Να προσέχετε τους καλλιεργημένους ανθρώπους.
Αυτούς με τα ανοιχτά μυαλά.
Τους καλλιτέχνες που δεν ξέρουν αν η τέχνη τους έσωσε ή τους κατέστρεψε.
Να φοβάστε όσους εκφράζονται μέσα από ποίηση, χορό , ζωγραφική.
Εκείνους που κοιτάνε ουρανούς με βουρκωμενα μάτια μέσα από σκοτεινά δωμάτια γιατί δεν νιώθουν οικεία έξω στον κόσμο.
Όχι επειδή νιώθουν λίγοι, αλλά το αντίθετο.
Να φοβάστε εκείνους που ξέρουν πως είναι διαφορετικοί.
Εκείνους που πιστεύουν στον εαυτό τους.
Εκείνους που κλαίνε μόνοι γιατί ξέρουν πως δεν θα βρουν καλύτερη παρέα.
Εκείνους που βαθιά μέσα τους νιώθουν πως θα τα καταφέρουν μόνοι, ακόμα και τις στιγμές που αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν.
Να φοβάστε τους ανθρώπους που δεν κλείνουν τα παντζούρια το καλοκαίρι γιατί θέλουν να βλέπουν τα ήρεμα σπίτια που δεν έχουν βαρεθεί να κοιτάζουν.
Εκείνους που μέχρι την ανατολή του ηλίου γεμίζουν λευκά χαρτιά με ποιήματα ή λευκούς καμβάδες με χρώματα.
Να φοβάστε τους σιωπηλούς ανθρώπους.
Που κάνουν επανάσταση μέσα απ’ την τέχνη, γιατί πλέον τα λόγια τους πάνε χαμένα.
Να τους προσέχετε εκείνους που γεμίζουν το δωμάτιο τους λουλούδια και ιδιαίτερα αρώματα.
Τους τελευταίους ονειροπόλους που κρύβονται ανάμεσα σας.
Που βλέπουν τα όμορφα πάντα γύρω τους και τα προσέχουν, χωρίς να το δείχνουν.
Αυτά τα κενά βλέμματα να προσέχετε, που μέσα τους κρύβουν άπειρα όνειρα.
Τα μυαλά που ξέρουν την αλήθεια και ας μην την παραδέχονται μπροστά στον κόσμο.
Που ξέρουν ότι θα μείνουν μόνοι, αλλά κάνουν πως δεν τους νοιάζει.
Εκείνους που φωνάζουν για δικαιοσύνη με τη δική τους φωνή.
Τους ουσιαστικους ανθρώπους να φοβάστε.
Αυτούς τους λίγους, τους ελάχιστους και πλέον σπάνιους.
tangentwithtanner
prguitarman
stormborns
dailybridgerton
izzy806
areudirty
