Vade Mecum

bir yalancı ve onun aptal balığı'

[eda-pm]

Yaşadıklarımdan sonra aklım hala yerinde olduğu için şanslıyım. Hayat şu ana kadar bana iyi davrandı'

[eda-pm]

Biriyle tanıştığımızda onun sadece dış çizgilerini görürüz. İçini kendi beynimizdeki renklerle doldururuz. Ve karşımızdaki kişi artık bizim bir düşüncemizin parçası olur. Ve aslında aşık olduğumuzu sandığımız şey de tam olarak budur. Bir düşüncenin parçası..

[eda-pm]

İçinde bir sürü yaşayan ve ölü insanın olduğu beynimin ortasında küçücük bir nokta kadardım. Hepsini aşarak en derine inmeye çalışıyordum. İniyordum, iniyordum, iniyordum.. Ama toz zerresi kadar bir boşluk bulamıyordum. Bir insan kafasının içinde nasıl ölür? Nasıl herkese, her hisse yer bulurken kendisine yer bulamaz? Nasıl olur da, başkasının düğümlediǧi ipler kimsenin değil, yalnızca onun ayaklarına dolanır...

[eda-pm]

Bir hayalin peşinden koşarken yorulmuş, nefesim kesilmişti. Onun yokluğu binlerce engel döşemişti yoluma ama yine de varlığı yolun sonundaymışçasına hepsinden atlamıştım. Ve sanki son bir engel kala, durup geri dönmeyi düşünür olmuştum.

[eda-pm]

Okyanus bu kadar güzelken balık olmak, okyanusun acısına bile dokunamamak.. Gerçekten haksızlıktı.

[eda-pm]

Burası kalabalık oldu, birileri gitsin. Ya da ben gideyim kendimden, daha da içeri.. Dayanamıyorum.

[eda-pm]

Ölüm mü bu? Yoksa arafta mıyım Özgür? Bu her ne ise, yaşamaktan daha korkunç..

[eda-pm]

Belli belirsiz bir ölüm, nasıl olur da yaşayan iki kişiyi bu kadar net bir şekilde yaşayamaz hale getirirdi? Nasıl olur da öldürülen Özgür'ken, bizim katilimiz yine Özgür olabiliyordu?

[eda-pm]

Sonra.. Sonra de ki ona Yosun.. Senden sonra en çok.. En çok aptal bir balığı sevdi.. O anlar zaten. Çünkü kimi sevsem, onu göğe uğurluyorum. O da biliyor bunu.

[eda-pm]

Biz yanan iki kibrit çöpüydük seninle, yan yana ama asla bir olamayan

[eda-pm]

Kendime not/ başını dik tut ve yürü. Çünkü yerde kafanda öldürdüğün kişilerin cesetleri var. Arkana bakma. Çünkü sen hala canlısın.

[eda-pm]

Ölüm mü bu? Yoksa arafta mıyım Özgür? Bu her ne ise, yaşamaktan daha korkunç..

[eda-pm]

Okyanusa aşık balık, bir bardak suyuna muhtaç şimdi.

Bir damlana bile razıyken hem de..

[eda-pm]

Önce sayıp söven, sonra sarılıp öpen bir anne gibi.. Buruk bir şefkat, doğurduğu bin minnet..

[eda-pm]

Ben kendi doğrularımı yaratacağım. Hem de siz ve sizin gibi düşünen insanların yanlışlarının küllerinden’

[eda-pm]

İyi olmak.. Sence kafamın içindeki dünyanın kavramları, bu dünyadakilerle örtüşebilir mi? İyi olmak ne Yosun? İyi nasıl olunuyor? Benim kafamdaki karşılığı çok başka. Ama senin kafandaki karşılığı ile.. İyiyim. Ya da.. İyi ve kötü olmayı umursamıyorum diyelim.

[eda-pm]

Sanki ikisinin arasında kimsenin duyamayacağı bir dil vardı da o dilden konuşuyor ve anlaşıyorlardı. Sanki ikisinin arasında kimsenin göremediği bir el varmış da, gidip o dokunuyormuş gibiydi, birbirlerine onların dokunamayan elleri yerine. Sanki ikisi arasında bir bağ varmış da çözülmüyormuş gibiydi ne olursa olsun.