Vertraging (In Dutch, sorry)
Ik was uitgewerkt op kantoor. Natuurlijk was ik weer een van de laatsten: Sukkel die ik ben. Ik werk te hard en te lang. Voordat ik het pand ging verlaten had ik snel op de ‘Corporate Bathroom’ een schone luier aangetrokken. In de loop der tijd ben ik erg handig geworden om mijzelf al staande te voorzien van een luier. De WC’s zijn ruim en zijn gelukkig altijd goed onderhouden en zeer netjes. Het is niet dat ik incontinent ben, welnee dat niet. Maar de laatste tijd als ik lang onderweg ben, dan heb ik in het verleden wel eens last van ongelukjes. Dit gebeurt bij lang reizen steeds meer, dus vandaar toch maar een luier. Just to be sure. Het is confortabel en geeft mij zekerheid. In de zomer is het wel warm: De suprima-broek blijft dan in de aktetas. Maar in de winter is het bijzonder aangenaam om de suprima plastic broek over de luier aan te doen.
Mijn huisje staat in Maastricht: Daar moest ik terug naartoe. Kantoor is gelukkig niet ver van het Station Utrecht Centraal. Twee straten lopen en ik sta al op het perron. Het was vrijdag-avond en eigenlijk best al laat, het was rond een uur of 7 ’s avonds. Drommen met mensen stonden al op het perron te wachten op de trein. Bij een kiosk grits ik snel een gezonde snack en een flesje water. Ik geef de man 50ct fooi en ben weer blij dat hij er toch weer staat met zijn waren. Met mijn snack en water houd ik het wel vol tot ik weer thuis ben bij mijn vriend in Maastricht.
Godsamme wat is het druk: Mensen persen zich de trein in. Gelukkig stond ik helemaal vooraan op het perron waar de treindeur precies voor mijn neus stopt. Als lemmingen gaat iedereen de warme coupé binnen. Buiten is het nog zwoel, maar in de trein is het benauwd. Zonder op te letten pak ik mijn boek en gooi ik mijn aktetas in het bagagerek om vervolgens te gaan zitten lezen. In gedachte denk ik nog aan mijn suprima-broekje: Te broeierig nu om zo’n ding aan te hebben.
Een sportieve jongen gaat tegenover mij zitten en kijkt mij aan. Ik schrok er een beetje van en keek weg. Ik schatte in dat hij een jaar of 23 moest zijn. Hij had een wit tank-top T-shirt aan en een blauwe joggingbroek van adidas met witte strepen. Hij ging meteen met zijn telefoon spelen. Twee meisjes komen bij ons zitten en beginnen meteen gezellig te kwebbelen. Ik pak mijn boek en begin te lezen: Hoofdstuk 3 van Misha Glenny: McMaffia, een boek over de Russische maffia. (Een aanrader) Stiekum kijk ik af en toe eens naar de jongen. Mooi gespierde armen, goed te zien vanwege zijn tank-top T-shirt, maar zijn spieren waren beslist niet overdreven. Zijn kleding zat mooi strak om zijn lijf, echt een vreselijk mooie jongen. De trein komt bokkend op gang en begint langzaam het station uit te rijden.
Een minuut of 5 later zit de vaart er al goed in. Ik zie nog net de boardjes van station Lunetten voorbij zoeven. Heerlijk boek dat van Glenny. Het leest als boter: zeer goed geschreven. Mijn gedachten gaan naar Londen. Wat moet het na de brexit? Wordt Londen dan niet overspoeld met maffioso Russen? Plots begint de trein hevig te remmen. Net voor Culemborg staat hij stil. Wat is er aan de hand?
De machinist roept om dat er een spoorloper is die op de brug is gesignaleerd door een tegemoetkomende trein. Dit kan wel even gaan duren. Gewapend met een goed boek kom ik de tijd wel door, dacht ik. De jongen kijkt om zich heen en kijkt mij aan. Ik zei tegen de jongen en de twee meisjes dat het wellicht iemand is die niet om wil fietsen om met de pont te gaan. Iedereen grinnikt. We raken in gesprek en het wordt in de trein gemoedelijk. Blij met die openingszin had ik de gelegenheid om de jongen eens goed te bekijken. God wat een lijf had hij. Lekker mager, strak, spieren, maar beslist geen bodybuilders-type.
