Dwarsdoorsnede

Van mijn leven, mijn gevoel, en wat ik voor jou voel.

[dwarsdoorsnede]

Don’t underestimate the power of having your own place.

[dwarsdoorsnede]

We are the assholes that are strong and brave enough to choose our own happiness because no one is gonna hand it to us.

[dwarsdoorsnede]

1-1-2020

Home, I’m making my way home, my mind’s already there. I know I’m going home.

I’ve never gelt more mournful or sad going home before. Right now I am in seat 36 on an EasyJet flight to Amsterdam. It’s a few minutes past 7. Ever since I closed the door of the apartment that we called home for 2 months I’ve been on the brim of crying. I felt it deeply when I closed that door for the final time. I am going to miss it so much. 

Ok. I loved Portugal but it didn’t treat me well. The following line has been on my mind for a while now. “Portugal I love you, but you’re bringing me down”, paraphrasing LCD Soundsystem there. And although we are going home at the moment I don’t feel like I’m going back to a good place. I feel like I am traveling in time. I don’t feel like I’ve evolved. I feel like we’re going back in time, back to september, back to how everything was when we left. I feel like these months of my life being in Portugal won’t exist when I set foot on Schiphol in a couple of hours. Life will go on just as it was and nothing will have changed and I feel really sad about that. Ok. Now I did not particularly lived my best life on some aspects. But on some others I have. I wasn’t my strongest, most resilient self, but I did jump for joy and did only the things I wanted. I didn’t change my life as it is. Not for the worse, not for the better. 

I liked our life in Portugal. Not 100% of it. But I liked it. Maybe I am already getting melancholic. But I don’t feel super stoked about returning to our home. I do in a way feel like I am not returning to my home. But I feel more like I’ve just left my home. Although it didn’t really feel like home 100% either. In a way I feel homeless. I’ve been listening to Going Home by Asgeir for a while now. Its on repeat. Maybe I should put Alice Merton’s song No Roots on for a bit. Maybe I, above all, feel like this is a layover. A temporary home between my old home and a new, future home. Most of all I feel like I won’t be celebrating the next NYE in that home in The Hague. But I also feel like, strongly feel, that I/we will get sucked in by the hustle and bustle of day-to-day life, which I absolutely dread. I feel like I need to move forward. Instead of back and forth and back again. I feel like I need to make serious life changing, life altering decisions. But I guess/sense M. isn’t on the same wavelength this time. I remember how long it took me to get him to like the idea of going to Portugal for a couple of months. Yes, he’s changed in that departement. But I think he is also really happy to go home to our normal, old life. But I don’t want our old life. I want a completely new life! I want a new life so new it almost hurts. That shines so bright I have to cover my eyes. And yes. That might cause me to feel uneasy and cause me to cry long and hard. But it allows me to shape my life to my own standard. Sometimes I feel like I should live my life just by myself. That is the only way I van shape my life to my needs. Ok. I’m a little less sad now. 

…

[dwarsdoorsnede]

It’s a virtue to be vulnerable but a vice to be weak.

[dwarsdoorsnede]

5.

Ik: Je raad het nooit. Ik krijg net een chocoladeletter van een collega. Ik ben blijkbaar toch lief geweest. Hij: Dat wisten we toch al. Erg lief zelfs.  Ik: En het is nog wel de S van sexy.  Hij: Weet je wat ook sexy is trouwens? Ik: Jij? 

Hij stuurt me de meest geile foto die ik tot nu toe van hem gezien heb. Ik ben aan het werken en kan me meteen niet meer concentreren op wat ik aan het doen was. Ik pak dingen op en zet ze weer neer. Ik ben lichtelijk afgeleid.

Hij: Bovendien kan je me motiveren door meer te sturen, als jij je meer van jou stuurt.  Ik: Wat wil je. Dat ik als ik thuis ben meteen mijn kleren uit trek voor een foto voor jou? Het enige wat ik nu kan bieden is een foto van mij op de fiets in regenoutfit. Niet zo sexy. Hij: Als ik moet kiezen is de keus makkelijk. Ik: Regenfoto zeker? Hij: In ieder geval nat.

