[แปล/สัมภาษณ์] อีจงซอก | Esquire Korea, November 2017
Source; Esquire Korea
Eng Trans; amyhsk , Baidu LeeJongSuk Bar
Thai Trans; โดชิ
Please take out with full credit
ไม่แม้แต่จะได้พักอย่างเต็มที่เลยสักครั้ง ประสบความสำเร็จในละครทุกเรื่องที่เล่น แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาจากการแสดงภาพยนตร์ บันทึกการสัมภาษณ์ตอนบ่าย 3 กับอีจงซอก คนในที่ฐานะดารา แทบจะไม่มีพื้นที่ว่างในโลกนี้ให้เหงาเลย แต่อยู่ๆ ก็พูดถึงความเปราะบางและความเหงา
อีจงซอกได้กลายเป็นดาราที่ยากต่อการคาดเดา และสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจมากขึ้นไปอีกก็คือสิ่งที่เขาทำนั้นได้ประสบความสำเร็จตามแบบที่ตั้งใจไว้
แทนที่จะพูดถึงแผนที่ผมวางไว้ ผมคิดถึงเป้าหมายถึงผมมากกว่า ในเวทีที่ต่างออกไป เกี่ยวกับสถานการณ์ในปัจจุบันของผม และเส้นทางที่ผมกำลังก้าวเดิน สำหรับผม ตัวตนที่เรียกว่า อีจงซอก นั้น... ผมเช็ค mornitor เยอะมากๆ หลังจากแสดงจบซีน ผมคิดเกี่ยวกับ อีจงซอก เยอะมากในทุกๆ วัน ผมทำงานหนักมากๆ เพื่อก้าวให้พ้นจากจุดที่อีจงซอกคนนี้ยืนอยู่ (ในตอนนี้)
ในฐานะนักแสดง แล้วก็ในฐานะคนธรรมดาทั่วไป?
ไม่ใช่ว่าผมได้รับคำถามแบบนี้บ่อยๆ เลยเหรอเวลาสัมภาษณ์? ข้อดีของผม หรือจุดที่ผมอยากจะชื่นชมตัวเอง มองอย่างไม่อคติเลย ตอนนี้ผมสามารถพูดถึงจุดอ่อนของผมได้นิดหน่อยแล้ว แต่มันก็ยังต้องใช้เวลาสักนิดในการนึกถึงจุดเด่นของตัวเอง
อืม... ผมว่าสมองผมค่อนข้างดีนะ
ผู้กำกับ พัคฮุนจุงก็บอกว่าความฉลาดเป็นหนึ่งในจุดแข็งของอีจงซอก ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้น นักแสดงที่ฉลาดมากๆ
มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ การแสดงออกโดยสัญชาตญาณจากอารมณ์หรือความแตกต่างของบทพูดที่คนอื่นส่งมา การใช้น้ำเสียง มันไม่ได้เป็นธรรมชาติของมนุษย์เหรอครับ? มันไม่ได้เรียกว่าเป็นวิธีการแสดงของผม ผมเป็นคนค่อนข้างยึดถือหลักทางทฤษฎีนะ การแสดงของผมขึ้นอยู่กับการคิดวิเคราะห์ ผมจะทำไปตามอารมณ์และแสดงออกมาจากสิ่งที่คู่แสดงส่งมา แต่ผมก็ค้นคว้า/ดูจากคนอื่นๆ เยอะมาก
ถ้าแบบนั้น เวลาคุณเล่นกับคิมมยองมิน มันจะต้องให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปมากๆ เลยสิ เพราะเขาเป็นนักแสดงที่ได้รับการชื่นชมอย่างมากเลยจากการแสดงของเขา
ผมไม่เคยเห็น NG ของรุ่นพี่เลยครับ ไม่เคยมีปัญหาเกี่ยวกับการออกเสียง แล้วเขาก็ไม่เคยลืมบทของตัวเองเลยด้วย เรียกว่าเป็นแบบแผนของการแสดงได้ไหม? ระหว่างถ่ายทำ ก็ใช้ชีวิตไปแบบที่เป็นตัวละครตัวนั้น นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงตามเขาไปทั้งวัน ผมถามเขาเยอะมากเลย “รุ่นพี่ครับ ผมทำอันนี้ไม่ได้ มันจะดีไหมถ้าผมแสดงแบบนี้”
คุณพูดแบบนั้นเพราะคุณไม่รู้จริงๆ ใช่ไหมว่าจะต้องทำยังไง?
