Bij mijn vorige balansverslag had ik het volgende geschreven voor wat ik in de toekomst zou willen lezen: “ Volgend jaar wil ik doorgaan met het lezen van detective boeken, maar ook kijken of andere genres leuk zijn.”
Ik geloof dat ik deze belofte bijna geheel heb waargemaakt. Het lezen van nieuwe genre’s heb ik gedaan door romans te lezen zoals Held van Beroep en Tirza. Dezen wakkerden mijn interesse in drama en psychologische romans, terwijl ik hiervoor dacht dat deze genres helemaal niet interessant zijn. Detective boeken heb ik alleen in het begin van het jaar gelezen, maar ik ben daar nu mee gestopt omdat ze me niet zoveel interesseren als vroeger.
In de toekomst zal ik proberen meer drama romans te lezen en weer nieuwe genres te lezen omdat ik nooit kan weten of die wel of niet interessant zijn zonder ze eerst te lezen.
Het hoofdthema van de psychologische roman ‘Held van Beroep’ is de dood en hoe het hoofdpersoon, Sam, ermee omgaat.
De wanhoop en het verdriet dat volgt nadat hij zijn moeder ziet meegenomen worden door een ambulance zijn emoties die Adrian Jaeggi heel goed weergeeft. Jaeggi opent in het boek de gedachten van de hoofdpersoon geheel aan ons. In zijn familie wordt heel vaak gesneuveld, maar het had nooit een groot impact op hem omdat het nooit directe familie was. Dat veranderde dus toen zijn moeder overleed. De schok dreef hem weg van zijn familie en dwong hem op zoek te gaan naar zichzelf, wat Jaeggi mooi laat zien.
Concluderend is Held van Beroep een boek dat ik zeker aanbeveel. Jaeggi beschrijft het hoofdpersoon zijn gedachtes in een manier dat je jezelf heel goed in zijn positie kan plaatsen. Het is hopelijk bij jou echter niet het geval dat familieleden vaak sterven
Het boek Tirza gaat over een vader wiens liefde voor zijn dochter wellicht een beetje te ver gaat. Geschreven door Arnon Grunberg en bekroond met de Libris literatuurprijs, Tirza stelt de hoge verwachtingen niet teleur.
We worden in het boek geconfronteerd met een heel actueel probleem, namelijk xenofobie. Jörgen Hoffmeester heeft alleen nog zijn dochter Tirza over nadat zijn vrouw hem heeft verlaten voor haar jeugdliefje en zijn oudste dochter naar Frankrijk is verhuisd. Daarom kon hij niet accepteren dat ook zijn ‘zonnekoningin’ van hem afgepakt zou worden, toen zij aan hem haar nieuwe vriendje introduceerde van immigrante afkomst. Grunberg doet een uitstekende taak in het opbouwen van de suspense. Elke keer weer vragen we ons af wat deze man van een nogal naar karakter nu weer gaat doen en of hij nou eindelijk gaat breken.
Concluderend is Tirza een zekere aanrader als je op zoek bent naar een roman over een tragische held of gewoon iets nieuws. Het woord vaderliefde zal na lezen een nieuwe betekenis krijgen.
Let op! deze recensie bevat spoilers over “het diner” van Herman Koch
Teleurstellend. Ik had niet verwacht dat zo een woord door mijn handen getypt zou worden, toen ik besloot een boek van Herman Koch te lezen. Toch was dit het woord dat als eerste in mijn gedachten kwam nadat ik alle 300 pagina’s van “het diner” had gelezen. De scenario’s en situaties van het verhaal, dat zich compleet afspeelde in een restaurant, konden mij nou eenmaal moeizaam boeien.