Ik ben ondertussen al thuis en gooi nadat ik mijn schoenen in de hal heb uitgetrokken meteen de bak met ondergoed ondersteboven. Het eerste setje wat ik aantrek is veel te bloot. Ik ga niet meteen alles weggeven. Dan toch maar mijn variant op sexy oma-ondergoed. Ik veeg alles weer van het bed in de bak en kieper vervolgens de wasmand om. Op de onderbroek die ik zoek zit nog een ingedroogde natte vlek van de vorige keer dat ik T. zag. Die moet ik proberen niet op de foto te laten zien. Hij mag het idee dan wel geil vinden maar in de praktijk ziet het er smerig uit. Ik positioneer me voor de spiegel met het idee dat ik een hele fotosessie moet gaan houden om het perfecte plaatje te krijgen. De tweede foto is het raak. Wat is het toch eigenlijk makkelijk als je je hoofd er niet op zet. 

Ik: Ga je je eigenlijk laten testen? Hij: Maandag.  Ik: Shit. Dan heb je dinsdag de uitslag pas.  Hij: Klopt. Waarom? Ik: Duurt lang. 

Foto’s sturen was een heel goed, maar ook een heel slecht idee. Het was sowieso een idee van T.’s berekenende kant. Ik voel dat er iets begint te tintelen tussen mijn benen als ik te lang aan zijn foto denk. Te lang aan hem denk. Te lang denk aan alle dingen die ik graag met hem wil doen. Langer dan 1,5 seconde is eigenlijk al te lang. Ik wil hem. Ik wil zijn broek open knopen, mijn hand er in laten glijden en voelen wat er onder de stof verborgen ligt. Ik wil zijn pik in mijn mond. Al sinds het moment dat ik weer contact met hem op nam probeer ik me te herinneren hoe het was om hem te pijpen. Volgensmij heb ik het destijds niet veel gedaan, verslikte ik me er in. Ik wil graag ontdekken of ik het nu wel kan. 

Ik vond het vroeger altijd stom dat alle Nederlandse boeken of over oorlog of over seks leken te gaan. Kijk wat ik nu doe, dit hele verhaal doorspekt met seks en andere geiligheid. Blijkbaar is het toch zo dat alles is toegestaan in liefde en oorlog.

[dwarsdoorsnede]

1.

“Je hebt een affaire”, zegt mijn vriendin Eva. We zitten tegenover elkaar in haar nieuwe huis, waar ze al een half jaar woont maar ik nog niet ben geweest. Ik kwam er pas een week geleden achter dat ze überhaupt verhuisd was. Zij zit op de bank en ik op een stoel. We houden ons netjes aan de anderhalve meter. Op het kleine tafeltje tussen ons in liggen mandarijnenschillen. Ze heeft me net verteld hoe zij vanavond een vergadering heeft waar ze voor het eerst de man die zij heeft afgewezen gaat zien, en dat ze daar best zenuwachtig voor is. Maar ik kon natuurlijk mijn mond weer niet houden. Ik kijk haar een beetje schaapachtig aan. “Op weg hier naartoe zat ik me al af te vragen hoe ze het zouden noemen als ze een boek over ons zouden schrijven” zeg ik, “maar een affaire dus”. Bij een affaire denk ik aan een man van middelbare leeftijd die er stiekem met zijn secretaresse ligt te rollebollen op het kopieerapparaat, niet aan dat wat ik doe. Ik ben zesentwintig en tot op zekere hoogte vind mijn lief het oké wat ik doe. Ik pak nog een mandarijntje en begin het te pellen, meteen spuit ik mandarijnennat over mijn handen en broek en moet ik denken aan een gesprek dat ik met T. heb gehad. 

Ik: Mijn superkracht is alles vies maken. Hij: Ga je mij ook vies maken? Ik: Als je in bent voor klei kan ik jou ook vies maken. Hij: Hebben we daarna een goede reden om samen onder de douche te stappen. Ik: Hou je er een beetje van om vies te zijn? Hij: Vooral van het vies worden.  Hij: Ik ben vast een van de weinigen die het niet erg vind om vies te worden door jouw toedoen. Maar dat ging ik natuurlijk niet aan Eva vertellen. “Maar ga verder met je verhaal over Martin!”. Ze kijkt me aan en slaat meteen haar ogen ter hemel. Ze denkt diep na. “Eh,” ze laat een stilte vallen, haar gezicht zegt dat ze haar gedachten niet meer zo makkelijk kan ordenen na mijn bekentenis “kan jij het niet gewoon vertellen?”.