ใช่ครับ ผมคุ้นเคยกับละคร เพราะงั้นการแสดงของผมจะค่อนข้างเป็นแบบแผน แต่เพราะผมคิดว่า ถ้าผมใช้ประสบการณ์แบบนั้น มันก็พอจะอธิบายสถานการณ์(ของฉากนั้นๆ ในหนัง) ได้ ผมไม่อยากทำแบบนั้น แต่เพราะผมไม่เคยลองทำแบบอื่น ผมเองก็ต้องการที่จะก้าวข้ามตัวเองเหมือนกัน และผมไม่สามารถหาคำตอบได้ ผมจึงต้องการความช่วยเหลือ
คำแนะนำอันไหนเป็นอันที่ประทับใจมากที่สุด?
คำแนะนำที่สามารถนำไปปรับใช้ได้ครับ เขาสอนผมแบบลงดีเทลมากๆ ตอนที่ผมถาม “รุ่นพี่ครับ ฉากนี้เป็นฉากแสดงอารมณ์ แต่ถ้าผมตะโกนออกไปแบบนั้นมันจะดูโอเวอร์ไป และพลังก็ดูดรอปลงด้วย ผมควรจะทำยังไง? เขาไม่ได้ตอบผมแบบ “มันจะอารมณ์ประมาณนี้ๆ เข้าใจใช่ไหม?” แต่เขาจะให้คำแนะนำว่า “ถ้านายขยับตัวแบบนี้ การแสดงออกมันจะมองเห็นได้ชัดขึ้นนะ และถ้านายขยับตัวไปทางนี้ อารมณ์ของนายจะสื่อออกมาแบบนี้” เขาให้คำแนะนำที่สามารถนำไปใช้ได้จริงๆ
เรื่องนี้ถ่ายก่อน While You Were Sleeping ใช่ไหม? คุณเล่นเป็นตัวละครที่ต่างกันคนละขั้วเลยนะ
ในครึ่งแรกของ While You Were Sleeping ผมเหมือนสับสนไปเลย ผมพยายามจะเปลี่ยนภาพลักษณ์/การแสดงออกให้แตกต่าง แต่ผมว่าผมสับสนเพราะแบบนั้น
เพราะว่า V.I.P เหมือนได้ปล็อดล็อกปัญหาเกี่ยวกับการแสดงของคุณ คุณน่าจะสามารถแสดงได้แบบหลุดกรอบมากขึ้นไหม ถ้าเทียบกับเมื่อก่อน?
ถ้าถามถึงความกดดันแบบไหนที่ผมมี นี่เป็นงานจากนักเขียนบท พัคฮเยรยอน ชิ้นที่ 3 ของผมแล้ว ในฐานะแฟนคลับ ผมรักงานของคุณนักเขียนนะ แต่ผมคิดว่าผมจะต้องแตกต่างจากตัวละครของผมจากผลงานชิ้นก่อนๆ ละครที่เขียนโดยนักเขียนคนเดิม และนักแสดงนำชายคนเดิม ถ้าผมยังเป็นแบบเมื่อก่อน มันคงเหมือนเป็นการไม่ให้เกียรตินักเขียน ยังไงก็ตาม ผมเองก็ได้ดูละคร แล้วพบว่ามันน่าสนใจนะ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมถ่ายทำละครล่วงหน้าแบบนี้ เมื่อก่อน ผมเคยชินกับการรับ feedback แล้วบางครั้งผมก็เอามากดดันอารมณ์ของตัวเองเมื่อเทียบกับตอนก่อนหน้าที่ออกอากาศไป แต่ครั้งนี้ละครถ่ายตั้งแต่ต้นจนจบเลย ก็เลยรู้สึกไม่คุ้นเลย ผมดูละครเหมือนว่าเป็นละครของคนอื่น (เหมือนว่าไม่ใช่ละครที่เล่นเอง)
นี่มันเป็นความคิดอีกขึ้นนึงเลยนะ พูดถึงตัวเองแล้วก็อารมณ์ของตัวเองแบบเปิดใจ
ผมคิดว่าผมเติบโตขึ้นผ่านการทำงาน ผมรู้สึกว่าผมโตขึ้น ทั้งในด้านการแสดง และในด้านการใช้ชีวิต แล้วอยู่ๆ ผมก็เห็นจุดที่ผมจะหยุดทำ เหมือนว่าผมยืนอยู่ที่สุดขอบของหน้าผา
ทำไมคุณถึงกดดันตัวเองไปมากขนาดนั้น? ทำไมถึงไม่ผ่อนลงหน่อยแล้วก็สนุกไปกับมัน?