Vier mensen worden door Koch aan tafel gebracht: een politicus, zijn vrouw en de broer van de politicus en zijn vrouw. Ze zijn samen gaan eten om een oplossing te vinden voor een groot probleem dat hun zonen hebben veroorzaakt: dezen hebben namelijk een vrouw op straat ‘per ongeluk’ vermoord, maar niemand kent hun identiteit. Koch poogt een dilemma in ons te wekken: “Moet je het goede doen en de misdaad melden aan de politie of is het beter om het geheim te houden, je kinderen te beschermen en het hele gedoe achter je te laten”. Hij maakte jammer genoeg nauwelijks gebruik van dit scenario. Het probleem is namelijk een subplot, waar pas echt over wordt gepraat halverwege door het boek. Voor de eerste helft moeten wij - aan de hand van het eerste persoons perspectief van de broer van de politicus - ons amuseren met de kleine interacties die de hoofdpersonen met de gerant hebben (een soort ober) en de verschillende flashbacks die naar voren worden gehaald: “Serge en Babette hadden een huisje in de Dordogne waar ze elk jaar met de kinderen naartoe gingen. Ze behoorden tot de Nederlanders die alles wat Frans is enig vinden…”. In tegenstelling tot de eerste helft, werd in de tweede helft de subplot eindelijk grandioos aangepakt, maar toen, ben ik van mening, was het al te laat. Je kan een gebroken glas niet makkelijk weer in elkaar zetten, al lukte het Koch wel door het gebruik van lijm zoals de weergave van de frustratie en het wantrouwe van de hoofdpersoon het glas deels te herstellen.
Ik had hoge verwachtingen voor dit boek toen ik begon met lezen, maar ik vertrok met een wat bittere smaak in mijn mond. Herman Koch’ s “het diner” is een goed boek, maar het pakt niet zo hard uit als ik had verwacht na het horen van de communis opinio. Koch heeft getoond dat hij goed kan schrijven, maar of ‘het diner’ geschikt is voor tieners; dat blijft nog wel de vraag.
Nicolas van Schaik 4C
https://www.youtube.com/watch?v=DZzcjIbd8O0 De trailer van de nieuwe Engelse verfilming van Herman Koch’s ‘het diner’ genaamd ‘the Dinner’. De film kreeg bij ontvangst 1.4 uit de 4 sterren van critici. Zelfs ik geef niet zo een slechte beoordeling…
Na het afgelopen jaar boeken te hebben gelezen, is mijn manier van lezen op een goede manier compleet veranderd. Toen ik voor dit jaar een boek las en er een stuk in kwam dat mij niet interessant leek, sloeg ik dat vaak over. Dat is nu niet meer het geval. Dit is bij mij vooral te merken wanneer ik nederlandse literatuur lees. Deze lees ik tegenwoordig compleet zonder iets over te slaan. Ik geloof dat ik daarvan heel veel geprofiteerd heb omdat door die stukjes niet over te slaan, het boek vaak veel interessanter wordt dan je eerst had gedacht.
Een andere verandering bij mij dit jaar is dat mijn interesse in kinder/jongeren boeken die ik vroeger heel leuk vond er niet meer is. Literatuur voor een oudere leeftijd is voor mij nu een stuk interessanter. Ik vermoed dat dit komt omdat ik ouder ben geworden.
Dit jaar was mijn favoriete genre detective romans. Ik vind hoe spanning in dit soort boeken wordt opgebouwd heerlijk. Het maakt voor mij niet uit of het fantasie is en of niet.
Mijn favoriete boek is een serie uit mijn favoriete genre genaamd “Lockwood & Co” Dit gaat over een soort paranormale detective die zaken oplost. We hebben er zelfs de schrijver van op school gezien.
Vorig jaar had ik besloten meer nederlandse romans te lezen. Dat is ook gelukt maar ik ben niet gestopt met het lezen van engelse boeken.
Volgend jaar wil ik doorgaan met het lezen van detective boeken, maar ook kijken of andere genres leuk zijn.
Het afgelopen jaar heb ik een redelijk aantal boeken gelezen en daar heb ik natuurlijk ook wat van geleerd. De grootste ontwikkeling is, denk ik, de houding waarmee ik nu lees. Toen ik boeken in de eerste en tweede klas las, was het standaard dat ik heel erg globaliserend erin verzinkte. Ik ben er echter in het begin van de derde klas achtergekomen dat als je een boek globaliserend leest, je soms belangrijke stukjes tekst kan overslaan. Dat is waarom ik nu alles lees en dus niks overslaat. Dat werkt veel beter voor mij.
