Αντιλαμβάνομαι ολοένα και περισσότερο ότι είμαι, και συνεχίζω να γίνομαι, από τους πιο “δύσκολους” ανθρώπους. Με το ζόρι έχω δύο φίλους που στην ηλικία που είμαστε έχουν δουλειές και υποχρεώσεις που καθιστούν αδύνατο το να βρεθούμε (ενώ υπάρχουν και τα “πρόσωπα” που θέλουν τον χρόνο τους - και δικαιολογημένα). Και έχω καταλάβει ότι θα είμαι μόνος μου από εδώ και πέρα. Αλλά δεν μπορώ να χωνέψω το γεγονός ότι αν θέλω να βγω βόλτα πρέπει να πάω μόνος μου και να κάθομαι στην μπάρα σαν κάποιος πρωταγωνιστής σε δραματική ταινία.
Φυσικά δεν θα έλειπε το αίσθημα του “unwanted” και αυτού που περνάει απαρατήρητος - αδιάφορος.
Δεν θα πω το κλισέ “my life sucks” γιατί υπάρχουν και πολύ χειρότερα….αλλά το mood δεν είναι και το καλύτερο.
Και είναι διαφορετικό το να είσαι μόνος από το να νιώθεις μοναξιά.
Φιλος, υπάρχουν τόσοι άνθρωποι μόνοι που ούτε καν φανταζόμαστε. Βγείτε έξω και μιλήστε τους, ή άστε τους να σας μιλήσουν.
Να ξέρεις ότι όλοι μόνοι είμαστε, όσοι και να υπάρχουν γύρω μας.
