now is a time for carving.

werk in wording van robin ramael.

[dimensieloos]

alles voor altijd voorlopig

[dimensieloos]

het leven is een gedicht dat te veel tegelijkertijd probeert te doen.

[dimensieloos]

besluit

ik leg mijn oorsprong in de bruggen tussen dingen niet in de handen of de haren maar het spinnen en de streel. pas nu, nu onze ondergang al vaststaat in tabellen en het galabal in allerijl wordt afgelast omdat de champagnekelder overstroomt kan ik in mijn met mayonnaise bevlekte baljurk in taal bombast als wall street limousines veel te laat de Tekenfout noteren: het besef van het bederven van een brood heeft nog nooit één mens zijn honger kunnen stillen. plato was een idioot. schaduw is een woord dat iemand lang geleden in een rotswand heeft gekapt om zo in duisternis te leren leven en god een uit de hand gelopen metafoor een soort verminkt verhaal avant la lettre dat tijd tot kooi heeft omgezet. dit landhuis waarin wij deze ochtend zijn geboren, het eerste en het laatste hoog en heidens altaar aan die zenuwzieke volatiele millionair kruipt op fluctuatieknieën zacht de grond weer in, verkruimelt, valt, wordt omgevormd tot chrysalis van compost en kapitaal. en in zijn plaats, als door diffusie bouwt de nieuwe garde aan uw toekomst, open en panoptisch kantoorgebouw, gratis wifi. het kantelend gezicht van groeien noemt zijn rondedans vooruitgang en zoekt dan gillend naar de spil. misschien moet ik dus hier, op pad in dit verbrande bos methodes zoeken om narratief te kunnen eren een zangerig metaal om formele fabels van te smeden een culturele mitochondrie, een klein verzet op logge entropie, een denkgelag, magneten, soms een cirkel om rondom te redeneren. en ja, onze lichamen zijn nog niet congruent wij passen nooit volledig in elkanders silhouet u bent mens en ik een onverhoopte misantroop. en toch zijn de meetfouten niet al te groot het dubbel leven tussen ons heeft gelijkaardige gewrichten en elke zenuw kent dezelfde pijn. ik zal geduldig richting uw axioma's graven, een minuskuul waarneembaar universum zijn en u voorzichtig in mijzelf benaderen.

[dimensieloos]

doodgeboren

de ganzen aan de vijver zijn hun kinderen verloren. we hebben ze de hele lente lang gevolgd van kuikens tot iets dat brood en gras verslond van pluis tot dons en dan door parkwacht weggenomen. we hadden ze bijna persoonlijkheden toegewezen telden ze elke dag van op ons smal terras en hoopten op een zomer waar we dan van achter glas een afgedwongen toekomst in de vogels konden lezen. wij wachten niet op kleinigheden, wij zijn nog niet op zoek niet nu, nog niet, naar vijvers om geknakt in te verdrinken maar we weten toch stilaan de samenval te vinden ruiken van langsom meer het sap vertragen in ons bloed. maar ja, in elk moment van stilstand zullen wij de tijd vervloeken bij elke hoop op rustpunt slaan wij voorlopig wild paniek want nu nog kan je zien hoe langs het water kortgewiekt een vader roepend naar zijn jongen loopt te zoeken.

[dimensieloos]

observaties

1. je zegt: het mooiste zijn de dingen die je aan kan raken; het zachte landschap van een man rond kussens dichgeklapt de rook van thee langsheen je vingers en je pitst met warme dampehanden nat de vuile wormpjes vet van uit mijn nek tot ik mij liefjes en verloren bloedend op de plek waar je net te hard geknepen had draai naar stad en ster achter het raam en mok van nee, het zijn de dingen die niet zomaar op papier kunnen bestaan en jij, je leeft gewoon en lacht: ik bied je wel de lippen en de tanden aan van de stemmen die je in de wolken ziet 2. het uitzicht valt wel mee van in de boom die van zijn stapels blaast. ik volg een mier met het wijzen van mijn vinger en zeg: hier is nu jouw pad, ik begrijp waarom je loopt waarom je sterft. ik druk hem dood en kijk verbolgen naar de smurrie op mijn hand en verder, hoe de boom, de wortels onplant met takken als recursie in het ijle rijkt dus daal ik af en vind het gras, de mierenhoop en tulpen. en met nog één hand op de bast twee, drie vingers op dat uitgehouwen graf zal ik traag en snijdend langs het houtwerk gaan het vuil juweel van wetenschap onder mijn nagels dragen en dan gewoon bestaan. 3.

