Είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα.
Είναι πολύ δύσκολο να είσαι γυναίκα.
Είναι δύσκολο να πονάς από πόνους περιόδου και να πρέπει να δείχνεις καλά, μην τυχόν και σε ρωτήσει κάποιος “τι έχεις” και δεν ξέρεις τι να απαντήσεις.
Είναι δύσκολο να νιώθεις “γυναίκα” όταν οι τρίχες στο πιγούνι σου ξεφυτρώνουν κάθε δεύτερη εβδομάδα και σε κάνουν να νιώθεις πιο σιχαμένη και απ’ όλα τα σιχαμένα πρότυπα που σου έχουν διδάξει ότι οι τρίχες είναι ό,τι πιο αντιαισθητικό. Φοράς ζιβάγκο για να τις κρύψεις μέχρι να βρεις διαθέσιμο ραντεβού για laser ή προτιμάς να μείνεις σπίτι όταν ο καιρός ζεσταίνει και το ζιβάγκο δεν αποτελεί πλέον επιλογή.
Είναι δύσκολο να νιώθεις όμορφη και να αγαπάς τον εαυτό σου, όταν η κυτταρίτιδα και οι ραγάδες βγήκαν ξανά και ντρέπεσαι για αυτά. Δεν πηγαίνεις στην παραλία ενώ όλοι σου οι φίλοι μαζεύονται εκεί και τα 40αρια χτυπάνε κόκκινο.
Είναι δύσκολο να πρέπει να σκέφτεσαι κάθε μέρα πως θα σχολιαστούν τα ρούχα που φόρεσες. Τι θα πει ο συμμαθητής σου για το αγαπημένο σου κολάν; Πως θα σε κρίνει ο διευθυντής της εταιρείας σου για το ντεκολτέ σου; Τι θα πουν οι συγγενείς όταν σε δουν ότι βγήκες με τόσο κοντή φούστα; “Πήγαινε γυρεύοντας”;
Είναι δύσκολο να μην μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να πρέπει να αποδεικνύεις συνεχώς ότι και οι γυναίκες αξίζουν μια καλύτερη θέση εργασίας, μια θέση στο πανεπιστήμιο, έναν καλύτερο μισθό ή τελοσπάντων όλα αυτά που θεωρούνται “αντρικά”.
Είναι δύσκολο να προσπερνάς κάθε σεξιστικό σχόλιο που σε υποβιβάζει και στο τέλος της ημέρας να μην λες στον εαυτό σου “εντάξει για γυναίκα, καλά τα πήγες”.
Είναι δύσκολο να μην υπακούς σε όλα τα πρότυπα και στερεότυπα γιατί όπως σου λένε “αν συνεχίσεις αυτά τα φεμινιστικά, θα μείνεις στο ράφι”.
Είναι δύσκολο όταν έχεις ανάγκη την αγάπη, την συντροφιά, το σεξ, την αποδοχή του εαυτού σου, να σε κάνουν να πιστεύεις ότι δεν τα αξίζεις και αν δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό, δεν θα τα αποκτήσεις και ποτέ.