Eriyenbuz @eriyenbz - Tumblr Blog

Ömer İnan

Türk Artist, Watercolor, Instagram Account.

Beautiful!...

#art

В погоне за покоем

Когда солнце уже садилось за серые здания города, Зейнеп выглянула в окно. Ей было тридцать два года, у неё была хорошая работа, достойная жизнь, но внутри она чувствовала неописуемую пустоту. Словно её жизнь была головоломкой, составленной из кусочков, выбранных кем-то другим, и она никогда не могла увидеть полную картину.

В одно субботнее утро Зейнеп решила оставить всё позади. Она бросила в рюкзак несколько вещей, блокнот и ручку. Она точно не знала, куда едет, просто отправилась на юг.

Её первой остановкой был город, где она провела своё детство. Она села у озера, где ловила рыбу со своим дедушкой. Шум воды, пение птиц, ветер, ласкающий листья… Впервые за долгое время она почувствовала, что дышит. Но даже здесь покой не был вечным; это было лишь воспоминание.

Во время её путешествия, сидя под старым платаном в горной деревне, рядом с ней сел старик. «Нашли ли вы то, что искали?» — просто спросил он. Зейнеп не смогла ответить. Старик улыбнулся: «Я был таким же, как вы. Я искал покой повсюду. Пока не понял вот что: покой — это не пункт назначения, а сам путь к нему».

Эти слова эхом отдавались в голове Зейнеп. На следующий день, попивая чай в саду монастыря, она прислушалась к тишине. Она осталась там на некоторое время, работая в саду в качестве волонтера. Копая землю, она постепенно рассеивала мысли.

Прошли месяцы. Зейнеп помогала рыбакам в прибрежном городке. Выход в море ранним утром, звук рыбы, запутавшейся в сетях, соленый воздух… Однажды, наблюдая закат с рыбацких лодок, она поняла: покой — это не бесконечный поиск. Покой скрыт в каждом мгновении.

Ее сердце наполнилось радостью. Она написала в своем блокноте: «Мир — это не сокровище, которое нужно искать где-то за пределами дома. Это жизнь в гармонии с настоящим. Принятие. Присутствие в настоящем моменте, когда дышишь, когда пьешь чай, когда чувствуешь солнце».

Когда Зейнеп вернулась домой, она работала в том же городе, занималась той же работой, но уже не была прежним человеком. Выглянув в окно, она увидела солнечный свет, пробивающийся сквозь серые здания, и улыбнулась. Возможно, счастье — это не то большое, постоянное чувство восторга. Возможно, счастье — это благодарность за маленькие моменты. Запах утреннего кофе, телефонный звонок друга, звук дождя по оконному стеклу…

И она поняла, что поиски мира и счастья никогда не закончатся, потому что сама жизнь — это путешествие. Важно уметь видеть окружающий мир, идя по этому пути, ценить каждый шаг.

В ту ночь, впервые за много лет, она погрузилась в глубокий, безмятежный сон. Проснувшись утром, она почувствовала внутреннюю легкость, новый покой в мире. Оказалось, что то, что она искала, всегда было внутри неё, но она не останавливалась настолько, чтобы это увидеть.

Em Busca da Paz

Enquanto o sol se punha entre os prédios cinzentos da cidade, Zeynep olhou pela janela. Ela tinha trinta e dois anos, um bom emprego, uma vida decente, mas sentia um vazio indescritível por dentro. Era como se sua vida fosse um quebra-cabeça composto por peças escolhidas por outra pessoa, e ela nunca conseguisse ver a imagem completa.

Numa manhã de sábado, Zeynep decidiu deixar tudo para trás. Jogou algumas roupas, um caderno e uma caneta na mochila. Não sabia exatamente para onde ia, apenas partiu para o sul.

Sua primeira parada foi a cidade onde passara a infância. Sentou-se à beira do lago onde pescava com o avô. O som da água, o canto dos pássaros, o vento acariciando as folhas... Pela primeira vez em muito tempo, sentiu que estava respirando. Mas mesmo ali, a paz não era permanente; era apenas uma lembrança.

Durante a viagem, enquanto estava sentada sob um velho plátano em uma aldeia na montanha, um senhor sentou-se ao seu lado. "Encontrou o que procurava?", perguntou ele simplesmente. Zeynep não soube responder. O velho sorriu: "Eu era como você. Busquei a paz em todos os lugares. Até que compreendi isto: a paz não é um destino, mas a própria jornada."

