nur♡

içimde yaşadıklarımı döküyorum buraya:) belki içimdekiler sizin de iç sesiniz olur

[delikizblog00]

Uzun zamandır buraya yazmıyordum , ama sanırım herşey yoluna gireye başladı. Artık baş edebiliyorum ve o özgüvensiz korkak kız öldü yerine yepyeni bi kişi geldi

Kendimi mutlu edecek bir kaç şey buldum dizi film izlemek gibi , bu yüzden bura aklımdan çıkmış

Sadece çabala emek ver ve inan kendine inan

[delikizblog00]

Kendini ne zaman bırakacak olsan hayallerine tutun Bizi onlar yaşatır.

Üzücü bir olay mı yaşadın? Yaşadığın olay ile ilgili güzel hayaller kur...

Seni aşağılayıp, küçük görüp, yapamazsın edemezsin mi dediler? Hayallerinde sende onları aşağıla küçük gör ve sana yapamazsın dediklerinde hayallerin devreye girsin

Bu zamanla çok iyi gelecek ve hayallerinde yaptığın yaşadığın şeyleri gerçek hayatında da yaşamaya başlayacaksın . Sadece hayallerine tutun onlar seni güçlü yapar

[delikizblog00]

Hayat ne kadar acımasız zor bir yaşantı değil mi?korkuların var özgüvensizsin aşamadığın bir çok engel var insanlar olaylar, seni dışlıyorlar sen susuyorsun seni hor görüyorlar susuyorsun hep susuyorsun korkaksın çünkü seni küçük gören insanlar itiyor kabuğuna çekiliyorsun, kabuğundan çıkmaya çok korkuyorsun Onların tepkileri, aşağılamaları, küçük görmeleri

Artık bunları duymamak ve görmemek için kaçmaya başlıyorsun herşeyden herkesten uzağa kendi dünyanı inşa ediyorsun ve kaçıyorsun buda çok acıtıyor kendi dünyanı inşaa etmek ve oraya sığınmak tek başına yalnız bir başına savaşmak bunlar çok acı veriyor

Tam diyorsun güvenim geldi yapabilirsin olacak diyorsun kendine ama onlar sana yapamazsın beceremezsin nasıl yapacaksın ki? Deyip seni yıkıyorlar bununla başa çıkmak ne kadar zor değil mi? Birinin sana güvenmeyişi bunu yüzüne pat diye demesi? Bu o kadar acı ki. Sonra zaman geçiyor ve sen artık ruh gibisin hiç bir şeye hevesin kalmamış kendine olan inancın güvenin benliğinden nefret edişin... En çok da bu acıtıyor kendinden nefret etmek böyle olduğun için kendinden nefret etmek.... korkak olduğun için hep sustuğun için cesaretsiz özgüvensiz olduğun için nefret ediyorsun kendinden

Kendinden nefret ediyorsun ama kendinden nefret etmeni sağlayan herkesi herşeyi , en çok bunlardan nefret ediyorsun nefretle yaşamak zorunda kalmak bu çok acımasızca.

Halbuki bu acımasız hayatta sadece kendimiz ile değil miyiz? Kendimizi ancak kendimiz iyileştiririz çünkü kendinle olmaya kendini dinlemeye çok ihtiyacin var , kendini dinlemeye ve sevmeye çok ihtiyacın var. Olacak biliyorum bir gün kendini seveceksin herşey geçecek

[delikizblog00]

Romeo ve juliet gibiydik ikimiz sevgilim....

[delikizblog00]

Hayatımda yaşadığım acı olayların beni zamanla daha güçlü yapması gurur verici bir şey :) ama o gücü kullanmayı öğrenmem gerekiyor

Biliyorum o ıçimde bir yerde :)

[delikizblog00]

Insanlar neden bu kadar kötü kalpliler? Akıllarına gelen şeyleri o an söyleyiveriyorlar karşısındaki kişi üzülecek kırılacak zoruna gidecek demeden dile getiriyorlar kırılıyorsun belli etmeye çalışıyorsun ama o görmemeye devam ediyor daha fazla devam ediyor daha da ileri gidiyor seni hor görüyor seni kendinden küçük kendini üstün görüyor... aşağılanıyorsun buna rağmen susuyorsun zoruna gidiyor ama susuyorsun patlayacak saatli bomba gibisin ama patlayamıyorsun bu en acı verici şey işte yapılan şey seni mahvediyor

Ama sonra bi bakıyorsun buna alışmışsın bu olanlara karşı hislerin yok olmuş en çok bundan nefret ediyorum dile getirmek istediğim hislerin acı üzüntü öfke kırgınlık içimde kaybolmasından ve onları bulamamaktan nefret ediyorum

Buna sebep olan tüm Insanlar dan nefret ediyorum.

[delikizblog00]

Bu gün hayatım 'ın en güzel günü olabilir, sonunda dedim ben bu kelimeyi söyledim *başardın* sen başardın dedim evet çok zordu ama yaptın dedim ve ilk defa gerçekten mutluluktan ağladım üzüntüden acıdan değil cidden mutlu olduğum için.. başarmak için uğraştığım şey bana çok şey kattı ders çıkardım

Çabalamam gerektiği ve inanmam gerektiğini anladım ilk defa hucrelerime kadar mutlu ve güvenilir hissediyor ve kendimle gurur duyuyorum.

[delikizblog00]

Tam diyorum her şey düzeldi, kendim düzeldim sonra bir şey oluyor ve ben gene dibe çöküp mahfoluyorum... bundan çok yoruldum

[delikizblog00]

Onun sevgiye ihtiyacı olduğunu düşündüm, birine ihtiyacı olduğunu hissetmiştım ama yanılmışım.

Ona sevgi vermeye çalıştım yanında oldum bunu ona hissettirmeye çalıştım aylarca uğraştım ama o görmedi görmüyor uğraşmıyor çabalamıyor

Benimde sevgiye ihtiyacım var buna ihtiyacım varken kendimi umursamayıp ona ilaç olmak istedim . Bazen yaklaştığımı sandım duvarlarını yıktığımı düşündüm o bi umutsuz vaka iken ben bir umutla onu düzeltmeye çalıştım düzeldiğini düşündüm ama o hiç bir zaman ilerlememiş hep aynıymış ben sadece zannetmişim kendimi kandırmışım

Beni çok yordu...

[delikizblog00]

Ruhen çok yorgunum....

[delikizblog00]

Geleceğe dair plânlar yapmadan, o ânı hissederek yaşamak istiyorum kafaya takmak istemiyorum gelecek kaygısı olmadan kafamı yastığa koymak istiyorum korkularımı özgüvensizliğimi itmek içimdeki cesareti ortaya çıkarmak istiyorum sadece bunları istiyorum

Ama tam tersi oluyor herşeyden korkarak yaşıyorum gelecek kaygısı korkularım özgüvensizliğim, bunlar ile kafamı yastığa koyuyorum bunlar ile uyuyor bunlar ile uyanıyor ve kafaya takıyorum herşeyi herkesi içimdeki cesareti özgüveni dışarıya çıkartamıyorum

Böyle yaşamak zor geliyor.