ความรู้สึกที่ว่าผมโตขึ้น เทียบจากจุดที่ผมคิดว่าผมด้อย ผมมองตัวเองแล้วก็เริ่มเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น และผมก็เริ่มรู้สึกว่าผมด้อยกว่า ผมรู้สึกไม่ดีที่รู้สึกว่าตัวเองยังมีข้อด้อย นั่นคือวิธีที่ผมใช้ในการผลักดันตัวเองไปทีละขั้นๆ เมื่อก่อน เวลาได้คำถามแบบนี้ “ทำไมทำเกินตัวไปขนาดนั้น” ผมคิดเกี่ยวกับมันนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม จนตอนนี้ผมก็คิดแค่ว่า “ผมอยากทำให้ดีที่สุด” “ผมเกลียดที่จะต้องรู้สึกขายหน้า” น่าจะเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุด (ทีทำให้ผลักดันตัวเองมาขนาดนี้)
คุณบอกว่า “นักแสดงชายที่หน้าคมๆ พออายุมากแล้วจะดูดีกว่า แต่คุณไม่ใช่” ตอนนี้ยังคงคิดแบบนั้นไหม?
ครับ ผมก็ยังคิดนะ ขนาดตอนไม่ได้กำลังแสดงละคร แค่มองหน้าเขา ยังรู้สึกว่ามีแรงกดดันบางอย่างเลย อย่างบทของรุ่นพี่คิมมยองมิน ด่าคนทั้งๆ ที่คาบบุหรี่อยู่ในปาก ผมสามารถทำได้นะ ในอีกแบบนึง แต่ความรู้สึกเวลามองล่ะ? ผมมีรูปร่างที่ผอมบางกว่า ง่ายๆ คือผมต้องใช้ทักษะการแสดงเพื่อปกปิดมัน (เพื่อทำให้มันดูน่าเกรงขามมากขึ้น) แต่ทักษะการแสดงของผมมันก็ยังดีไม่พอ เพราะงั้นก็เลยได้แต่ยอมรับครับ
ทักษะการแสดงของรักแสดงมาจากประสบการณ์ทั้งทางตรงและทางอ้อม คุณไม่มีเวลาได้หยุดพักเลยใช่ไหมหลังจากเดบิวต์? คุณมีความสุขกับช่วงเวลาแบบนั้นใช่ไหม?
ยังไงก็ตาม พอมองย้อนกลับไป ตอนที่คุณเหนื่อย
จนถึงตอนนี้ จากการดูทีวี ดูละคร ดูการแสดงของรุ่นพี่ และดูโลกในละคร ผมรู้สึกว่าผมได้รับประสบการณ์อ้อมๆ จากการดูฉากอารมณ์พวกนั้น ใช้อารมณ์พวกนั้นเป็นพื้นฐาน แล้วผมก็แสดงมันเรื่อยมาจนตอนนี้ ตอนนี้ผมอยู่ในช่วงอายุปลาย 20 แล้ว สมองของผมคุ้นชินกับอะไรหลายๆ อย่าง แต่ยังไงก็ตาม ผมก็ยังไม่ได้ได้มีประสบการณ์(ทางตรง)อะไรมากมายในจุดที่เป็นตัวตนของอีจงซอก
เหมือนว่าคุณใช้ประโยขน์จากข้อได้เปรียบของตัวเองนะ?