Essas palavras ecoaram na mente de Zeynep. No dia seguinte, enquanto tomava chá no jardim de um mosteiro, ela ouviu o som do silêncio. Permaneceu ali por um tempo, trabalhando no jardim como voluntária. Enquanto cavava a terra, os pensamentos em sua mente começaram a se dispersar.

Meses se passaram. Zeynep se viu ajudando pescadores em uma cidade litorânea. Saindo para o mar ao amanhecer, o som dos peixes presos nas redes, o ar salgado... Um dia, enquanto observava o pôr do sol entre os barcos de pesca, ela percebeu: a paz não era uma busca interminável. A paz estava escondida em cada instante.

Seu coração se iluminou. Ela escreveu em seu caderno: "A paz não é um tesouro a ser buscado em algum lugar distante. É viver em harmonia com o aqui e agora. Aceitação. Estar presente enquanto respiro, enquanto tomo uma xícara de chá, enquanto sinto o sol."

Quando Zeynep voltou para casa, trabalhava na mesma cidade, fazia o mesmo trabalho, mas não era mais a mesma pessoa. Olhando pela janela, viu a luz do sol filtrando-se pelos prédios cinzentos e sorriu. Talvez a felicidade não fosse aquela sensação constante e grandiosa de euforia. Talvez a felicidade fosse ser grata pelos pequenos momentos. O cheiro do café da manhã, o telefonema de um amigo, o som da chuva na janela...

E ela compreendeu que a busca pela paz e pela felicidade nunca terminaria, porque a própria vida era uma jornada. O que importava era ser capaz de observar o que a rodeava enquanto caminhava, apreciando o valor de cada passo.

Naquela noite, pela primeira vez em anos, ela caiu em um sono profundo e sem sonhos. Ao acordar pela manhã, sentiu uma leveza interior, uma nova paz com o mundo. Descobriu-se que aquilo que ela procurava sempre estivera dentro dela, mas ela não havia diminuído o ritmo o suficiente para perceber.

In Pursuit of Peace

As the sun was about to disappear among the city's grey buildings, Zeynep looked out her window. She was thirty-two, had a good job, a decent life, but felt an indescribable emptiness inside. It was as if her life was a puzzle made up of pieces chosen by someone else, and she could never see the whole picture.

One Saturday morning, Zeynep decided to leave everything behind. She threw a few clothes, a notebook, and a pen into her backpack. She didn't know exactly where she was going, she just set off south.

Her first stop was the town where she had spent her childhood. She sat by the lake where she had fished with her grandfather. The sound of the water, the birds singing, the wind caressing the leaves... For the first time in a long time, she felt like she was breathing. But even here, peace wasn't permanent; it was just a memory.

During her journey, while sitting under an old plane tree in a mountain village, an old man sat down beside her. "Did you find what you were looking for?" he simply asked. Zeynep couldn't answer. The old man smiled: "I was like you. I searched for peace everywhere. Until I understood this: peace is not a destination, but the journey itself."

These words echoed in Zeynep's mind. The next day, while drinking tea in the garden of a monastery, she listened to the sound of silence. She stayed there for a while, working in the garden as a volunteer. As she dug the soil, the thoughts in her mind began to disperse.

Months passed. Zeynep found herself helping fishermen in a coastal town. Setting out to sea in the early morning, the sound of fish getting caught in the nets, the salty air... One day, while watching the sunset from among the fishing boats, she realized: Peace was not an endless search. Peace was hidden in every moment.

Her heart lightened. She wrote in her notebook: "Peace is not a treasure to be sought somewhere outside. It is living in harmony with the here and now. Acceptance. Being present while breathing, while drinking a cup of tea, while feeling the sun."

When Zeynep returned home, she was working in the same city, doing the same job, but she was no longer the same person. Looking out her window, she saw the sunlight filtering through the gray buildings and smiled. Perhaps happiness wasn't that big, constant feeling of exhilaration. Perhaps happiness was being grateful for small moments. The smell of morning coffee, a friend's phone call, the sound of rain on the windowpane...