Al lees ik nu alle tekst, er zijn nog steeds boeken die ik liever niet lees. Dit zijn boeken waarin het verhaal heel langzaam gaat. Ik vind dat deze boeken te saai zijn.
Er zijn ook boeken die ik juist graag lees. Ik heb gemerkt dat wanneer ik een detective boek lees, ik veel enthousiaster ben. De spanning die wordt opgebouwd door de goede schrijvers, is iets dat ik graag lees.
Mijn huidige favoriet blijft nog steeds (al drie jaar lang) het engelse boek Lockwood & Co dat ik in de eerste klas heb gelezen. Het is een detective boek waarin veel paranormale bezigheden voorkomen. Het heeft mijn favoriete categorie ‘detective’ en het wordt nog specialer door over geesten te gaan.
In mijn leesautobiografie staat er dat ik dit jaar veel Romeinse en Griekse boeken over mythes ga lezen. Dit heb ik niet gedaan omdat ik meer op nederlandse literatuur ben ingegaan.
Ik wil volgend jaar meer detective boeken lezen omdat ik er momenteel enthousiast over ben en denk dat ik er nog niet genoeg heb gelezen om te zien of het detective genre nog steeds mijn favoriet blijft.
De roman ‘Broer’ gaat ook werkelijk over het hoofdpersonage en haar broer. Zij vertelt vanuit haar perspectief in de onvoltooid verleden tijd aan de lezer (waardoor je het gevoel krijgt dat je bij haar bent en dus niet zoals in de ik-perspectief voelt alsof je haar bent) over haar ervaring van haar broer in haar eentje verzorgen.
De roman gaat over de hoofdpersoon Olivia die in huidig Amsterdam woont. Ze krijgt te horen dat haar broer ,die ze nauwelijks ziet, zijn been moest amputeren. Het verhaal gaat om de ervaringen die Olivia heeft terwijl ze haar broer verzorgt en alle problemen die er mee komen. Dit zorgt ervoor dat de stoppen langzaam maar zeker bij Olivia doorslaan door de druk, wat dus ook wordt gezien op de kaft van het boek. Daar staan immers twee borden waarvan er een gebroken is en de ander maar een stuk bestek heeft. (zie afbeelding) Het bord met maar een stuk bestek duidt het geamputeerde been van haar broer aan en het gebroken bord indiceert dat ze gek wordt.
Ik vind dat dit boek het heeft verdiend om het boekenweekgeschenk van 2016 te zijn. Ik las het boek met de gedachte om te kijken of het boek het verdient om het boekenweekgeschenk te zijn en het heeft me dus kunnen overtuigen. De achterkant gaf me de gedachte dat het boek niet interessant zou zijn, maar het heeft me de hele tijd kunnen amuseren.
Hier heb ik twee redenen voor: Het boek heeft een origineel concept. Het gaat over Olivia die haar broer verzorgt. Dit is op zich niet zo speciaal maar het zijn de kleine details die dit boek zo goed maken. Olivia is bijvoorbeeld een financieel directeur bij een porselein winkel en ze heeft haar broer nauwelijks gezien.
Het boek is mooi geschreven. Bijna alle boeken die ik persoonlijk heb gelezen, zijn boeken die in de eerste persoon worden verteld, maar dit boek wordt in de derde persoon vertelt. Dat is iets nieuws voor mij en is een schrijfstijl die mooi is om te lezen.
Esther Gerritsen heeft dit boek heel goed geschreven en het boek kan aan iedereen worden aanbevolen.
Mijn eerbiedwaardige lezer: ik herinner de dag dat ik mijn eerste recensie schreef als de dag van gisteren… Oh waar waren we gebleven?
Vond je dat een leuke binnenkomer? Waarschijnlijk niet. Stel je nu voor dat je elke bladzijde in een boek steeds diezelfde woorden hoort van de verteller. Dan ga je toch gestoord? Dit gebeurt in de roman de president van Khalid Boudou.