“We verwachten een vertraging van 30 minuten” roept de conducteur om. Sommige mensen beginnen wat te mopperen. Maar ja, als je vaak met het spoor gaat dan weet je dat zulke dingen regelmatig gebeuren. We waren nu ruim een uur onderweg. De jongen vertelde dat hij uit Alkmaar komt. Hij moest naar Sittard waar zijn moeder woont. Het duurt allemaal toch vrij lang en we staan bijna een uur stil. Gelukkig zien we dat er op het andere spoor lampen. Een trein rijdt langzaam voorbij. Kort daarna komen wij ook weer schokkend en bokkend in beweging. Een half uur later komen we aan op station s’ Hertogenbosch.
De twee meisjes en zeker de helft van alle mensen stappen uit. s’ Hertogenbosch is echt zo’n heerlijke stad waar je lekker kunt eten. Het is er zeker gezellig. Het rumoer in de trein werd minder. De jongen zit weer met zijn telefoon te spelen en doet zijn oortjes in. Station s’ Hertogenbosch is alweer achter ons en de trein raast snel door Boxtel. Hier ligt veel spoorlijn, iets wat ik vroeger wilde nabouwen met modelbouw-spoor, maar waar ik nooit het geld voor had. Teveel wissels en die waren vroeger voor mij te duur. Ik voel wat druk ontstaan in mijn blaas, maar laat het gewoon gaan. Gewapend met een luier aan weet ik dat ik ruim in de tijd zit. Mij kan niks gebeuren. Wel laat ik mijn fles water staan: Halfvol maar nu teveel risico.
Ik merkte dat de jongen een beetje zenuwachtig was. Hij was beslist niet het soort ‘standaard reiziger’ die je normaal zou verwachten. Zijn tank-top T-shirt en adidasbroek deed blijken dat hij niet de typische forens was die uit het drukke westen het gemoedelijkere zuiden opzocht. God, wat een heerlijk lijf had hij. De jongen stond plots op en liep naar het andere raam om te kijken of hij kon zien waar hij was. Zijn drie strepen spiegelde in de ruit. Ik hoorde een geritsel en zag dat zijn broek wat dikker bleek te zijn dan verwacht. Vooral van achteren. Hij trok zijn T-shirt vooraan eruit en duwde hem weer terug. Ik kon het niet zien, omdat hij uit het raam zat te kijken. Het duurde allemaal even. Hij kwam weer zitten en schrok dat ik opkeek. In tien seconden was zijn gezicht blozend rood. Mij geheel negerend bleef hij met zijn telefoon spelen. Maar wat hij niet doorhad is dat ik het geritsel had gehoord. Heel duidelijk geritsel: Hij had oortjes in en ik niet…
Onrustig, dat was hij. Al spelend met zijn telefoon zie ik dat hij constant beweegt. Hij kan niet stilzitten. Typisch is dat dit 2 uur geleden met die meisjes niet zo was. Hij was daarstraks veel rustiger. Zou hij een luier dragen? Een waanzinnige gedachte waarbij ik meteen dacht dat de kans wel heel klein zou zijn. Twintig minuten later rijden we station Eindhoven binnen. Meer mensen gaan de trein uit. Eindhoven is echt een werkstad. Toch reizen er veel mensen uit het westen het weekeinde hier naartoe. De coupé is nu leeg en de jongen en ik zitten alleen in de wagon. De trein komt weer in beweging, maar god, wat is hij toch onrustig. Ik vraag hem wat er is. “Niks, alleen het duurt zo lang” zei de jongen. ‘Heb je met iemand een afspraak?’ vroeg ik. “Nee hoor, dat niet” zei hij. We rijden Eindhoven uit, dieper het zuiden in.