ผมรู้สึกว่า จนถึงตอนนี้ ผมได้ใช้ประสบการณ์ที่ผมคุ้นเคยไปจนหมดแล้ว และไม่นานมานี้ ผมคิดเกี่ยวกับประสบการณ์การเดินทางในฐานะ อีจงซอก ไม่ใช่ในฐานะนักแสดง แต่เป็นตัวตนจริงๆ ผมไม่เคยคิดถึงมันมาก่อนเลย
คุณได้ไปเที่ยวมานี่ ใช่ไหม? ครั้งนี้คุณไปปารีสกับงาน fashion show ของ YSL
หลังจากที่ได้ดูโชว์ของ YSL ผมได้เดินทางไปเที่ยวกับคุณแม่และน้องชาย น้องสาว เราไป Luzern และ Rome ไปโดยที่ไม่มีรถ หรือไกด์ทัวร์ มีแค่โบชัวร์การท่องเที่ยว ผมเดินเยอะมากเลย ถึงมันจะเหนื่อย แต่รู้สึกดีมากเลย แต่น้องชายกับน้องสามของผมบอกว่าจะไม่ไปเที่ยวกับผมอีกแล้ว
คนที่วาติกัน หรือนักท่องเที่ยวที่เป็นคนเอเชียนคนอื่นๆ จำผมได้ครับ มันทำให้ครอบครัวของผมอึดอัด พวกเขาขอถ่ายรูปหลังจากที่จำผมได้ เพราะงั้นครอบครัวผมเลยรู้สึกเครียด
อย่างแรกเลยคือ แน่นอน ผมเคยเป็นนายแบบมาก่อน และพวกเขาบอกว่า นายแบบเกาหลีเดินได้ดีกว่า แล้วก็มีนายแบบที่เตี้ยๆ เยอะเลย ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปนิดหน่อยหลังจากที่ดีไซน์เนอร์ของ YSL เปลี่ยนคน ผมชอบ YSL นะ และโชว์ครั้งนี้มันดีมาก โดยเฉพาะฉากหลังที่เป็นหอไอเฟล
นี่เป็นครั้งแรกด้วยไหมที่เดินทางกับเพื่อน?
อ่า ผมเคยไปญี่ปุ่นกับ จองเฮอิน แล้วก็ ชินแจฮา นะ ผมได้รับประสบการณ์ใหม่ๆ เยอะเลยหลังจากที่ While You Were Sleeping ถ่ายฉากสุดท้ายจบไป จริงๆ ผมไม่ชอบเดินทางนะ ผมชอบอยู่ในห้องที่โรงแรมมากกว่าออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก และผมก็รู้สึกดีกับมัน ผลก็คือผมอยู่แต่ในโรงแรม แต่ทริปครั้งนี้เราไปทุกที่เลยครับ สถานที่ที่เป็นที่นิยมในญี่ปุ่น อาหารก็ดี อื่นๆ ก็ดีอีกเยอะแยะเลยครับ
คุณเจอแฟนๆ ที่ญี่ปุ่นไหม?
มันแปลกๆ นิดหน่อย ผมจะรู้สึกไม่มีสมาธิถ้าพวกเขาอยู่ใกล้ๆ แล้วก็จะเริ่มกดดัน
ผมคิดว่า มันเป็นอะไรที่ผมต้องอดทนนะ
นั่นก็เป็นความคิดที่ดีนะ การแสดงจะประสบความสำเร็จได้ถ้ารู้จักเปิดใจ
มันจะต่างกันออกไปนิดหน่อย ขึ้นอยู่กับเป้าหมายที่แต่ละคนตั้งนะ ผมค่อนข้างขี้อายและไม่ค่อยออกไปไหน แต่ตอนนี้ผมพยายามออกไปข้างนอกบ่อยๆ นี่เรียกว่าเป็นการปรับตัวไหมนะ?