Flaptekst van de roman + foto voorkant: "Joesoef, beter bekend onder zijn bijnaam De President, is een illegaal en tevens ’s lands beste – en minst klagende – aspergesteker. Door omstandigheden komt hij in aanraking met de politiek, in een land dat in chaos verkeert en waarvan het kabinet is gevallen. Joesoef schopt het tot president en rekruteert zijn illegale, aspergestekende collega’s voor zijn kabinet, tegen een riant salaris. Bijgestaan door onder meer een seksmaniak en een betweter leert hij niet alleen leven met champagne en kaviaar, maar speelt hij ook het politieke spel vol verve: macht, opportunisme en nietszeggende interviews, De President draait er zijn hand niet voor om. Maar als alles hem te gemakkelijk af lijkt te gaan, en onverklaarbare toevalligheden zich in zijn nadeel opstapelen, verandert de sympathieke – en tevens eerste allochtone – president in een échte politicus: zijn dagen worden bepaald door berekendheid, wantrouwen en angst. Uiteindelijk pleegt hij zelfs twee politieke moorden…"
De voorkant van de roman laat een asperge zien. Dit is omdat de hoofdpersoon Joesoef een aspergesteker is.
Na de flaptekst te hebben gelezen, verwachtte ik dat de roman spannend zou zijn met komische aspecten erin verwerkt. De roman is eigenlijk juist het tegenovergestelde hiervan en probeert vooral de lezer aan het lachen te krijgen terwijl er een paar spannende momenten in zitten.
En daar faalt het vreselijk in. Je wordt gewoon gemarteld door de vele flauwe grappen die erin voorkomen. De roman probeert je met steeds herhalende grappen aan het lachen te krijgen en faalt vreselijk. Hoe verwacht de schrijver dat we lachen om deze slechte grappen zoals wanneer een stichting de president om een bijdrage vraagt: “Wij dachten zelf aan iets met een saxofoon. We zijn een ideële stichting en noodlijdend. We kunnen u daarom maar een gage aanbieden van 65 euro. Dat is inclusief reiskosten’’ Zelf heb ik nauwelijks mijn lachspier moeten gebruiken. Een persoon die het met me eens is, is Erik Bruin in zijn recensie:
“Deze vond ik persoonlijk wel sterk: tijdens een televisieshow wordt er een rode spot op een dame met rood haar gericht. De President snapt er niets van:
‘“Is dat de koningin?” vroeg De President onhoorbaar aan de Spanjaard.
“Nee, Zapland is een republiek. Dat is je vrouw.”’
Zoiets is leuk. Eén of twee keer, maar De President is met heel veel van dit soort grappen too much en vooral too much van hetzelfde. De stijl van Boudou stuitert, maar na honderd pagina’s snak je toch naar het verhaal dat achteraf blijkt te ontbreken. Zonder vorm geen inhoud, hoort men wel eens zeggen, maar zonder inhoud wordt alleen vorm wel erg vervelend. Dat maakt het boek niet meteen tot een mislukking. Boudou blijft een belofte, maar moet leren zijn tomeloze stijl wat meer onder controle te krijgen. Ik haak weer in als hij wat meer is uitgeraasd.’’
De president is een belachelijk verhaal over een illegaal die samen met zijn vrienden aan de macht komt en een nieuwe politiek probeert te brengen. Het concept dat de hoofdpersoon na een coma wakker wordt en door een vergissing president wordt, vind ik simpel gezegd idioot. Ook vind ik het tureluur van de schrijver dat hij ervoor koos dat de locatie van de roman niet gewoon Nederland was maar een fantasie plek die gebaseerd is op Nederland.
Maar de spijker op de kop die me gestoord liet gaan, was toch echt de constante onderbrekingen van de verteller die je steeds zat aan te spreken met ”mijn honorabele burger” of “beste burger”. Op de eerste pagina van het boek met maar iets van 100 woorden ben je al drie keer zo aangesproken. Hij blijft je ook met andere aanspraken onderbreken zoals “Ik neem even een slokje water”. Het is een zieke grap als de schrijver denkt dat dit iets is dat je zou interesseren
Ik zou dit boek zelf niet eens aan mijn grootste vijand aanbevelen. Ik had er hoge verwachtingen voor omdat de schrijver Khalid Boudou het succes het schnitzelparadijs had geschreven maar ik was compleet teleurgesteld.