misschien had ik messias moeten worden de gemeente rond mijn podium verzamelen een nieuwer testament in keukentafels stamelen en dan onder een drone tot stof verdorren

een bijbel is toch ook maar een manier van spreken een schrift als richting, al dan niet in functie van een god, dat deze hele chemische reactie een reden tot ideeën geeft een sleutel voor betekenen.

ik mis die rituelen. ik mis het collectieve solipsisme van een klok, het koper μή μου άπτου van fanfares op een kerkhof in verzopen new orleans.

het eengemaakt en doodeenvoudig dagelijks proces waarbij we ons uit ongeluk boetseren tot het weer een louterend verhaal geworden is.

4. de zee is afwaswater. vuil van wier en lijk drijft hier de klippen langs. de laatste opgeblazen buiken van ons vierde rijk zijn anders dan voorzien. ze kaatsen dof op witte rotsen af. een bleke hand doopt diep in eigen as, steekt onbeleefde laatste runen in de modder van dit land. de warm kapotte teksten kleven zingend van de wroeging, van de spijt voor hun bestaan en de zee ontvalt een golf, een onvermijdelijkheid die lied en woorden weer tot bagger balt. (een volta is er niet.)

[dimensieloos]

symptoomloos

                (naar Hugo Claus - Marsua)

een vallend mes is enkel lemmet en mijn stem de hand die alles vangt. in een kabinet met slechte lampen, in het knarsen van bedenken en de olie van het branden ben ik alleen tot leenheer uitgeroepen tot vazal, tot horige, tot huisdier van een kuil. een kapotte zak instincten, een alchemie van invalide dopamine kookt in kelders zweet in truien zoekt de zetfout in organen met de gouden schop doorheen het lood. maar zelfs het delven is een soort vergeten jezelf in verschoven rode dekens steken kraakt de nekken, ontbloot de rug. mij heeft niemand te genezen, van deze oorlog kom ik niet terug.

[dimensieloos]

methodologie

van honger komen wolven 's winters uit de bossen zoeken naar het witbevloke dorp met mensen, vlees en eelte handen, huizen met een haard waar de welp gekauwde vacht verzorgt de tuin bewaakt, de kinderen bespringt en af en toe, in zomers dan, het woud weer vindt. dit is geen manifest, ik wil gewoon opnieuw beginnen spreken heb te lang mijn taal tot niets getemd. en ben ik naïef? spreek ik mijzelf soms tegen? ik ben nog jong, ik ben met velen en heb enkel deze stukgerijmde stem.

[dimensieloos]