ถ้าเปรียบอีจงซอกเป็นรถไฟ คุณพอใจกับสถานนีที่อยู่ตอนนี้แล้วหรือยัง?
อืม.. เป็นคำถามที่แปลกมากเลยครับ
ถึงคุณจะหยุดทุกสถานี แต่เหมือนว่าคุณหยุดแค่ 5 วินาทีเอง การประกาศบนรถไฟก็ค่อนข้างเร็วด้วย “ผู้โดยสารที่จะลงรถจะต้องรีบเดินนะ และผู้โดยสารที่จะขึ้นก็ต้องรีบๆ ด้วย!” ถ้าคุณเปลี่ยนเป้าหมาย ความจริงใจจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นนะ อาจจะแค่ ช้าลงหน่อย
ครับ นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังคิดเลย
ยังไงก็ตาม มันไม่ง่ายเลยที่จะหยุด รถไฟก็มีความทรงจำเกี่ยวกับความเร็วของมันเนาะ
ผมกังวลนะ เอาจริงๆ สิ่งที่ผมให้ความสนใจในช่วงนี้คือร้านกาแฟของผม ความคิดของผมไปหยุดอยู่ที่ร้านหมดเลย มันใหม่แล้วก็น่าสนใจ ผมไม่เคยรู้เลยว่ามันจะมีเบียร์มากมายหลายชนิดขนาดนี้ ผมแค่อยากสร้างที่ที่คนที่ผ่านไปผ่านมาจะสามารถเข้ามาพักข้างใน แล้วผมเองก็สามารถไปเล่นสนุกที่นั่นได้ แต่ข่าวมันแพร่ออกไปก่อนที่ร้านจะเปิด แฟนๆ เริ่มตามหามัน ผมเลยคิดว่า “อ่า มันไม่ค่อยเวิคละ”
แต่เราสามารถหาร้านกาแฟของอีจงซอกได้ แค่เพียงเสิชจากอินเตอร์เน็ต
ผมไม่อยากให้คนรู้ แค่ 2-3 วีคก่อน และมันเป็นไปไม่ได้เลย ความฝันของผมเมื่อตอนยังเป็นนักแสดงหน้าใหม่คืออยากเปิดร้านกาแฟเป็นของตัวเอง และเปิดแยกตัวออกไป พบเจอเพื่อนๆ และอยู่แบบสบายๆ ยังไงก็ตาม ผมเริ่มสับสนเพราะมะนยากขึ้นๆ ในการทำตามความฝัน
พวกเขาให้อะไรหลายๆ อย่างกับผม และพวกเขาก็เอาอะไรบางอย่างที่ผมไม่สามารถเรียกกลับคืนได้ไป
คุณเพิ่งจัดแฟนมีตติ้งไม่นานนี้เอง
ผมได้เจอกับแฟนๆ ในสถานที่ที่เรานัดกันไว้ เสียงให้กำลังใจและความรักของพวกเขามันเข้มแข็งมาก ผมร้องเพลงตั้งแต่เริ่มงานเลยครั้งนี้ และผมรู้สึกเหมือนจะร้องไห้เลยตอนนั้น ต่างกันนะ กับตอนที่เจอแฟนๆ ที่ร้านกาแฟ มีแฟนชาวจีนมาที่ร้าน ตอนที่เขาเห็นผมเขาก็ไม่ได้เสียงดังนะ แต่เอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป ซึ่งมันก็เป็นอะไรที่เข้าใจได้ แต่มันก็มีคนที่ทั้งชอบแล้วก็ไม่ชอบอีจงซอกในร้านกาแฟ และมันอาจจะทำให้ลูกค้าที่ไม่ชอบอีจงซอกรู้สึกไม่ดี และนั่นทำให้ผมกังวล ผมคิดว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าผมไม่ไปปรากฏตัว ถ้าแฟนๆ อยู่ที่นั่น ผมควรทำยังไง
