diabetedair

[diabetedair]

her son bir başlangıçtır

herkesin bir dönüm noktası vardır. benim dönüm noktam 3 sene önce başladı. annemin defalarca kez doktora git demesine aldırış etmeyip litrelerce su içmelerime, hiç yemek yememiş gibi doyamayışıma, ayaklarımın beni taşıyamayacak hale gelmesine ve en kötüsü de günden güne zayıflayışıma rağmen.. evet her td1 li gibi komalık olarak hastanede ne olduğunu anlamadan geçirdiğim gece ve günlerce kendime gelemeyişim... isyan ettim, ağladım, bağırdım, kırdım, döktüm.. fakat yenilmedim daha da sevdim hayatı. hayatımdaki en kıymetli arkadaşım diyabet ve hayatımı değerli kılanlar! iyi ki varsınız, iyi ki varsın  diyabet sağlıklı bir yaşam biçimi dediklerinde saçmalamayın ne sağlığı ne biçimi diye kızıyorsunuz biliyorum, ben de öyleydim hatta hala öyleyim. istediğim şeyleri istediğim miktarda yiyememek , istediğim gibi yaşayamamak delirtecek kıvama getiriyor insanı, ama bunu eğlenceli hale getirmek bizlerin elinde olduğunu unutmayalım. bizler hasta değiliz, bizler farklıyız, bizler sihirli iğnesi olan seçilmişleriz. kendinizi ve sihirli iğnelerinizi sevin

[diabetedair]

Doğum Günleri

Doğum günü ne anlama geliyor bilen var mıdır? Sevdiklerimizle beraber bir kez daha yaş almayı kutladığımız 24 saatlik bir günse neden her o özel günümüz iğrenç geçiyor? Hadi bir de bunu tartışalım. Tartışalım ki biraz da olsa aydınlanmış olalım. Özel günümüz özel olmayacaksa neden özel gün olarak adlandırıyorsunuz? bu bir boka yaramayan üstüne bizlerden bir yaş götürüp, yeni bir yaşın yenisini getireceğini sandığımız ama aslında daha iğrenç günlerin,haftaların ve ayların geçeceği bir yıl sokuyor. O zamanİyi ki doğdum kendim.

[diabetedair]

Sıla'nın zamanında şarkısının bütün cümleleri gibi bir hayat mı yaşıyoruz acaba? Her şey zamanda mı kalıyor? Bir saniyesine,bir dakikasına,bir saatine hatta bir güne daha taşınmıyor mu ? İyimserliğimiz,mutluluklarımız,sevdiklerimiz zamanında kalırken neden mutsuzluklarımız bizlerle yarınlara gelir ki? Hüzünlerimizin ertesi umut değil. Hüzünlerimizin ertesi mutluluk da değil. Hüzünlerimizin ertesi hüzün.

[diabetedair]

Çiçeklerin Yeşereceği Bir Orman Verebilmeliydik

Kendimizi bomboş, yapayalnız hissettiğimiz de en önemli şey ne yaptığımız hatta nasıl tepki verdiğimiz. Birkaç kadeh ve bir paket sigarayla o an yaşadığımız acının geçeceğine inanmak.. En büyük ahmaklığımız bu sanırsam, yani benim öyle. Kimseyi kırmak istememekten kendi hayatımı kırmışım da haberim yokmuş. Aman be bırak seni sevmesinler sana gıcık olsunlar cümlesini çok kez söylüyorum fakat benim sorunumun insanların beni sevmesi değil ki, hayata karşı insanların bu denli kötü olmasıydı. Galiba hayatımızdaki oluşan olumsuzluklar , kavanozdaki çiçeği değiştirmek kadar kolay olmalıydı. Çiçeklerin yeşereceği bir orman verebilmeliydi insanlar hayatına, hayatlarına. Kıskançlıklar, kötülükler, bende yok onda neden olsunlar.. Bağırmak nefesim kesilene ve sesim kısılana kadar bağırmak.. Geçmeyeceğini bile bile bunları yapmak istemek..