overzicht

we zijn geboren in de lange zomer,  in het drummen van het vallen van de laatste brokken van de muur. wat ons voortbracht was de lente een in parijs ontbloesemde lawine die narcissen in de verse modder plant stenen door de ruiten, diamant over vergaste kamers, naakte jongens en de benen van een vrouw of het meisje zonder ribben, ballerinaschoentjes op parket, sluit kranen en krijgt ogen en de jongens alsmaar groter, delen kinderen uit aan huizen zwellen langzaam tot beton het zijn de mannen met de buiken van na de laatste oorlog, ze blinken de klaroenen, kennen wetten als boeken van vergeelde vrienden die in een diepe kast mettertijd traag de muur beginnen vinden zijn het kind met de gestorven vader dat wil geloven in de nakende genezing van de dood het kleit een reuzenvolk, een land een vijand, een geschiedenis uit zingen, bekkenschuim en zand. maar het liegt; het denkt, heeft het hem laten sterven eens het begreep dat papa ook maar boeken las en ze dan met goden mooier maakte, met verhalen van een volk als lichaam van een god en het liegt; het denkt: ik bouw een beter hemelrijk op aarde uit gelijke delen kudde, mens en ding dit zijn de hondsdagen, alles blistert van de vrijheid, van een lente die bij leegte zweert dat ze nog bloeit. af en toe ontbrandt in hitte plots een auto: de vlammen zijn een dansen en er zit niemand aan het stuur in stilte prevelt ver een megafoon hulpeloos gebeden voor een orde voor de uiteindelijke redding van de tijd maar dit, deze gevangenis abstracte lijnen, dit gezang van vragen aan metaal, plastiek en c++ wat moet ik hier aan werken wat valt er nog te maken van een daverende hand vol stof? er is hier niets meer om te eren: de massa is waanzinnig de markt een diepe ziekte en de mens een blinde hoer.

[dimensieloos]

opgelost

hier, zei de tijdreiziger is je levenswerk ik las en zou nooit meer schrijven.

[dimensieloos]

(synoikisme)

[dimensieloos]

omfloerst

het loopt dood het laatste woord hangt nog samen met rook aan het raam op een lip die nu stilligt en staart ik heb eens gelezen van mannen in kamers in een oorlog die ook niet wou stoppen ze rookten en dronken met ogen die zwegen (het stof in het maanlicht, voorzichtige lampen de geur van mens, grand gousier en tabak) en dan af en toe, fluistert iemand een dode de naam van een makker in slijk en blijft het woord hangen en plakken aan vensters verzinkt in een leegte van stem de rest zal dan knikken zijn ogen en maag in de denkstof verzinken zo ver zal het voor ons wel niet komen hier zijn de stiltes verkleed en zijn mannen gewoon jongens die het niets hebben geleerd

[dimensieloos]

portretten

op 20 maart vroegen omfloerst en anderen vreemden in de bib of ze hun poëzieportret mochten maken: drie ruwe schetsen.

    rit we bewogen uit de basis onze schildklieren gezwollen onze beenderen te groot maar we zagen waar de weg over de heuvels plooide en in de akkers langs de roofbouw liep nu vullen we kantoren kijken nog hetzelfde maar van ietsje verderweg

        kathleen en heleen liggen er verschillen tussen de vrouw met danselippen en het meisje met de glimlach zonder mond? ergens in dit luide huis is ooit eens iets gebroken ergens diep onder de tafel of dat nu met nieuwe vangst gevulde bed wat is het woord voor het geluid van iets dat heel voorzichtig breekt en dan na het knallen als een meisje met een mondeloze glimlach of als een vrouw met polkalippen spreekt?

        eline een mens komt van twee kanten. bijvoorbeeld uit een frankrijk en de machinekamer die deze kluit van metaal en c++ bestuurt hoe pakt ze dit in kitjes? dit gereis langs nieuwe talen of in hoopjes niets georderd dromen hoe sorteert ze deze helften deze hersens, dit uiteengedanste denken tot één lichaam, tot één vrouw?

[dimensieloos]

kapotte sonetten

samengevat (dit is wat voorafging:) een man wordt in een lege kamer wakker en weet niet wat hij moet doen. (de twintigste eeuw ligt hier ergens kort besproken in een boek) hij denkt ontaarding is misschien een goed begin slaap (hij fantaseert:) de matras is ingezakt. buiten sterven mensen en seizoenen aan zichzelf. en dan op straat (er is geen tabak meer) tapijten bot en lijkevlees maar ook hierbinnen vlechten vingers dikke touwen af en toe in een al te snel verzonnen knoop sonnet de zee is afwaswater. vuil van wier en lijk drijft hier de klippen langs. de laatste opgeblazen buiken van ons vierde rijk zijn anders dan voorzien. ze kaatsen dof op witte rotsen af. een bleke hand doopt diep in eigen as, steekt onbeleefde laatste runen in de modder van dit land. de warm kapotte teksten kleven zingend van de wroeging, van de spijt voor hun bestaan en de zee ontvalt een golf, een onvermijdelijkheid die lied en woorden weer tot bagger balt. (een volta is er niet.) scherf ja, hij is geletterd in verloren talen. schildert dan wel doeken vol sonetten over dood. maar hij leeft. hij leeft. want weet je nog dat ene kopje, laatste overlevende van een vervelend lelijk theeservies? hoe het eens aan stukken opeens de laatste lijn naar het verleden was het laatste artefact uit je zinderende jeugd?