คนที่มีความฝันจะมีความประนีประนอมกับความเป็นจริง ในขณะที่ตามความฝัน และมันจะนำมาซึ่งความเห็นที่ไม่ลงรอย อย่างเช่น คนที่เขียนนิยายในระหว่างทำงาน เขาจะรู้สึกถึงการระวังความปลอดภัยในระหว่างทำงาน ผลสุดท้ายเขาก็จะถูกความกังวลรบกวน เมื่อคุณอยู่บนรถไฟที่เรียกว่า Company ภาพความฝันของคุณผ่านเข้ามาในความคิดบ้างไหม? คุณยังคงใช้ชีวิตแบบนั้นไหม ได้อย่างหนึ่ง และเสียอีกด้านนึงไป
เป็นการเปรียบเทียบที่เห็นภาพมากเลยครับ ผมมีอะไรหลายๆ อย่าง ในช่วงเวลาที่กำลังเป็นที่รู้จัก ผมสูญเสียความเป็นอิสระ ในระหว่างที่ได้รับเงินและชื่อเสียง ถ้าพูดถึงอะไรที่ต้องเสียไป น่าจะเป็นช่วงวัยรุ่นครับ ผมไม่ได้รับประสบการณ์การไป MT ทำกิจกรรมกลุ่ม หรือเดท ถึงแม้ผมใกล้จะ 30 แล้ว ในทริปนี้ น้องๆ ของผมเสิชอินเตอร์เน็ตถึงสถานที่ท่องเที่ยว แล้วก็โทรเรียก Uber เพื่อออกไปทันทีเลย ผมถามพวกเขาว่า “ทำแบบนี้ได้ยังไง” ถึงขนาดชมว่า “พวกเขาเจ๋งมากเลย” (ที่สามารถตัดสิใจอะไรได้ปุบปับไม่ต้องมาคิดเยอะ) ซึ่งจริงๆ แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ๋งหรืออะไร (ใครก็ๆ ทำกัน)
ยังไงก็ตาม ถ้าอีจงซอกไม่ใช่นักแสดง คุณจะคิดถึงประสบการณ์พวกนี้ไหม ถ้าพูดถึงช่วงวัยรุ่น?
ไม่กี่วันก่อนนี้ ผมคิดถึงเรื่องนี้ตอนที่อยู่บนเครื่องบินจากสวิซเซอร์แลนด์ไปอิตาลี่ ผมคิดอย่างถี่ถ้วนเลยนะ ตลอด 1 ชั่วโมงบนเครื่องบิน ถ้าอีจงซอกไม่ได้เป็นแบบที่เป็นตอนนี้ แต่เป็นแค่เด็กมหาลัย บางทีเขาอาจจะเป็นเด็กมหาลัยที่ฝันอยากจะเป็นนักแสดงก็ได้ ผมขอบคุณความฝันของตัวเองในตอนนั้นนะ ถ้าผมไม่คิดว่า “มันก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่ถ้าจะพยายามให้มากขึ้น” ตอนที่ผมเดบิวต์ช่วงอายุ 21 และตั้งใจเรียนแอคติ้ง ผมคงเป็นคนที่มีความตั้งใจ แต่ไม่มีการเตรียมตัวมาก่อน
หลายๆ คนคิดว่าช่วงวัยรุ่นมันเป็นช่วงเวลาที่อ่อนแอและไม่สามารถปิดบังได้ ยังไงก็ตาม มีคนที่ไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้จริงๆ สักที แล้วถ้าย้อนกลับไปช่วงอายุ 20 ล่ะ?
ผมคงปฏิเสธล่ะ คำถามเกี่ยวกับการได้ครอบครองหรือสูญเสียมันก็ว่างเปล่าอยู่แล้วในตัวมันเอง ยังไงก็ตาม สิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่คือ ชีวิตช่วงนี้ของผมสนุกมากเลย
มันโอเคนะถ้าคุณอยากดื่มสักหน่อย เบื่อไหม? หรือมันเป็นความรู้สึกที่น่ากลัว?
