beni bekleyin.
soyut bir kavram olan boşluğa sesleniyorum ve dahi bağırıyorum. ben, yakın zamanda ölümün kıyısından dönmüş bir adamım ve sessizliğim duyulsun istiyorum yalnızca. kendini ikna kabiliyetini yitiren beyinler işlevlerini de yitiriyorlar zamanla. biz ise, aptal gibi, olması gerektiği şekilde işlemesi için farklı görevler dayatmaya çabalıyoruz beynimize. yetmiyor, müdahale ediyoruz onun hürriyetine; ilaçlar, maddeler, içkiler kullanıyor, susturmayı deniyoruz çoğu zaman. düşünmeyi alışkanlık edinmemiş kişiler ellerinde tuttukları paha biçilemez ayrıcalığın farkında değiller. kurumsal inanç, para, seks, lüks ve geriye kalan bütün ihtişamlı şeyler gerçekten uzaklaşabilmemiz için varlar. bazen de gerçeğe yakınlaşmamızı sağlarlar. ama tıpkı benim söylemlerim gibi hepsinin içi ve arkası boş. birey olmak yalnız olmak demektir. bir bütüne uyan herkes, olması gerektiği yeri bildiği sürece, tamamlanmayı bekleyen bir “puzzle” içerisinde yer almanın yapay mutluluk hissini ve getirisi olan bilinçsiz sorumluluğu kendi seçimiymişçesine sahiplenip yaşamayı sürdürebilir. insan olmanın öğrenilmiş ancak farkedilmemiş bir yansımasıdır bu. ıkarus'un düşüşü sonrasındaki kalabalığın tepkisidir aynı zamanda; yaşamın ölüm karşısındaki kaçınılmaz zaferidir. bu zafer ki yenilgiye yol açacaktır. ilerlemek isterken kaybolan yönümüz, değişime uğrayan yollar ve pusulanın şaştığı anlar… ne demek istemediğimi bir tek kaybolanlar anlar. anlatılmak isteneni anlamaya çabalamaya o kadar alışmış ki herkes, anlatılmayanı gözardı ediyoruz durmadan; bariz olanı hedef belirliyor, aslen hedef olanı ıskalıyoruz. hayat da bunun gibi bir sapak zaten. geç kalmak ya da hiç varamamak önemini yitiriyor zamanla. fakat kaçırdığımızı düşündüğümüzde kodlanan veriye uyarak tepki sürecine yöneliyoruz. gözümüzün önündeki perdeyi aralayıp yeni bir dünyaya geçiş yaptığımızı sandığımız zamanlarda, tek yaptığımızın, ilerleyip geriye bakmak ve aynı perdeyi tekrar seyretmek olduğunun farkına varamıyoruz bir türlü. ya da en azından sırtımız dönük ilerlemek, bildiğimizi görmek kolay geliyordur. sevgi, saygı ve diğer klişeleşmiş kavramların hepsi düzenin özgür köleleri için var. geriye kalanlar ise düzene karşı çıkamayacak kadar düzensiz. biz gibi organizmalar bazen kendimizi köleleştirmeyi deneriz. hiçbirimiz de başaramayız tabii. bir amaca ihtiyaç duyanlar, bir amaçtan en çok yara alacak olanlardır da ondan. bu sürece maruz kalan ise yara almayı amaç edinir zamanla. en güzel yaralanma şekli de kendi kestiği bileklerinden şikayet etmek olacaktır. zira yarayı kanatan bıçak değil, kesiktir ve bu mükemmel bir yaralanmadır. bilgi için ruhumuzu şeytana satmak, tanrıya hizmet etmektir aynı zamanda. düşleneni gerçek sanmak, işleyeni bozmak, sevgiyi övmek, seveni dövmek bu kadar içimizdeyken ve biz buna izin veriyorken, şikayet etmeye hakkımızın olduğunu düşünmek çok insancıl bir eylem. kendimizi haksız bulmak, herkes bize göre haksızken çelişmek midir? onlardan mı olmuşuzdur artık? yoksa biz ya da onlar zaten hiç mi yoktular? var olmak mümkün mü?… soru sormak çok tatminkar. cevap aramak da öyle. ama cevabı bulmak için aynısını söyleyemem. fakat bulmak istemediğim bir cevabı aramaktan da asla vazgeçmiyorum. düşerken etrafına bakmaktansa düşeceği yeri izlemeyi tercih eden bir insanım. hiçbir duygumu da tam olarak yansıtamıyorum. her şey eksik ve de her şey fazla. çok yalnızım ancak yeteri kadar yalnız değilim. istiyorum ama yeteri kadar değil; çok istiyorum. ölüyorum ama tam olarak değil. hiç değil ölmeyi layığıyla yerine getirmeliyim. üzgün değilim çünkü üzgünüm. beni bekleyin, gelmeyeceğim.