[gedichtjesdoormij]

Iedereen zegt over valentijnsdag dat je dan niet ineens méér van diegene houdt. Maar dat heb ik wel, want elke dag houd ik steeds een beetje meer van jou. Ook op valentijnsdag. 

[dwarsdoorsnede]

Het is 12 uur. En ik kan nu pas de andere kant van het IJ zien.

[dwarsdoorsnede]

De driehoek is heel belangrijk. Jij bent de leukste jongen van de wereld. Dat je me zo mistte dat je midden in de nacht 3 kwartier op de trein gaat wachten om bij mij te kunnen slapen. Dat we daarna in mijn bed liggen en je zegt dat je het verloren tijd vind dat ik er vanavond niet bij was en dat je niet jaloers bent en van me houdt en dan ineens zegt dat je alleen met iemand anders zou zoenen als ik daar dan ook mee zou zoenen.

[dwarsdoorsnede]

Ik gun je alles.

Ik gun je alles. Ik ben nooit jaloers. Ik kan zo veel dingen verzinnen die ik bij anderen vervelend zou vinden maar die bij jou je leukste karaktereigenschappen vormen. Maar wat ik niet leuk vind is wanneer jij uit bent. Bier aan het drinken bent in de stad. De tijd van je leven aan het hebben bent. Ik thuis zit. Ik in bed lig zonder te kunnen slapen. Me afvraag wat jij aan het doen bent. Me zorgen maak om niets. Ik ben niet jaloers. Ik gun je alles. Daarna samen slapen.

[dwarsdoorsnede]

25 februari 2016 stonden wij na 2 uur 's nachts. Na een avond van muziek en dansen. Samen te huilen op straat.

[dwarsdoorsnede]

Bier en breien in de stiltecoupé. Geruisloos door het landschap, waar stereotypen elkaar ontmoeten. Man drinkt bier op maandagavond, waar vrouw breit.

[dwarsdoorsnede]

Onze fantastische dansavond in het paardcafe.

Wij wervelden om elkaar heen als een plastic zakje en een blaadje in de wind. Niet helemaal op elkaar afgestemd, wij kennen elkaars manier van bewegen niet. Maar we voelen hoe de ander zich gaat bewegen en onze lijven volgen als vanzelf. Als enigen op de hele vloer. Misschien een handje vol mensen in de zaal, en wij dansten alsof we meededen aan een ballroom wedstrijd en we ieder moment de eerste prijs binnen konden halen. Iedereen bekeek ons. Was trots op ons, dat wij ons zo heerlijk konden laten gaan, zonder ons iets aan te trekken van de blikken die uit alle hoeken, gaten en richtingen kwamen. Ik danste zoals nooit te voren. Vol overgave met jou. Om je heen. Langs je heen. Zonder jou. Alleen. We voerden een toneelspel op. Van aantrekken en afstoten. En onze lijven vertelden het verhaal van liefde.

[dwarsdoorsnede]

Ik ga je morgen helemaal doodknuffelen en je dan op het laatste moment mond op mond geven.

[dwarsdoorsnede]

Ik heb vannacht gedroomd,

dat je onder de douche stond. En ik met al mijn kleren aan bij je kwam staan om je te zoenen.

Ahh, dat zou ook zo lief zijn. Dan had ik al je kleren van je lijf getrokken en bedreven we passievol de liefde onder het warme water. Terwijl ik keek hoe dat over je beeldschone, via je benen, naar je tenen gleed.

[dwarsdoorsnede]

De lantaarnpalen bungelen.  Het is net alsof ze met elkaar aan het praten zijn, een goed gesprek hebben waarbij er af en toe een heel hard moet schaterlachen.  Waarna de volgende een buiging maakt.

Nachtelijke openbare vervoering.

[dwarsdoorsnede]

Schuldpad de schuldige schildpad was op een reisje met zijn meisje. Tijdens dat reisje had het meisje last van een doordrammend wijsje. Schuldpad sloeg haar toen vijf keer onder haar haar, hopend op een verdwijndend wijsje, met een hamer. Vandaar dat hij schuldpad als naam draagt.