Selam, ben Dicle. 15 yaşındayım ve evet… hâlâ bir ergenim. Zaten belli oluyor. Travmalarım var ama dram yapmadan üstesinden gelmeye çalışıyorum. Buraya acılarımı bırakıyorum çünkü başka koyacak yer bulamadım.
Her gün dünyanın bir gününü kutluyorum, insanları mutlu ediyorum; bazen istemeden de olsa. Çok kitap okurum ama hocamın verdiklerine gelince gözlerim aniden kör oluyor, ilginç bir durum.
Mor ve kırmızı severim, net. İnsanlarla aram iyidir; beni kırana bile gülümserim çünkü kavga edecek enerjim yok. Müzik dinlemeyi severim, bazen kulaklıkla dünyayı sustururum. Ne diyeceğimi bilemediğim anlar olur, sonra susmam gerekirken konuşurum.
Okumayı sevmem ama hayalimdeki meslek “okumadan olmuyor” dediği için mecbur okuyorum. Hayatım bazen sıradan, bazen gülünç, bazen de “ben bunu niye yaptım?” seviyesinde aptalca… ama yaşıyorum sonuçta.
Burası benim blogum. Mantık arama, hoş geldin 😌
