciągając się jointem.
Zaczął nerwowo pogwizdywać. W powietrzu czuło się coś niepokojącego. Twardo siedziałem przy stoliku i paliłem. Co robi Robert i dlaczego do cholery tutaj nie przychodzi? Czarny facet podniósł się z krzesła. Szedł za moimi plecami. Potem stanął przed wejściem do hotelu. Zaczepiał gości hotelowych proponując im kokę. Minęła jakaś godzina. Roberta nadal nie było. Upalony jak bombowiec. Uniosłem swe lekkie ciało i poszedł sprawdzić co dzieje się w pokoju 303. w holu ponownie mijałem chińczyka stojącego w recepcji. Głupkowato się uśmiechał. Tym razem wyglądaliśmy bardzo podobnie. Zatrzymałem się i również się uśmiechnąłem.
- Marihuana. Marihuana – powiedział.
- Zamknij japę! - ryknąłem.
Zlazłem schodami na dół. Potem wąskim korytarzem przed siebie. Zatrzymałem się przed drzwiami chwilę nasłuchując. Cisza. Wszedłem do środka. Nagi Robert leżał na nagiej kobiecie. Zakleszczyli się.
- Pomóż – wycharczał Robert. Był cały spocony. Patrzył na mnie psim wzrokiem.
- Niby kurwa jak? - warknąłem.
- Trzeba was zawieść na pogotowie.
- Tylko nie to – odezwała się przerażona kobieta.
- Masz jakiś inny sposób? – zwrócił się do kobiety Robert. Pot z jego czoła skapywał na jej twarz.
- Po chuj we mnie wlazłeś?
- Sama tego chciałaś! - darł się Robert.
- Zamknijcie ryje! - ryknąłem. - Trzeba coś do cholery wymyślić.
Usiadłem na sąsiednim łóżku.
- Karetka nie wchodzi w grę – odezwała się ponownie kobieta.
- Dobra. Pójdę do tego chińczyka na górze.
- A co on kurwa? Doktor Quinn? - warknął Robert.
- Chuj go wie, ale na pewno nie raz spotkał się z podobną sytuacją.
- Jaki wstyd – odezwała się kobieta. - Wszystko przez ciebie! Namówiłeś mnie na to!
- Zamknij się - syczał nad nią Robert.
Poszedłem na górę. Jestem bardzo, ale to bardzo słaby z angielskiego i zajęło mi chwilę za nim wpadłem na to jak wytłumaczyć chińczykowi zaistniała sytuację. Postanowiłem całkowicie posłużyć się mową ciała.
- Hej! – ryknąłem do Chińczyka.
- Hej! - odkrzyknął i stanął na baczność.
Pokazałem ręką na dół. Potem zrobiłem z palca wskazującego i kciuka kółko. Następnie wciskałem palec wskazujący z drugiej ręki w kółko. Dla mnie wszystko było jasne. Ale dla chinola chyba nie koniecznie. Chichotał tylko pod nosem. Znowu pokazałem na dół. Odsunąłem się od recepcji kilka kroków. Ruchem bioder pokazywałem jakbym grzmocił kobietę od tyłu. Ten czubek nadal nie rozumiał. Rozejrzałem się na boki. Z rozbiegu wpadłem na kanapę.
- Hej! - ryknąłem. - Look! - dodałem.
Położyłem się brzuchem na kanapie. I całą siłą bioder pieprzyłem kanapę. Chińczyk spoważniał. Chyba byłem na dobrej drodze.
Zeszliśmy na dół. Weszliśmy do pokoju 303. Chińczyk podszedł do Roberta. Z otwartej dłoni trzepnął go w gołe pośladki.
- Co jest kurwa?! - wydarł się Robert.
Chińczyk chwycił Roberta pod pachy. Próbował go oderwać od kobiety, ale się nie dało.
- Dawid powiedz mu coś! Tak się tego kurwa nie da zrobić! - wrzeszczał Robert.
- Kurwa puści go ty jebany żółtku!
Zacisnąłem pięść i walnąłem go prawy sierpowym w szczękę. Nie przytomny upadł na podłogę.
- I co zrobiłeś?! - wydarła się kobieta.
- Właśnie zamknij się! - dodał Robert.
- Nie słuchaj jej Dawidku. Dzwoń.
Łamaną i skromną angielszczyzną udało mi się załatwić karetkę. Przyjechała po piętnastu minutach. Roberta i kobietę wynieśli na noszach. Niestety. Nie mieli przy sobie odpowiedniego zastrzyku. Musieli ich zabrać ze sobą. Odprowadziłem ich i wróciłem do pokoju. Rozebrałem się do gaci i wykończony wgramoliłem się do łóżka. Za nim zgasiłem światło spojrzałem na chińczyka leżącego na podłodze. Zatrzymałem wzrok na klatce piersiowej. Unosiła się i opadała. Żył. Zasnąłem.
Obudziłem się około piątej rano. Poszedłem się wysikać. Zapaliłem światło. Odlałem się. Spłukałem wodę. Kiedy wracałem do pokoju. Światło z łazienki rzucało blask na sąsiednie łóżko. Leżało na nim dwóch facetów. Chińczyk i ten od kobiety. Ubrałem się i poszedłem na górę. Przyrządziłem sobie śniadanie. Nalałem kawy i usiadłem przy stole stojącym przy oknie. I co teraz?
ellievsbear