Melankolik bir anime: Hi Score Girl
Karakterleri ve bu karakterlerin arasındaki ilişkileri ele alışı sayesinde izleyiciyi sürekli tebessüm ettiren, 90′lar arcade ruhunu enfes bir şekilde resmeden melankoli kaynağı bir anime hi(gh) score girl. Son yirmi yılda oldukça değişmiş ve teknolojik olarak daha hızlı gelişmiş bir dünyada, görece olarak imkanların daha sınırlı olduğu bir döneme yolculuğu, ilk evre ergenlik ve lise dönemi romantizmiyle harmanlamış bir yapım ayrıca.
Dünyaya dair her keşfin ayrı bir heyecan kaynağına dönüştüğü o tatlı gençlik döneminin merkezinde, oyunlardan başka bir dünyası olmayan bir orta okul öğrencisi ve onun arcade oyunlardaki rakibi Akira Ono (high score girl) ile 91 yılında başlıyor hikaye. İlk bölümde verdiği keyif sebebiyle de 15 bölümlük ilk sezon 3-4 yıllık bir zaman diliminde hiç sıkmadan akıp gidiyor. İkinci sezonda ise değişen bölüm öncesi ve sonrası jeneriklerle beraber karakterlerin daha olgun lise dönemine şahit oluyoruz. Ve nihayetinde 90′lar bitmeden önce de bu tatlı hikaye sona eriyor.
Dünyada 80′lerle başlayan popüler kültür patlaması çoğu otorite tarafından da kabul edildiği üzere 90′larda en olgun meyvelerini vermiştir şüphesiz. İşte tam da bu yüzden, o olgun dönemin ruhunu oldukça başarılı bir şekilde ekrana taşıyor bu anime. Üstelik bunu sadece arcade oyunları ve o döneme damga vurmuş arcade salonları vesilesiyle yapıyor. Hatta ilk dönem ev oyun konsollarıyla da bunu destekliyor. Dizide görünen en tanıdık oyunlardan ikisi street fighter ve final fight. Bu iki baba oyunun karakterlerini oyun sahnelerinde ve sürpriz enstanteler içinde görmek müthiş eğlenceli bir deneyime dönüşüyor. (Özellikle Yaguchi Haruo’nun bir nevi iç sesi olarak görünen Guile, oyundaki rolunü aşıp muazzam bir karaktere bürünüyor :)
Son olarak, ilk sezon boyunca her bölüm sonunda çalan o efsane jenerik parçasına bir parantez açmak istiyorum. Zira bu enfes japonca parça her dinlendiğinde animenin verdiği o coşkuyu sürekli taze tutuyor.
annaxmalina
titsay