[dimensieloos]

sierpinski

er is hier iets veranderd in het licht. er bestaan geen ganzen op de vijver als het vriest volgens de jongen met de fiets en de ogen xtc traag en onvermijdelijk eten wij de denkstof: verbeelden ons de psychedelische bourgeoisie we vullen kamers in de lengte, hangen onbegrijpelijk als fijne blauwe rook in de gordijnen te stamelen jongens als bloeien groeien zich draaiend rond de kasten, spinnend rond de bedden en de kussens iemand trekt een trui uit, we dansen, zijn blote bast is ritme we daveren, we schreeuwen, we zijn oneindig maar we leven nog maar even en waarschijnlijk niet zo lang mathijs, ik moet naar buiten, kunnen we niet even naar de koude, ik wil hem voelen, hem begrijpen tiens, waar zijn de ganzen nu naar toe? het zijn deze avonden, deze met ijs verpakte nachten ergens schokken jongens ergens schiet een ander bij muziek aan gele tulpen er zitten mensen op chauffages, de onderbroek wit klassiek tussen de benen ze huilen, niet vanbuiten, niet als kinderen, maar als man er is de grijze trui van vroeger, van het meisje met de lippen en de koek zijn warmte is een fort, een kamer waar het altijd klinkt ergens klimmen kinderen op torens, krabben elkaar de kleren als dode vellen van het lijf ziet een man ze zich drogen in het gras, ergens staat een jongen voor zijn venster, hij denkt in bomen, rekent benaderend en zingend alle ziektes uit zijn huid er ligt een vrouw aan stukken, in een mandje stil te denken van de bedden en examens en de dood we zijn oneindig maar we leven nog maar even en waarschijnlijk niet zo lang en dan zet iemand schubert op en is het stil

[dimensieloos]

de tilkesjacht

kalksteen (naar J. A.) met halfdoorschoten haren,        en de stemmen jonge wolven        zingt ze broadway, jaren twintig danst in uiteengevallen benen        met boog in de gebalde vuisten        een french cancan in bloedarmoe kraakt ze zacht en met gebleekte handen        al wat haar als bange welpen        klein de ruggenwervels toont godin van beesten is het wild        dat zich wil laten vangen;        zij die hert in zich erkent. maar ze is niet onafbreekbaar:        haar bloed is aardewerken aders        haar heupen zijn poreuze monarchiën ze sterft aan stukken in de        stil barokke jacht van zuchten        die haar kniëen erodeert ze wordt de kogel en het slopen        op de pees in de verkalkte vingers        en de wolven aan haar stem ze wordt een koor van scoliose:        de handen zo fragiel        dat niets ze nog kan openen. laurier (naar J.) het oudste beroep is vrouw, grijnst hij        zijn ogen zijn verbrande bakens        kaarslicht, rilatine en gitaar. hij schaaft de meisjes tot zijn blanke        beelden, tot gelipte huizen, nesten        opgebouwd uit prikkend zaad en tak. oppergod van jagers is de stille lokker: hij is        de stomme honden, dansend aas,        de pijlen en de drijvers tegelijk. maar zij sterft nog liever brandend        ze schiet in bloemen, groeit een bast        van korstmos rond haar borst. zijn bezwete zingen zwijgt als bossen        voor de regen: alles stopt en wacht        op inslag, ergens jankt er nog een hond. hoe vreemd dat zij, fragiel, versteend,        hem bijna als voorspeld kan breken,        dat het de wichel is die knakt. hij kruipt aan de in klei gestoken tenen        zijn tieren is geweldig, hij blaat        als een in de nacht verdwaalde ram. hij nest zich kreunend en verslagen in        het lage breekhout van haar benen        en baart daar kwaad een vlam. vlees (naar M.V.) maar ze was niet onafbreekbaar        haar polsen werden kippenwit        haar kruin geslacht met botte messen in het begin, toen stonden hier geen        kasten, europa sliep nog in de        duigen van een lange koude dag ze hielden van het werken en de        kinderen. god bestaat hier niet.        enkels deze tafels, dit tapijt. op houten dozen rekken kwamen jongens,        ze gaven hen kamers met piano's        en buiten een nog vol te bouwen veld. het kon nog vriezen toen, ze gaven        meisjes stapelbedden        dikke dekens en een slee en in een zetel zit een god te sterven,        eet gebakketatjes uit verdorde handen,        graaft braaf valleien in een wang zij schimmelt stil, de scherven in haar        hersens smelten niet, ze kennen        alle kantjes, alle barstjes in de muur. ze vegen langzaam als een bezem        als het trage faden van een film        alles om tot stof, maar teder.

