bazen her şeye yeniden başlayabilmeyi diliyorum, bazen tüm olay örgülerini kabullenip kendime sarılıyorum, sık sık yeni heveslerin heyecanına kapılıyor, tüm bu heyecanların uçuculuğuna birebir şahit oluyorum. elimde beni yatıştırmasını dilediğim bir kupa bitki çayı, kulağımda dingin melodiler, en az heveslerim kadar yitmeye hazır playistimle yaz bir şekilde geçiyor. -dut mevsimini kaçırmamış olduğum bir yılın yazı, ah gülümsemeye çalışıyorum-
bu denli kuvvetli hislerle kış insanı olmak her yaz büyük yitimlere yol açan hatalara sürükledi beni. hiçbir şeye objektif yaklaşamadığım gibi, mevsimlere karşı olan tutumlarım da hatırlamıyor olduğum bir tarihten beri taraflı durumda. öyle ki baharın gelmesiyle birlikte huysuzlanmaya başlıyor, ‘’yazın öleceğim ben, göreceksiniz. ölümüm bir yaz günü olacak’’ diyorum. kimse gülmüyor. ben de gülmüyorum. ‘’tanrım! yazı neden seveyim ki. tek yaptığım şey geceleri balkona oturup bir kahve eşliğinde kış için planlar yapmak oluyor...’’ çoğu zaman huysuz biriyim.
yeteri kadar okuyamıyorum. yeteri kadar yaşayamıyorum, yeteri kadar dinginleşemiyorum, uzun süredir yazamıyorum.. bitki çayım için limon dilimliyorken yazmak düştü aklıma. ankara’yı seviyorum. bölümüme aşığım, beni teselli eden yegane şey çoğu zaman. buna rağmen istediğim bu değil, korkunç bir yetersizlik duygusu barındırıyorum, telefonuma indirdiğim saçma sapan bir meditasyon programı sayesinde fark ettim; göğüs kafesimin biraz aşağısında, şekli örümceğe benziyor. on dakikalık periyot sırasında bu farkındalıkla birlikte derin derin nefesler almaya ve anlamsız sırıtmaya başladım. tasasız bir kadın sesinin söylüyor olduğuna göre o bütünüm değil yalnızca bir parçam ve tek istediği olduğu gibi sevilmek. aman ne güzel. kafayı yiyeceğim
incinmiş kabullenişlerim var. hayatıma bu kadar fazla insan almamın ve her birinin olay örgüsüne olan dindirilmez merakımın bedelini bitmez tükenmez bir huzursuzlukla ödüyorum. kitaplığımı düzenlemeliyim, çoğu zaman rahatlatır. rahatlatmadığı zamanlar da olmuştur, o zaman mum yakılır, sahaftan alınan eski fotoğraflar masaya serpiştirilir ve şimdi albüm düzenleme vaktidir. ne de olsa eskilik estetiğe üstün gelir. tabii tüm bunlar için hava kararmalıdır. geriliyorum. radyo dinlemeyeli uzun zaman oluyor, tozunu dahi almayı unutuyorum. alışkanlıklarımın çoğu bana dargın olmalı. üzgünüm akşamüstü yürüyüşleri ve çoğu zaman saçma radyo programları, gerçekten üzgünüm, sadıklık derecesini kediler ve kadavralar ile ölçen bir adamın çalışma masasını merak etmek bir başka hikayeye sürükledi beni. buralarda bir yerlerde olsun ve sessizce çiçekleri sulayalım istiyorum. yeni bir fesleğen almam gerek. her başlangıç için yeni bir fesleğen, unutmuyorum..
hiçbir zaman ne istediğini bilen bir kadın olamadım. falcılar gözlerini koskocaman açıp hayatımı düzene sokmam gerektiğini söylüyorlar, akşamdan kalma olduğum bir gecenin ardından sabah dersi için altı gibi uyanıp korkunç bir enerjiyle ketrin’i aradığımı anımsıyorum ‘’ayağımdaki çoraplar kimin bilmiyorum!’’ ..batıl yönlü farkındalıklar dahi incitiyor beni. gelecek yıl yıldızım yükseliyormuş, bu yıl benim için gerçekten berbat bir yılmış, yalan mı söylemesini istermişim.. bariz kötü bir yıl geçirmekteymişim işte. aman.
bir sahaf kitabına başlayacağım, rus edebiyatı beni öylesine büyüledi ki yerli edebiyat okumayalı uzun zaman oldu. kitabın kapağında bir not.. ‘’sevgili dost; yeni yaşında mutlu yeniliklere, umarım ki birlikte’’ belli ki birinin yaş günü hediyesi ellerimde. bu beni sık sık gülümsetiyor. hemen aşağıya isim ve imza da bırakılmış ve evet tarih de atılmış. demek kova burcu birine, ne hoş. kitabı bitirdikten sonra bizzat ilgileneceğim bu hanımla. yıllar sonra bilmem kaç seneki yaş günü hediyesinin yeniden ellerinde olması epey mutlu eder eminim. buruk bir mutluluk. yaz gibi.
kianamaiart
baratheonpilled
kaledo-art
discoholicmusic
origamiaround
pixelskylines