ผมไม่รู้จะพูดยังไง มันจะเป็นแบบนี้โดยไม่รู้ตัวเลยเมื่อคุณอายุใกล้ๆ 30 ผมรู้สึกหม่นๆ นะเวลาได้ยินคำว่า “ใกล้จะสามสิบ” ผมรู้ว่าจริงๆ มันก็ไม่ได้มีอะไรต่างออกไปมากมายหรอก (จากอายุ 20 กว่าๆ ที่เป็นอยู่) ว่าแต่พอ 30 แล้วคุณรู้สึกยังไงบ้าง?
ฉันอ่อนไหวมากขึ้นนะ ฉันรู้สึกเหมือนเวลาของฉันถูกบีบอัดตอนที่มองบ้อนกลับไป เหมือนอะไรบางอย่างเมื่อปีก่อน หรืออะไรบางอย่างเมื่อไม่กี่เดือนก่อน
ผมไม่ค่อยลังเลแล้วเดี๋ยวนี้ ละครเริ่มฉายแล้ว และผมก็ต้องการเวลาที่จะคิดถึงอนาคต ผมนอนไม่หลับแม้จะอยากนอนจนต้องโต้รุ่งอยู่ตลอด ผมเอาแต่คิดว่า “ช่วงนี้กำลังคิดถึงอะไรอยู่นะ” แต่สุดท้ายผมก็คิดอะไรไม่ออกอยู่ดี ผมแค่เหนื่อย กังวลเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง แต่จริงๆ มันไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเลย ช่วงนี้ตอนกลางคืนถูกใช้ไปแบบนี้บ่อยๆ ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าวเวลากลับไปถึงบ้าน
คุณคงทำให้แม่คุณตกใจในตอนเช้า
ผมดื่มน้ำในห้องครัวตอนประมาณ 7 โมงเช้า แม่เดินเข้ามาแล้วก็ทักผมว่า “ทำไมมาอยู่ตรงนี้” ผมบอกว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ฮ่าๆ ช่วงนี้ผมเป็นแบบนี้ตลอดเลย แต่ผมก็มีความสุขแล้วก็พอใจกับมันนะ
คุณพัฒนาฝีมือการแสดงของตัวเองไหม ระหว่างที่ดูทีวี?
มันกลายเป็นนิสัยของผมไปแล้ว เดี๋ยวนี้ผมดูตอนออกอากาศสด แล้วก็ดูอีกรอบย้อนหลัง แล้วก็ดูอีกตอนก่อนนอน ผมมีคำถามเกิดขึ้นในใจในระหว่างดูละครที่ตัวเอง ผมอยากกลับไปใช้ชีวิตสงบๆ นะ อยากดู Temperature of Love ด้วย แต่ก็ห้ามตัวเองไว้
ผมร้องไห้ตอนที่ดู EP แรก ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ฉากที่ซึ้งอะไรมากมาย แค่ฉากที่พบกันระหว่างฮีโร่ผู้ชายกับฮีโร่ผู้หญิง “อ่า ผมดูไม่ได้อะ” ผมก็เลยปิด “ไว้ค่อยดูตอนมันจบแล้วละกัน” อาจจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้ผมเหงามากไปก็ได้?
คุณสามารถก้าวผ่านความเหนื่อย ความเบื่อด้วยตัวเองได้นะ แต่ความเหงานี่มัน...
จริงๆ ผมก็รู้สึกเหงาแหละ ผมเอาแต่บอกแม่บ่อยๆ ว่า “แม่ฮะ ผมเหงา ผมเหงาจริงๆ นะ ถ้าแต่งงานจะหายเหงาไหม?”
ยูนคยูนซังเป็นพี่ชายที่ดีมากๆ เลยนะ นี่เป็นความรู้สึกของฉันหลังจากดูรายการ Thress Meals a Day
ใช่ครับ เขาใจดีมากๆ เขายังส่งข้อความมาหาผม บอกให้ผมไปหาเวลาที่ทีมงานนัดรวมตัวกัน เขาเหมือนเป็นพี่ชายจริงๆ ของผมเลย คนที่สามารถพึ่งพาได้ ผมสามารถบอกเขาได้ทุกเรื่องเลย
แล้วความเหงาของอีจงซอกล่ะ?