[dimensieloos]

de archivaris

Het was woensdagmiddag drie uur toen de archivaris besliste zijn fort te stichten. Het tussenverdiep was donker, er was een mond die trilde, een stoel die achteruitschoof, het zweet van een oude man en het geluid van zware kartonnen dozen. De bouw begon.

Echt willen werken had hij hier niet, maar het was een baan als een ander en de rust die de job bood sprak hem wel aan. Hij had als jongeman al snel besloten zijn leven niet aan arbeid te wijden, maar aan het leven zelf, zoals hij toen altijd tegen zijn vrouw zei. Dat was iets dat hij niet begreep, hoe mensen zich laten verslagen door het leven, door de routine. Dat was toch de ondergang? Sterven, dacht hij, doe je in hele kleine stappen. Voor er de laatste keer geademd wordt, voor het hart de laatste keer pompt, moet er een laatste keer gesproken zijn, een laatste keer geprobeerd.

Af en toe ging in de gang de lift open: een elektronisch gepingel en dan het geluid van openglijdende deuren. Dan stond hij op, haalde een klein metalen karretje vol nieuwe dozen en mappen uit de lift en reed ermee tussen de rekken. Heel af en toe hoorde hij na het openen van de deuren de verbaasde stemmen van mensen in maatpakken of kostuumrokken die op de verkeerde knop geduwd hadden.

In het begin ging alles waar het paste. De volgende doos ging op het volgende lege schap. Zo groot was het archief niet en het was niet moeilijk om de orders die uit de fax op het bureau vielen snel genoeg en grotendeels uit het hoofd samen te stellen, met nietjes of in een farde te bundelen en met de lift naar boven te sturen.

Langzaamaan, echter, begon de wanorde in het archief toe te nemen. Hij vergat waar hij dingen had gelegd en het werd steeds moeilijker te bepalen waar een stuk zich bevond, vooral nadat er op een keer tijdens de nacht een aantal rekken onder het gewicht van te veel papier waren ingestort en de vloer van het archief ‘s morgens vol losse bladen lag. Hij had ze  opgeraapt en ongesorteerd in nieuwe dozen gegooid. Op donderdagen in de zomervakantie werd er boven opgeruimd: de lift stopte niet met bellen en het werd steeds moeilijker de orders klaar te krijgen. Op zo’n dagen, als de hitte zelfs door deze muren kwam en de gangen steeds langer leken kon hij er zichzelf niet eens toe brengen de dozen in de rekken te heffen. Hij nam het karretje uit de lift, rolde het net de deuren van het archief door en schoof dan de dozen met zijn voet op de grond. Sommige weken was hij zo nalatig dat de stapel hem de uitgang begon te versperren.

