Olmuyor;
İçim acıyor sığamıyorum. Ne bu memlekete ne bu dünyaya ne de bir başkasının dünyasına. Ne sendenim ne ondanim. Insanim!
Acıyor; dayanabileceğim şeyler değil bu olanlar, ölenler, vasıfsız insanlar, vicdanını makam önünde bırakan insanların yarattıkları canavarlar benim dünyama fazlalar.
Sinmiyor; o kaybolan hayatların yaşanmamışları var, yaşatamadıkları var.
Sığamıyorum; bu memleketin vatandaşıyım, esasında bir evin penceresi gibiyim, ne içeride ne dışarıdayım, ne oradayım ne burada her şeyi dışarıdan izliyorum yapılabilecek bir şey kalmamış gibi,
Gel bak! benden içeri. Gördün mü o durulmamış sular, canı acıyan yaşa bulanmış ana duvarlarını ?