[diabetedair]

Biri olmak lazım, işte o biri olabildik mi?

biri olmak lazım bu hayatta. başkalarından çok kendini mutlu ettiğin , ne düşünürler demekten çok ben mutlu olacak mıyım diyebileceğin biri olmak lazım. "tökezlediğinde, düştüğünde, kahkaha atarken, ağlarken , çıkmazdayken bir kahramandan çok kendi dünyanda kahraman olabiliyor musun?" sanırsam en bela soru bu olsa gerek. herkesin kısacık hayatına bir kahraman bulmakla geçirirken, su gibi akan zamana karşı durduramadığı hayatlar, hayatları.. kendi dünyamızın kahramanı aslında kendimiziz ama bunu farketmemiz çok zaman alıyor. sen kendi dünyanın kahramanı olduktan sonra dünyanı geçireceğin diğer kahraman zaten seni öyle bir anda gelip buluyor ki işte onun senin dünyandaki yorgun kahramana destek olmaya ve aynı şekilde sen de onun dünyasındaki yorgun kahramana desteğe gidip sonsuz kahramanı-kahramanın olacağını anlıyorsun. öyle huzurlu bir histir ki ; düştüğünde seninle yere düşüp beraber kalkmasının, kahkaha atarken boktan bir espri bile olsa seninle kahkaha atmasının, ağlarken seninle ağlanmayacak şeylere bile ağlamasının, çıkmaza seninle birlikte girip tünel kazıp oradan çıkmasıyla kahramanın olduğunu o anlarda anlıyorsun. gelelim biri olmamıza, biri olabilmek için neler yaptığımıza. her şeyden önce hayatımızda çözmemiz gereken ilk sorumuz bu

[diabetedair]

radikanın hikayesi

karahindiba, diğer adıyla radika. umudun, gücün, yeniden doğmanın anahtarı sanki. her radika gördüğümde içim umut dolar. rüzgara karşı tomurcukları savaşan ama biz insanların bir nefesi ile kendini hayatın akışına bırakandır, aynı bizler gibi. gülebilir, ağlayabiliriz, mutlu olabiliriz hatta çok mutsuz da olabiliriz fakat rüzgarın akışıyla kendimizi de bulabiliriz hikayemizin sonunda. geçenlerde   bir yerde okumuştum: “Yunan mitolojisine göre karahindiba, Güneş tanrısı Apollon'un oğlu Phaeton'un, güneş arabasının hareket ederken saçtığı tozlarından büyüyen bir çiçek. Büyü tanrıçası Hecate, güçlensin ve Minatour ile dövüşsün diye Theseus'u bir ay boyunca karahindiba ile beslemiş.” karahindibanın gücüne bakar mısınız.. güneş arabasının saçtığı tozlar sayesinde Theseus’un güçlenmesini sağlamış. yazıyı okuyorsanız ve içiniz umut doluyorsa “vazgeçmeyin, umudunuzu yitirmeyin. düştüğünüz,savrulduğunuz yerden radikayı hatırlayın ve kalkın.” sakın unutma sen güçsüz değilsin. hatta karşındaki insanlardan daha da güçlüsün. senin başaramayacağın hiçbir şey yok bunu sakın unutma! 

[diabetedair]

memnuniyetsizlik mi aptallık mı?

  Ne kadar memnuniyetsiz varlıklarız değil mi.. Hiçbir şeyden keyif almayan, hiçbir şeyden mutlu olmayan hatta her şeye surat asan.. Sorsalar cevabımız saçmalama bunum olsa gör bak nasıl mutlu oluyorum diyerek böbürlenir dururuz. İşim olsa-para kazansam çok mutlu olurum der işe girer her olaya bir kulp bulup sorun ederiz, keşke hayatımda biri olsa gör bak nasıl mutlu olucam evlenip aile kurucam der birini bulup,evleniriz ve evlilikten yakınıp etrafımıza serzenişte bulunuruz. Sahip olduklarımızın değerini neden bilmeyiz? Neden her istediklerimizi aldıktan sonra daha da fazla şeyler isteriz? ne kadar garip varlıklarız gerçekten. buna yetinememek duygusu diyoruz galiba ya da hiçbir şeyi haketmeyen mahlukatlarız desek daha mantıklı da olabilir. Kendimizce ritüeller yaparak hayatımızı güzelleştirmeye çalışıp, kafaya bir şeyleri takmayanlardan olmayı kim istemez ki..