Kendi Halinde Yazılar @denemeyenler - Tumblr Blog

Bu şarabı kutlama yapmak için saklıyordum. Güzel bir şey olursa kutlayayım, diye ama üzüntüden yada hayatın rutininden kutlama yapacak bir anın gelmediğini farkettim. Bende bari, henüz daha kötü şeyler olmadan, bu an"a içeyim dedim.

Bizim kuşak çocukluğundan beri kıymetli şeyleri güzel günlere saklar, belki ondandır saklamam..

İçerken olmazsa olmazım.. söyle üstadım söyle

#Youtube

Dün kendimi çok kırdım, haksızca suçladım yine. Ben de gönlünü alayım kendimin dedim, kendime çiçek aldım. Hem de en pahalısından, en özelinden aldım.. "sen her şeyin en güzelini hak ediyorsun, seni üzdüm özür dilerim" dedim. Mutlu oldu..

Kadınlar sevildiğini anlamak için referanslar oluşturuyor. Kadınların büyük geneli (ben de dahil) ilgiyi, alakayı başa koyuyor, sonra hediyeler, sonra koruma geliyor. Bu referanslardan en az birini görmezse sevilmediğini düşünüyor..

Bunlar olmazsa kadın neden sevilmediğini düşünür ki.. çünkü sevgi yoksunluğu o kadar büyük ki, sevildiğine inanmak, elinde veri olmadan mümkün olmuyor. Mesela gün içinde öylesine sıradan bir "ne yapıyorsun, nasıl gidiyor" mesajı kadında "aklına geldim beni merak etti demek ki beni düşünüyor" bildirimi olarak gidiyor, burada ki dip mesaj düşünmek. Kadının ilişkide ki tüm motivasyonu bu aslına, çünkü erkekten direk bir sevgi mesajını hissedemiyor. Özellikle ultra duyarsızlara direk "beni seviyor musun" diye soruyor.

Peki bu sevgi göstergeleri gerçekleşmeyince ne oluyor..

Kadının bilinçaltı alarm veriyor, bu sessizliği alt bildirim olarak "beni sevmiyor" olarak alıyor.. sonra öfkeleniyor, öfkelenince de sorgu-sual başlıyor. Yani minik bir sessizlik bile sayfalarca yazılacak metinler oluşturabilir😬

Benim merak ettiğim, erkeklerde neden böyle bir durum yok? Varsa bile bunlar neler hiç bilmiyorum. Sanırım onlar zaten bu referanslara sahipler, sahip olmasalar eminim dile getirirlerdi, yani aksi mantıklı gelmiyor

Vs. kadının suçu yok, onun doğası bu.. onu öyle sevin.

Bu arada ben bu ilgi alaka işini ex'ime yapmıştım. İlgilenim mutlu edim, demiştim ters tepmişti. Aradım "merak ettim seni" dedim. Ben de bişi oldu sandım, işim var çalışıyorum, demişti. Dip mesaj: erkeklere ilgi göstermeyin😁

İnsan bu kadar mı yalnız olur.. konuşacak, arayacak tek bir kişi bile mi olmaz..

Bu sabah güzel kuşumu ellerimle gömdüm. Küçük bir kuş bir insana neler katabilir ki.. mesela koşulsuz sevgiyi başka türlü yaşayamazsınız. Ana-babanız bile bu sevgiyi hissettiremez size.

Evet bu yüzden çok acı verici yokluğu. Kendi küçücüktü ama varlığı kocamanmış.. evde büyük bir sessizlik var şimdi, neşemiz ölmüş meğerse

elin çok güzel bu arada, dedi.. "güzel dediğin o eli hiç tutmadın" diyemedim

Asıl özgürlük ne biliyor musunuz.. evin içinde, karşınıza kardeş, ana baba çıkar, endişesi olmadan, banyodan havluyla çıkmak, evde rahatça gezmek, yataktan kalktığın gibi evde donla dolanmak.

Bunu yapamıyorsan özgür değilsin

Şu hayatta en gıcık olduğum geleneklerin başında düğün merasimleri geliyor. Abi sessiz sedasız evlenin -bi nikah miss, gidin bal petek ayı yapın. 4oo bin bir düğün salonuna verilir mi.. günah ya. Ha bi de parası olmazsa mahalle düğünü yapıp, kafa beyin götürüyor. Apartman arası güm güm güm..

Sadelikte huzur vardır, kimseyi mutlu etmek zorunda değilsiniz

50 bin tl verip balkan turuna çıkan arkadaşım bana ırmaklı köy manzarası atıyor. Bunun için oraya kadar gitmeye bu parayı vermeye gerek var mı bilemedim. Sanırım doğa yada tarihi eser değil de, hikayesi olan yada sanatsal merkezleri olan yerleri görmek isterim.

