desorde

[desorde]

XV

nós somos o problema

nós a solución

éste é o son do trono

que vai a romper

teus dentes de ouro 

e tua noz

monos

porcos

y homes do espazo

na tua chupa de coiro

¡xa o teño!

o porteiro da noite

benvenido ó clan

alimentaremos tua alma

coa seta segreda

e faremos batidos

cos sesos

do teu corazón

non eres máis que 

basura programada en serie

rebaño que durme

sobre sabas de luxo

se tua nai soupera

"corre a cuberto"

di jane

"chama á policía

son parte do plan"

ti nos fodiches

ti nos pisaches

-TORTURA

-¡déixame intentalo!

por un mañá mellor

¿qué pasa agora?

nós somos o problema

nós a solución

[desorde]

XIV

Demos a oportunidade

por perdida.

NÓS,

os parvos.

[desorde]

XIII

Abandonei as promesas que nos fixemos para afogarme no lume das sombras, onde coñecín a persoaxes grotescos e sufrín a terrible compañía da desventura.

[desorde]

XII

A lúa está escalando ó ceo

mentres o seu reflexo ilumina

as embarcacións que descansan calmas

nas augas da hipnótica Cadaqués.

Espérote á porta do Green Onions

tomando un batido de fresa,

coma se a escolla dunha simple bebida

fose a cambiar o rumbo

das horríbeis novas que están por vir.

[desorde]

XI

Mil desgracias

sucederon

nun dos días

máis felices

que lembro.

Mil desgracias

que gardei 

no roupeiro.

[desorde]

X

Quero chegar a quererte

canto menos

a metade do que

quero a Nico.

[desorde]

IX

Lévame a ese

lugal especial

no que as noites

nunca tornan días.

[desorde]

VIII

Baixo polo río sen mirar atrás

afastándome de ti e do noso lar.

Abandonando toda espectativa

e entregándome á aventura do "¿qué virá?".

[desorde]

VII

Pánico popular, edificios abrasados, 

cicatrices no asfalto e caos circulatorio.

A ponte, única vía de saída,

derruída e impracticábel.

Ecos de sirenas entran pola fenestra

e bengalas de auxilio tinguen o ceo de gra.

Entrementres a avoa segue a sachar na horta

amarrándose así a sua máis preciada fonte de vida.

[desorde]

VI

Ratas ensanguentadas

miran para mín

coma se fose

o derradeiro

rival a batir

da sua propia loita

como especie.

[desorde]

V

Santificado polo demo

eu desexo

dende aquí embaixo

non tornar máis

pola estrada senlleira

que percorre

o teu adentro.

[desorde]

IV

Ningunha destas palabras

poden mostrar

o amor incondicional

que sinto por ti.

Neste día escuro,

outro máis,

só podo bramar

ÁMOTE GALICIA!

[desorde]

III

Quero afundir o mar

e chegar ó núcleo,

onde a verdade é absoluta

e as dúbidas non serán

mais que recordos

daquela primavera

que non volverá.

[desorde]

II

Segue a soar Gene Clark,

e ti, aínda que non esteas, estás.

[desorde]

I

57116 mensaxes

e fundido en negro.

FIN

Agora as palabras pasan coma os créditos finais

da película máis triste que poidas imaxinar.

Logo,

SILENCIO