Ik zat bij mijzelf te denken: Wat een tijdverspilling, zo’n GSM-telefoon. Maar dacht meteen dat je er ook boeken mee kunt lezen. Mmmpf, Een beetje een domme vooringenomen gedachte van mij. Ik kijk naar de jongen en schrok een beetje. Ik zie bij zijn buik zijn elastiek van zijn joggingbroek donker worden. Ook zijn witte T-shirt wordt nét onder zijn navel een beetje nat. Ik herkende het meteen: Hij is luierdragend en heeft een probleem. Plots kijkt de jongen mij aan en schrikt zich wezenloos. Al blozend kruipt hij terug in zijn telefoon. “Is er iets?” vroeg ik aan hem. “Neenee” reageerde hij meteen. “Geen zorgen maken” zei ik. “Wat bedoel je?” vroeg hij. “Ik weet wat er met je is” zei ik. De jongen keek mij nu strak aan. Zijn blauwe ogen straalde een soort van angst uit. Ik dacht, ik laat hem even en gunde hem wat tijd om na te denken.
“Ik denk dat ik je kan helpen”, zei ik. Met grote verbazing priemde zijn blauwe kijkers mijn kant op. “We zijn alleen in de wagon, maak je geen zorgen”, zei ik. Ik vertelde hem over mijn ‘ongelukjes’ en de reden waarom ik heb besloten een luier te gaan dragen. Ik vertelde hem een van mijn diepste geheimen, omdat ik wist dat hij een even zo groot geheim bij zich droeg, letterlijk en figuurlijk. Ik zag de jongen ontspannen. Hij zei dat hij inderdaad een luier droeg, onder zijn adidas joggingbroek. Ik liet hem het lichtblauwe plastik zien van mijn Forma-Care dagluier. Verbaasd maar ontspannen keek hij mij aan. De natte plek in het elastiek van zijn adidas joggingbroek en t-shirt waren duidelijk weer wat groter geworden. We rijden Weert voorbij. Het duurt inderdaad behoorlijk lang. Ik voel ook de druk in mijn blaas opspelen en weet dat het foutgaat. Enigzins opgewonden laat ik het gaan terwijl ik een uitweg voor hem bedenk.
“Ik kan je wat uitlenen” zei ik hem. Ik stond op, pakte mijn aktetas en haalde ineens mijn suprima plastikbroek tevoorschijn. “Hier, trek gerust aan”, zei ik tegen hem. “Dit kan jou redden tot je weer thuis bent”. Er kwam een glimlach op zijn gezicht. Hij greep meteen de broek uit mijn handen. Behendig deed hij al zittend zijn joggingbroek naar beneden. Ik zag dat hij een behoorlijk forse luier droeg. Het was een molicare, ik herkende het motiefje. Hij had daarstraks zijn T-shirt in de luier gedaan voor extra absorptie. Hij dacht dat dit voldoende zou zijn en dat hij ermee zou wegkomen. Maar door alle tijd die we onderweg moesten wachten ging dat niet meer. Hij trok de buttons van de suprima los, Terwijl hij bleef zitten wurmde hij de plastic broek onder zich door. Hij spreidde zijn benen. Ik kon goed zien hoe nat hij was. De luier was fors, en de voorkant was verzadigd. De volgezogen polimeren tekenden zich op het plastic van zijn luier af. ‘Click Click Click Click’, de buttons van de suprima gingen vlot dicht. De plastic broek was vanwege de omvang van zijn luier een ‘perfect fit’ geworden. Ik keek naar de ruit die het geheel spiegelde: Een grappig gezicht. De glans van de witte plastic broek was duidelijk zichtbaar in de ruit. Vlotjes trok hij zijn joggingbroek over de suprima en luier heen. Het natte deel van zijn T-shirt bungelde over zijn joggingbroek.
De trein was bijna in Roermond. De snelheid ging er al uit. Ik zei tegen hem: “Het beste wat je kunt doen is jouw T-shirt helemaal in je luier stoppen”. Hij keek mij een beetje beduusd aan. Vervolgens stond hij op en begon aan zijn T-shirt en luier te friemelen. Behendig stopte hij zijn T-shirt helemaal in zijn luier. Hij begon vanaf de voorkant, rondom, totdat zijn T-shirt helemaal aan de binnenkant in zijn luier zat. Hij wist namelijk meteen wat ik bedoelde. Extra absorbtie. Het was een behoorlijk lang T-shirt, dus hij had wat ‘reserve’. Ik zag hoe de suprima en het plastic van zijn luier fors boven de rand van zijn joggingbroek uitstaken. Het was ineens een weerloze jongen geworden. Ik vertelde hem dat hij de broek mocht houden. Hij trok de touwen van zijn joggingbroek goed samen en legde er een strik in om alles netjes bij elkaar te houden. Zijn jogginbroek was te kort om alles af te dekken, maar je voelde dat het hem niks kon schelen. Na Roermond nog een station te gaan voor hem. “In Geleen moet ik eruit” zei hij.
