Elif Şafak

[elifsafakask]

Uzaktan da sevilirdi yar. Mümkündü. Hem mümkün hem imkansızdı aşk. Hayatın bir parçasıydı dokunmadan sevmek. Yaklaşmadan. Aşk bugün var, yarın kaçtı kaçacak bir ada tavşanıydı sanki. Öylesine ürkek. Kimse yüzde yüz emin olamazdı aşka “ sahip ” olduğundan. Mülkü yok, tapusu yoktu. ( Elif Şafak )

[elifsafakask]

Bakmakla görmek, aşık olmakla sevmek arasındaki fark nedir diye sormuşlar Mevlana’ya.. Cevaplamış: Senin baktığına herkes bakıyor; ama ya görebildiğini herkes görebiliyor mu? Herkes aşık olabiliyor; ama herkes senin gibi sevebiliyor mu? Aralarındaki tek fark sensin…Seni özel kılan görebildiğini ve sevebildiğini bilmektir…

( Mevlana ) 

[elifsafakask]

“Seni uzaktan seviyorum…” diye düşündü erkek içinden. “Yaklaşmadan, anlatmadan, anlaşılmadan… Ben seni beklentisiz seviyorum. Hiç bir şey ummadan, talepte bulunmadan, hayal bile kurmadan. Kendi içimde taşıdığım sessiz sedasız bir sır bu. Ben belki senden çok, bu sırrı seviyorum. Sırrın senden bile güzel çünkü, senden bile özel. Sırrın billur bir kadeh, kırılmasın diye yüreğimde taşıyorum. Sırrın nazenin bir mum alevi, sırf yanmaya devam etsin diye karanlığı, gündüze yeğliyorum. Kimse bilmiyor, bilmesi de gerekmiyor. Hem kim ne anlar? Ateş bu, hep düştüğü yeri yakar. Bense ne bir şeyleri değiştirmek peşindeyim, ne bir yere varmak. Ne sahip olmak derdindeyim, ne kendimi kanıtlamak. Her şey olduğu gibi kalsın istiyorum. Ben hep bir sıfır mağlup olayım; sen hep uzaktan bir hayalden ibaret. Sen olduğun gibi kal. Ulaşılmaz. Dokunulmaz. Koklanılamaz. Ben olduğum gibi. Dünya olduğu gibi. Merkez Efendi’nin dediği gibi, ‘her şey zaten dengede ve ahenkte, canım efendim. Her şey zaten merkezinde.’ Ben senin ismini tarçın kokulu akide şekeri gibi tutuyorum ağzımda, damağımda, ruhumda. Kaygılarını biliyorum, yalnızlıklarını, kırgınlıklarını ve hırslarını da. Kalbinin ritmini duyuyorum; yanında olmasam, elini tutmasam da. Ruhunun en çirkef, suretinin en çirkin, zihninin en çiğ hallerini biliyorum; hiç birini gözlerimde görmemiş olsam da. Ne bir mükafat verdin bana, ne bir ceza. Ama cennetini de biliyorum, cehennemini de. Seni olduğun gibi sevdim, tüm günahların ve arızalarında. Uzaktan sevmenin en güzel yanı bu zaten. Kimseyi değiştirmeye kalkmıyorsun. Her şeyi olduğu gibi kabulleniyorsun. Aynı gök kubbenin altında yaşadığımızı bilmek yetiyor bana. Başımızı kaldırdığımızda gördüğümüz sema aynı, yıldızlar aynı, dolunay aynı. Bunu bilmek yetiyor bana. Umurumda değil ki nerede uyuyorsun, kimin yanında. Bacağında şarapnel parçasıyla yaşayan bir asker gibiyim. Etimde yabancı bir madde, kemiğimde bir metal parçası gibi duruyor aşkın bende. Başkası duysa korkar, ‘aman’ der. ‘Nasıl olur? Böyle yaşanır mı?’ Halbuki ben alıştım, rahatsız etmiyor beni, onu anladım. Şarapnel ve ben, gül gibi geçiniyoruz, yan yana ama karışmadan bir birimize.” * “Seni uzaktan seviyorum…” diye geçirdi kadın içinden ve başını çevirdi. Bakmadı bile ondan yana, bakması gerekmedi. “Ne güzel uzaktan sevmenin rahatlığı, hafifliği, beklentisizliği. Herkesin ha bire birbirinin hayatı hakkında konuştuğu bu dünyada ‘biz’ diye bir şey olmayınca hakkımızda konuşacak bir şey de bulamıyorlar ya, ne güzel. Özgürlük işte! Sen özgürsün. Dilediğin zaman gidersin aklının estiği yöne. Tutsaksın bir o kadar. Mecbursun kendi sorumluluklarına, alışkanlıklarına, hayatına. Yapışmışsın kabuğuna. Hayalimdeki sen, gerçek senden daha özgür aslında. Görsen, hayalimdeki seni kıskanırsın. Seni sevdiğimi söylememekteki ısrarım bu yüzden. Her şey böyle daha duru, daha güzel. Söylersem büyü bozulur. Zaman ağırlaşır, zaman hantallaşır. Doğallık kaybolur, konuşmalar yapaylaşır. Söylesem dünya durur, bir daha hiç bir şey aynı olmaz. Sen değişirsin. Bir başka hal gelir üzerine. Bir beklenti, bir istek, bir kıvanç, gizliden gizliye bir kibir siner bakışlarına. ‘Aşıklar kibirli olur’ demiş şair. ‘Sevdiklerini fethedilmiş bir kale gibi görmeye kalkarlar.’ Bense hayat boyu susmaya razıyım, o kibri gözlerinde görmektense. Böyle adama, Yaklaşmaz hiç bir güzellik, Doğduğu günden beri kalbinde bir delik, Almak için bütün sızıları içine. Oğuz Atay tanısa, seni anlatmak için söylerdi bunları. Bütün sızıları içine çeken adamsın çünkü. Bir de beni almanı istemem o delik kalbine.” Uzaktan sevmek daha güzeldir bazen. Ne incitir, ne acıtır. Ne yaralar, ne kanatır. Gözlerinle görmediğin ama sesini duyduğun, varlığıyla huzur bulduğun bir denizin yakınında yürümek gibidir böyle sevmek… Uzaktan sevmek en güzelidir bazen. ( Elif Şafak )

[elifsafakask]

Üzülme!. Dert etme can!.. Görebiliyorsan, dokunabiliyorsan, nefes alabiliyorsan, yürüyebiliyorsan.. Ne mutlu sana!.. Elinde olmayanları söyleme bana.. Elinde olanlardan bahset can!… Üzülme!.. Geceler hep kimsesiz mi geçecek?.. Gidenler dönmeyecek mi?.. Yitirdiğin her ne ise; bir bakarsın yağmurlu bir gecede.. Veya bir bahar sabahında karşına çıkmış… Bil ki! Güzellikler de var bu hayatta… Gel Git’lerin olmadığı bir hayat düşünebilir misin?.. “Hüzün olgunlaştırır” …“Kaybetmek sabrı öğretir”…

(Mevlana )

[elifsafakask]

Bırakacağın eli hiç tutma. ( Mevlana )

[elifsafakask]

Aşk sonradan gelmez hiçbir zaman. Varsa vardır, o kadar. ( Elif Şafak )

[elifsafakask]

Önemli olan seni tamamlayacak ruhu bulmandır.Her peygamberin verdiği öğüt aynıdır : Sana ayna olacak insanı bul ! ( Elif Şafak - Aşk )

[elifsafakask]

Öfke rüzgar gibidir, bir süre sonra diner ama birçok dal kırılmıştır bile. ( Mevlana )