Het was na de vierde of de vijfde zomer dat hij besliste dat het genoeg geweest was. Hij had met de fax een kast met lange smalle schuiven en drie kilo steekkaarten besteld die drie dagen later in de lift stonden en was begonnen met catalogeren. Het bedrijf had veel afdelingen en het was een uitdaging een systeem te bedenken waar alles in paste. Telkens hij dacht een systeem te hebben ontworpen dat alles kon bevatten kwam hij een stuk tegen dat er buiten viel. De volgende weken droomde hij over volgnummers en fiches met dikke rode kantlijnen waar in pen netjes de inhoud van elke doos en farde op genoteerd stond. Eerst paste hij zijn systeem aan omdat het niet werkte, maar al snel begon de structuur te fascineren en probeerde hij de catalogus zo efficiënt mogelijk te krijgen. Na weken hard werk stak hij de laatste fiche in de schuif, piepte hem dicht en keek achter zich naar de lange gangen met hoge rekken.  Het archief was van hem geworden. Zijn kind. Hij had met zichzelf gelachen de eerste keer dat het woord bij hem opkwam, maar het was zijn kind, of zo voelde het toch. Hij had haar gemaakt, ze was hem leeg gegeven en hij had haar opgevoed, er voor gezorgd dat alles dat de wereld op haar afstuurde een plaats kreeg in haar lichaam. Als er een doos brak onder het gewicht van papier verzorgde hij de scheur met plakband. In de lente herschilderde hij haar muren, oliede de schuifjes van de cataloguskast en verving de oudste rekken met nieuwe, blinkende en hogere schappen, voor meer plaats, meer dozen, meer data. En ja, er waren nog steeds hoekjes die als verloren waren opgegeven waar hij de zomerdozen zonder labels zette en vergat, maar die waren klein en charmant, vond hij.

Jaren later, op de dag dat de brief kwam was de archivaris al uren bezig geweest met een grondige herorganisatie. Het bedrijf had een nieuwe afdeling geopend en de schappen waren er niet op ingedeeld. Een groot deel van de dozen en mappen lag op de grond en hij had de hele namiddag nieuwe rekken in elkaar gevezen. Hij hoorde de fax biepen en kreunen en keek er tegen op de order klaar te moeten maken zonder de hulp van zijn catalogus. Hij liet de bestelling nog even voor wat hij was en bouwde verder aan de rekken. Toen hij uiteindelijk met pijn in de knieën opstond en de brief las was het alsof er iets met een donkere, nat kartonnen klap op zijn borstkas viel.

Het fort was eigenlijk vrij comfortabel. Van buiten af zag het er uit als een rommelige stapel dozen die tot vlak onder de trillende tl-verlichting reikte maar vanbinnen was het ruim en op een vreemde manier huiselijk. Uit een oude stereo kwam het Ave Maria of het veertiende strijkkwartet van Schubert, de enige cassette die nog werkte. Een bouwsel van de spiegel uit het toilet en zijn bureaulamp baadde de ruimte in een licht met de kleur van oud papier. Mocht je hier lang genoeg binnenblijven, bedacht hij, zou je gaan verwachten dat je bij het buitenstappen niet de schelle verlichting van de tl-buizen maar het zachte allesdoordrenkende wit van een besneeuwde stad zou binnenstappen.  In het midden van de westelijke muur stond zijn bureau met de lamp en de urne en daarnaast, in de zuidwestelijke hoek, stond het veldbed dat hij ooit, in de manie van een herorganisatie naar het archief had gebracht om op te slapen. De slaapzak die er op lag was een oud militair groen maar warm genoeg. Verder stond er de cataloguskast, een stoel en lag er een stapeltje boeken: de meesten over informatieopslag, zwaar en zonder afbeeldingen op de voorkant, en een of twee versleten paperbacks. De dikkere boeken las hij steeds opnieuw, van de anderen enkel de onderlijnde passages en het krullerig handschrift in de marges.

