Yalnızlık bu, sonu yok. Sezen Aksu da diyor ya zaten “Anladım sonu yok yalnızlığın, her gün çoğalacak.”. Her gün çoğalan bir yalnızlık içinde değil miyiz hepimiz gerçekten de, etrafımızdaki milyonlarca insana rağmen? Bizi görmeyen ve bizim de görmediğimiz milyonlarca insan. Her biri ayrı bir hikaye olan milyonlarca insan. Başımızı yerden kaldırdığımızda görebiliriz o insanları elbet, ama onları görmek yalnızlığımızı dindirmeyecek :) Derdimizi dinleyen kaç insan olursa olsun hep yalnız olacağız, daima. Bizim derdini dinlediğimiz insanların da her daim yalnız olacağı gibi. Çünkü ne kadar anlatırsak anlatalım, ne kadar dinlersek dinleyelim hep bir parça kalacak içimizde; kimsenin bilmediği, belki bizim de bilmediğimiz. Ama hep kalacak, o yalnız parça küçücük bir yara olarak kalacak hepimizin ruhunda, hep en zayıf anımızı bekleyecek. Yalnızlığımız yollarımıza pusu kurup bekleyecek, acılar gözlerini dikecek üstümüze, nöbete. Zayıf anımızı yakalayıp saldırmak için var olacak o küçük yalnızlık yaramız her birimizin ruhunda, ayrı ayrı... “Alışır her insan, alışır zamanla; kırılıp incinmeye... Çünkü olağan yıkılıp yıkılıp yeniden ayağa kalkmak.” Yıkılmaya alıştıkça güçleneceğiz, fakat güçlendikçe daha da yıkılacağız. Her seferinde daha güçlü bir şekilde ayağa kalkacağız, her ayağa kalktığımızda daha da güçlü bir şekilde düşeceğiz yere, yıkılacağız. Çünkü bu oldukça olağan. Merak etme, aynıyız hepimiz. Hepimiz aynı yalnızlığın içinde biriz. Hepimizin ruhunda küçük bir yalnızlık yarası var. Sen bunların hepsini bir kenara bırak şimdi, bulutların yağmaya başladığında o yalnızlığı hissetmemeye çalış yeter. Sen yalnızlığına sarılıp yağmur yağdırırken senle beraber ağlayan bir çok kişi var yanında, hisset. Evet yalnızlık bu, sonu gelmeyecek. Yıkacak seni, beni, bizi... Önemli olan yıkılana kadar direnmek. Elinden geldiğince diren, direnemediğin zaman bile karşı çık o ruhundaki ufak parçaya. Çünkü seninle beraber ağlayan birçok insan var :)
titsay
turnnoffyourmind
snowghoul
kianamaiart
romaincrisis
baratheonpilled
gracieabrams