We wisselden wat namen uit van leveranciers waar we onze ‘hulpmiddelen’ konden kopen. Save-Express was ook een van zijn favoriete leveranciers. Ik vond dit typisch: Save-Express deed toch ook in ‘diaper-lover’ spul? De sfeer was ineens heel ontspannen geworden. Een grappige gast, die jongen. Zonder op te letten had ik mijn hele fles water leeggedronken. Ik wist dat ik in korte tijd ook in de ‘risico-catagorie’ zat. Eenmaal in Sittard aangekomen sprong hij op. Hij bedankte mij voor de suprima-broek. Hij liep de coupé uit, naar de deur en naar buiten. Terwijl hij wegliep zag ik natte plekken op zijn benen. Gelukkig viel het wel mee: De suprima deed goed werk. Hij liep op het perron terug langs het raam waar ik zat. Ik kon zijn joggingbroek goed zien. Net wat te fors, juist net te fors voor zijn postuur. Ook zag je duidelijk het wit van de suprima boven zijn joggingbroek-elastiek uitsteken. Hij wist dat dit zo was, maar het leek hem totaal niet te deren. Ik had het idee iets heel goeds gedaan te hebben. Ik had de jongen wat ‘confident feeling’ gegeven. Van de andere kant had ik twijfels. Zou het niet zo zijn dat hij juist heel ervaren was? Wie weet er nu wat van Molicare??
In Maastricht aangekomen had ik al het idee dat het wat te lang had geduurd voor mijn Forma-Care dagluier. De fles water was fataal. Mijn achterwerk was nog droog, maar net bij mijn benen was het behoorlijk nat aan het worden. Ik wist het, want als ik bewoog voelde ik de nattigheid in mijn luier. De Forma-Care was nu toch echt verzadigd. Mijn halve kruis was nat. Maar door de ervaring van de reis kon het me niks meer schelen. Ik stond op, en deed mijn T-shirt in mijn luier, trok mijn spijkerbroek op en verliet de coupé. Bij het weglopen zag ik twee dampplekken in de orangje stoelbekleding afgetekend. (Gelukkig was het geen stoffen bekleding). Ik voelde bij de kracht van het opstaan urine lopen omdat mijn blaas toch te vol was. De spiegeling in de ramen liet goed zien dat ik nat was. De kleur van mijn licht-blauwe spijkerbroek was donker geworden op de plekken waar hij nat was geworden. Ook zag ik twee forse plekken aan de zijkant. Het was gelukkig al kwart over 10 in de avond en het station was rustig.
Aangekomen in de fietsenkelder zocht ik mijn fiets en reed ik zo snel mogelijk Maastricht in om huiswaards te gaan. Ik voelde het vocht zich een weg zoeken naar buiten. Mijn achterwerk werd langzaam helemaal nat. Een ongelukje werd zo toch een ongeluk, dacht ik nog. Mijn onderbenen waren doordrengt. Gelukkig zag je het niet. Het was donker en bij het licht van boven van de lantaarnpalen leek het allemaal okay. Alleen onderaan mijn kruis, mijn kont en mijn onderbenen waren nat. De wind verkoelde mijn onderbenen, maar de Forma-Care luier hield de rest lekker warm. Ik zat al fietsend te denken aan de jongen in zijn joggingbroek en T-shirt. Zou hij het drooggehouden hebben met mijn suprima-broek? Zijn T-shirt was wel extreem lang, maar die van mij was duidelijk te kort! Door de volle blaas, de frisse zomeravond, maar vooral door de krachten op de luier sijpelde het vocht naar boven. Mijn T-shirt was inmiddels verzadigd en de band van mijn broek kleurde donker af. Een raar gezicht, zo’n spijkerbroek die half is doordrengt. Maar ik wist dat de jongen met hetzelfde probleem zat, net zoals ik. En het kon mij niks meer schelen. Het kwam door de vertraging.
jacobvanloon
turnnoffyourmind
kianamaiart
janainaart
discoholicmusic
annaxmalina
titsay
origamiaround