Hij had gedacht dat als de orders die uit de faxmachine vielen niet meer met de lift omhoog gestuurd werden er na een aantal uren of dagen wel iemand het tussenverdiep zou opzoeken om te kijken wat er aan de hand was. Hij zou de lift horen opengaan, voetstappen en het verroeste belletje aan de balie horen. Hij zou niet naar buiten komen. Hij zou hier binnen blijven zitten tot de man in het waarschijnlijk donkergrijze pak het bouwwerk zou zien en nader bij zou komen. Dan pas zou het beginnen. Hij zou met mappen gooien en eerst missen. De man zou een kreet slaken en de tweede map net ontwijken en schreeuwen of hij gek geworden was, vragen wat hem het recht gaf. Hij zou kennis is macht! schreeuwen en met een welgemikte worp van een farde de man buiten westen gooien. Eens iemand vermist was zouden er nog mensen opdagen, waarschijnlijk zou het hem nog twee of drie keer lukken iemand te raken voor ze de lift weer konden invluchten om anderen te waarschuwen, misschien kon hij er nog een aantal inhalen voor de deuren sloten. 

Maar op de krakende muziek na bleef het stil. Dagenlang. De archivaris zat aan het bureau en las. Buiten zinderden de lichten en binnen rook het naar oud papier en lijm. Hij ging met zijn vingers langs de bladzijden en streelde de schema’s in de dikke boeken. Op de achtste dag stond hij rond de middag op en keek naar de dozen rond hem. Hij had het fort gebouwd uit de zomerdozen, de stukken die zo lang in de hoekjes van het archief gestaan hadden als herinnering aan die eerste jaren. Een orde mag rommel hebben, had hij toen gedacht, als contrast. Maar nu, naar het einde toe, haalde hij een vers pakje fiches uit de schuif en begon de dozen te catalogeren, beginnende bij de muur aan zijn bed, bundel papier per bundel papier.  Toen hij aan de noordoostelijke hoek begon merkte hij dat een deel van het fort opgetrokken was uit het archief van dat deel van het bedrijf dat schulden inde. In de dozen zaten tientallen mappen met namen en bedragen. Geen brieven met smeekbeden, geen lijsten van in beslag genomen goederen, enkel de bedragen, interesten en of er betaald was. Het ontroerde hem dat zelfs miserie te organiseren viel.

Toen hij alle muren, de laatste zomerdozen in de hoeken en met veel moeite en zorg voor de structurele integriteit van zijn bouwwerk ook het dak gecatalogeerd had liep hij naar buiten en begon traag en geconcentreerd het volledige archief na te kijken. Hij verbeterde elk fout geklasseerd papier en werd rek na rek beter gezind. Hij overliep het archief opnieuw en opnieuw, wekenlang, tot hij zeker wist dat er geen fouten gemaakt waren. ‘s Avonds las hij en sliep in het fort, at koeken en snoep uit de automaat op de gang. Hij had hier te lang mee gewacht, maar misschien was het er pas nu tijd voor, nu ze echt afgewerkt kon worden.

Op de laatste dag brak hij het fort af. Hij had het niet meer nodig en zo was het netter. De dozen, de mappen en ook de urne, de faxmachine en de lamp kregen een fiche en plaats in het archief. Op het einde van de dag was er nog één schap over. De archivaris liep schuifelend door de gangen, ging met zijn hand langs het karton, prutste een stukje achtergebleven plakband van een rek en ging op de plaats staan waar het fort ‘s morgens nog tot het plafond kwam. Hij was moe. Hij brak de slaapzak en het veldbed op en legde ze netjes in een hoekje van de ruimte.  Dan ging hij aan zijn lege bureau zitten, staarde even naar de laatste fiche en vulde de juiste informatie in. Netjes. Traag. Ja. Zo. De archivaris stak de fiche in de schuif en de pen in zijn jaszak. Hij liep naar het lege schap, ging er liggen en sloot de ogen.

[dimensieloos]

proloog

er zijn zo weinig woorden die werken. écht werken. waar je kleine, lieve denkdingetjes van kan maken, heel soms gedichten als hersensteuntjes als verderzetten van de klanken die je driejarig met splinternieuwe ogen hand op vacht de poes hebben leren kennen.