Her sabahın altısı ile onu arasında kalan düşlerime renk vereni, artık, sabahın altısından güneşin hiç doğmayacağı ana taşıyorum. Taşımak bir tür ödev gibi gelmiyor bana. Aksine, şehvetle ihanete uğramış masumiyet temalı şairlerin kelimeleri ile var olanları uzak tutarak bir tür roman yazmak gibi geliyor, parmaklarımın uçlarında kalan kokusuyla renklendirdiği kelimeler. Zor gibi bir şey. Ama tam olarak zor da değil. Biraz daha az acı ile dokunan, kibirle örtünen, ruha dağlanan, iffeti iltifatı naz geren, yusuflaşamamış bakışlarıyla kaybolan, eskici çantalarında kutsal emanetler gibi def edilmeyen, son sigarası için sakladığı kibrit kutusunda şiirler saklayan, platonist duygulu adamların varlığına inanan, zamanına, mekanına, diline, vuslatına, kalbinde sakladığını dilinde geveleyene gem vurduran bir sevgili oyununun zorluğundan başka bir zorluğunu görmedim. Belki sevmemişler için, sevilenin varlığında giz olanı bulma oyunu, bir tür hayatta kalma mücadelesi gibi zor olabilir. Ama ben güneşe duyduğum ihtiyacın gölgesinde demlenirim onunla oyunlar düzerken. Burada en gaddar arkadaşlığımı da, fitilsiz bomba gibi tehlikeli huylarımı da, bomboş odalarda saatlerce baktığım isimsiz duvarların kısmetin de saklı olan bahtsızlığının da, içilmemiş olan her şeye içerken, aslında içilmesi gerekenle içtiğimin duygusuzluğuyla da, erdemsiz uygulamalarla daha derini olmayan sularda batıyorken, kullanıyorum kimliksiz kelimeleri. Ama siz kullanırken biraz daha bakın içlerine. Vezirin yücesizliğini de rezilin asaletini de barındırabilirler içlerinde. Ben rezaletlerinin vezirliğini yaşıyorken, siz yaşamayın diye de ekliyorum düşlerimde sana, sizlere karşı saklı duran bu kehanetleri. Adına düzinelerce kelime ile kerametleri anlatırken, sol kulağımın dibinde didinen şeytanın masumiyetine aldandığımın da etkisi çoktur. Çokluğun bir var olamama duygusunu da ekleyince, nefessiz bağırışmaların, ertelenen ümitlerin, geç kalınan duyguların, düzleştirilemeyen sadakatlerin, her hatırlandığında içine okka gibi oturup sınırsız ağrılar ve sancılar yaratan kelimelerin (her şeyin içindeki şeyden, bir şeyin içine sıkışmaya çalışan her şeye kadar) sıkkınlık duymadan çelişkilere boğulmaların, rüzgarın, gözyaşlarına saklana buselerin, buselerdeki tanrıların, tanrılarda olmayan ama onda olanların, sayamadıklarımın, asla sayamayacak olanların varlığı, beni en derin yokluklarda tüketiyor. Tükenmekten bile kötüsü. Yok oluyorum. Tükenirken var olabilecekken, yok olarak belirsizleşiyor um. Ah şu belirsizliklerin içine sızanlar.. Ah şu kehanetlere anlamlar yüklemeden kehanetleri sevenler.. ah şu kalburüstü düşünenlerin düşüncelerini saklamaktan başka bir gücü olmayanlar... Ya şu olmadan kulaklara çınlanan çığlıkların yarattığı malumsuz tedirginlikler... Sizler de zamanın yarattığı ateş içinde küllere dönüşüp gidecekken... Korku... Duyulacak olanı unutan, sevilecek olana nefretler dizen, fenersiz ellerle karanlıkta dolaşan, umutsuzların vicdanlarına sığınan korkular... Korku ve ben. Ben, kelimelerin karamsarlığında yok olduğunu dile getirip de korktuğunu söyleyemeyen kişi. Ben. Kişi bile olamayacak duyguları taşırken bile yok olan ben. Eski benden daha iyi diye övünen şimdiki ben. Aralık ayında yazın kutsallığını övenlere ahkam keserken içten içe yazı yaşamayı seven ben. Ben, düzinelerce kehanetin var olmasını isteyip de yok ederken, bana engel olamayacak kadar korkan ben..
pixelskylines
jbbartram-illu
annaxmalina
stormborns
prguitarman
discoholicmusic