ยูนคยูนซังก็ช่วยไม่ได้อะครับ..
มันน่าจะคอยรบกวนคุณ และคุณเองก็ยังคงไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมัน เวลาที่คุณย้อนดูการแสดงของตัวเองหลังจากถ่ายทำเสร็จ
ใช่ครับ ผมต้องเรียนรู้มันด้วยตัวเอง เพราะว่าผมยังไม่ perfect ผมรู้สึกเหงาในทุกๆ วัน และผมเศร้าเพราะผมอยากที่จะ perfect แต่ผมทำไม่ได้ ผมเหมือนจะเป็นบ้าเลย เวลาชื่นชมแล้วก็อิจฉา ตอนที่เจอนักแสดงเจ๋งๆ
ใครคือนักแสดงที่กระตุ้น(ความอยาก perfect)คุณในช่วงนี้?
ผมชอบ จองเฮอิน มากเป็นพิเศษ และเพราะเขาหล่อมากๆ ผมก็เลยพูดกับเขาทุกวัน “เราสลับหน้ากันได้ไหม?” เขามีบางอย่างที่เหมือนคยูนซังฮยอง เพราะทั้งสองแก่กว่าผมแค่ปีเดียว แต่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพี่ใหญ่ ถึงผมจะเป็นรุ่นพี่ในด้านการแสดง แต่พอเป็นชีวิตจริง เขาพูดเยอะเหมือนเป็นน้องชายตัวน้อยๆ เลย ผมสับสนมากว่าจะต้องทำยังไงถึงจะแสดงออกมาได้ดี รุ่นพี่ต่างก็บอกว่ามันยากขึ้นๆ ที่จะแสดงออกมาให้ดี ผมเพิ่งเข้าใจประโยคพวกนี้เอง และผมพูดอะไรไม่ออกเลย นี่คำพูดของผมเป็นประโชยน์กับการสัมภาษณ์ไหมครับ?
เทียบกับนักแสดงอีจงซอกแล้ว ผมคืออีจงซอกที่เป็นตัวของตัวเองเวลาสัมภาษณ์ ซึ่งมันค่อนข้างทำให้ตัวผมประหลาดใจนะ ผมตอบหลังจากพูดออกไปว่า “ใช่ครับ มันก็แบบนั้นแหละ” แต่มันไม่เฉพาะเจาะจง และไม่ใช่คำตอบที่ชัดเจน ผมสับสนแล้วก็กลัวว่าคุณจะงงเวลาเขียนโน้ต
คุณมีความเห็นยังไงเกี่ยวกับคำว่า “สุภาพบุรุษ”
3 ข้อ ความคิดที่อยากจะเป็นผู้ชายที่ดีกว่าเดิมในทุกๆ วัน ผู้ชายที่ไม่รู้สึกเหงาแม้จะอยู่คนเดียว สุภาพต่อผู้หญิง
โอ้ ผมเองก็คิดแบบนั้นนะ ชอมมากเลย ผมคิดว่าว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือไม่ดูถูกตัวเอง จากการคุยกัน ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนแบบนั้นนะ และลักษณะนิสัยของผมเป็นแบบนั้น มันไม่ถูกต้องหรอกที่จะตัดสินตัวเอง(ดวยคำพูด ว่าเป็นคนแบบไหน) เพราะคุณจะรู้สึกมันได้ด้วยตัวเอง ผมมีความเข้าใจในตัวเองอย่างชัดเจนจากคำวิจารณ์ของแม่และเพื่อนๆ ของผม ผลคือ อย่างแรก ไม่ตัดสินตัวเอง อย่างที่สองคือรักเดียวใจเดียว ซึ่งถือเป็นการให้เกียรติเพศตรงข้าม
คุณเหมือนยังไม่ได้พักผ่อนเลยนะ อยากนอนหรือยัง?
วันนี้.. ผมมีนัดเจอเชฟตอน 5 โมงล่ะ
gummygunk
vaporwave
turnnoffyourmind
andulkaphoto
blakekathryn
izzy806
stormborns
theartofmadeline