#daha kendi ülkesindeki yerleri gezmemiş biri konuştu

Belli bir yaştan sesleniyorum! Belli bir yaştan sonra gerçekten hiç bir şey çok da anlamlı gelmiyor. Burası eğlenceli değil gelmeyin

İnsanlara yakın davranınca, kaba olma hakkına sahip olduğunu düşünüp saygısızlaşıyorlar.

Aslında son konuşmamızda çok iyi değildi, "gerginim iyi değilim" demişti. Normal olan sorunu dinlemek, belki yardımcı olmaktı ama tüm cesaretimi toplayıp aramam o kadar zor olmuştu ki, bir daha o aramayı yapmam, konuşmayı gerçekleçtirmem belki çok mümkün olmayacaktı. Ha konuştum da bişi mi oldu...onun için değil belki ama benim için oldu.

Hep öyle olmuştur.. bir derdim yada kafamı kurcalayan bir şey vardır. O konuşmaya gönülsüzdür ama ben zorlarım, çünkü o an gereklidir. Sonuç olarak ben ondan istediğimi duymam ama kendimi dinlerken kendi derdimin nedenini duyarım..

Arkadaşım "manyak mısın, ayrılınca hediyeleri neden geri veriyorsun" dedi. Çok düşündüm bunun üzerine.

Birincisi, çok değer verdiğim birinin hediyesine her baktığımda onu kaybettiğim aklıma geliyor, ikincisi grursuzluk gibi geliyor.

Grursuzluk kısmını düşünürken çocukluğumdan kalma bir anı belirdi. Amcam kız arkadaşından ayrılmıştı, kız aldığı bütün hediyeleri göndermişti. Kızın o davranışını herkes takdirle karşılamıştı "aferin kıza onurluymuş" demişti. Ordan çok etkilendiğimi farkettim. Aslında öyle miydi.. birinin sana değer verdiği için aldığı bir hediyeyi geri vermek nasıl onurlu grurlu olabilirdi ki. Sanırım altından çıkan anlam, kadının paraya önem vermediği, onu verdiği hediyeler için sevmediğiydi...( bu arada amcamın aldığı hediyelerden biri 24 ayar altın kaplama bir saatti.)

Arkadaşıma göre hediye geri verimemeli yaşanılanların hatırasına değer veriliyorsa saklanmalı yada kullanılmalı.. böyle düşününce çok mantıksız geliyor geri vermek, başa atmak yada aldığın herşeyi de al git demek gibi sanki.. oha kunuyu nerelere çektim😬

Ama her baktığımda kaybımın aklıma gelmesi olayını nasıl aşmalı bilmiyorum, sanırım o üzüntüyü dönüştürmek, biteni değil de bana bıraktıklarına teşekkür ederek kabul etmek gerekli. Belki bu üzüntünün altında yatan hayal kırıklığını bırakmak önemli, çünkü geride kalan en çok bu duygu oluyor. Şu an var mı? -yok, belki beklenti olmadığı için yada bu sonucu tahmin ettiğim için...

O değil de, o hediyeleri geri vermedi, ne yaptı? Atmıştır tabi ki..

Neyse parfüm kalsın bari, maskülen olsa da sıkarım ne olacak, kokuyu sevdim sonuçta😄

İnsan babasını kaybedince annesini de kaybetmekten öyle korkuyor ki, annesi öksürse canı sıkılıyor. Sanki büyümüşsün de içindeki çocuk sahipsiz, yalnız kalacakmış gibi korkuyorsun kaybetmekten.

Başkasının babası ölünce de, sanki onun da annesi için duyduğu endişeyi hissediyorsun.. Belki böyle hissetmiyor ama sen o hassasiyetle yaklaşıyorsun. Hani demiş ya William Shakespeare;

"Hissedemediğin bir şeyi anlayamazsın."

Aidiyet duygusu önce doğduğun evde kabul gördüğünü hissetmenle başlarmış. Eğer hissedemezsen tüm ömrün aidiyet duygusunu oluşturmakla çalışarak geçermiş.. benim kuşağımda bu duyguyu hissederek büyümüş olan çok nadirdir.. bu yüzden benim kuşağın ilişkileri hep sakat, kötürüm.

Kardeşime dedim ki, söylenilenin %25 ini dinleyip %5ini anlıyormuşsunuz, doğru mu? -doğru bize yetiyor ki, dedi. Nasıl yani beynin üst loblarını kullanmıyonuz mu, dedim. -bak bu %6 ya giriyor, dedi kaçtı..

Tabi bunu diyen "oyundayım" diye kapı açmaz, neden ihtiyaç duysun

instada bi adam dedi ki; erkekler %25 dinler %5 anlar. Rakamların korkunçluğuna bakar mısınız.. biz de kendimizi dert anlatalım diye paralıyoruz. Hiç gerek yokmuş

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Kendi Halinde Yazılar