And she understood that the search for peace and happiness would never end, because life itself was a journey. What mattered was being able to see your surroundings while walking the path, appreciating the value of each step.

That night, for the first time in years, she fell into a deep, dreamless sleep. When she woke up in the morning, she felt a lightness within, a new peace with the world. It turned out that what she had been searching for had always been within her, but she hadn't slowed down enough to see it.

Huzurun Peşinde

Güneş, şehrin gri binaları arasında kaybolmak üzereyken, Zeynep penceresinden dışarı bakıyordu. Otuz iki yaşındaydı, iyi bir işi, düzgün bir hayatı vardı, ama içinde tarif edemediği bir boşluk hissi vardı. Sanki hayatı bir başkasının seçtiği parçalardan oluşan bir puzzle gibiydi ve o asıl resmi bir türlü göremiyordu.

Bir cumartesi sabahı, Zeynep her şeyi geride bırakmaya karar verdi. Sırt çantasına birkaç kıyafet, bir defter, bir kalem attı. Nereye gideceğini tam bilmiyordu, sadece güneye doğru yola çıktı.

İlk durağı, çocukluğunun geçtiği kasabaydı. Dedesiyle birlikte balık tuttuğu göl kenarında oturdu. Suyun sesi, kuşların ötüşü, rüzgarın yaprakları okşayışı... İlk defa uzun zamandır nefes aldığını hissetti. Ama burada da kalıcı değildi huzur; bir anıydı sadece.

Yolculuğu sırasında bir dağ köyünde yaşlı bir çınar ağacının altında otururken, yanına yaşlı bir adam oturdu. "Aradığını buldun mu?" diye sordu sadece. Zeynep cevap veremedi. Yaşlı adam gülümsedi: "Ben de senin gibiydim. Her yerde aradım huzuru. Ta ki şunu anlayana kadar: huzur bir varış noktası değil, yolculuğun kendisiymiş."

Bu sözler Zeynep'in zihninde yankılandı. Ertesi gün, bir manastırın bahçesinde çay içerken, sessizliğin sesini dinledi. Bir süre orada kaldı, gönüllü olarak bahçede çalıştı. Toprağı eşelerken, zihnindeki düşünceler de dağılmaya başladı.

Aylar geçti. Zeynep bir sahil kasabasında balıkçılara yardım ederken buldu kendini. Sabahın erken saatlerinde denize açılmak, balıkların ağlara takılma sesi, tuzlu hava... Bir gün, balıkçı teknelerinin arasından gün batımını izlerken, fark etti: Huzur, hiç bitmeyen bir arayış değildi. Huzur, her anın içinde saklıydı.

Kalbi hafifledi. Defterine şunları yazdı: "Huzur, dışarıda bir yerde aranacak bir hazine değil. O, burada ve şimdi ile barışık yaşamak. Kabul etmek. Nefes alıp verirken, bir fincan çayı içerken, güneşi hissederken var olmak."

Zeynep evine döndüğünde, aynı şehirde, aynı işte çalışıyordu ama artık aynı insan değildi. Penceresinden baktığında, gri binaların arasından sızan güneş ışığını gördü ve gülümsedi. Mutluluk, o büyük, sürekli coşkun his değildi belki de. Belki de mutluluk, küçük anlara şükretmekti. Sabah kahvesinin kokusu, bir dostun telefonu, yağmurun camdaki sesi...

Ve anladı ki, huzur ve mutluluk arayışı asla bitmeyecekti, çünkü yaşamın kendisi bir yolculuktu. Önemli olan, yolda yürürken etrafı görebilmek, her adımın değerini bilmekti.

O gece, yıllar sonra ilk defa derin ve rüyasız bir uykuya daldı. Sabah uyandığında, içinde bir hafiflik, dünyayla yeni bir barış vardı. Aradığı şey, hep içindeymiş de onu görecek kadar yavaşlamamıştı meğer.

vladimarinas-blog

На окне, серебряном от инея,

За ночь хризантемы расцвели.

В верхних стеклах — небо светло-синее

И застреха в снеговой пыли.

Всходит солнце, бодрое от холода,

Золотится отблеском окно,

Утро тихо, радостно и молодо.

Белым снегом все запушено.

И все утро яркие и чистые

Буду видеть краски в вышине,

И до полдня будут серебристые

Хризантемы на моем окне.

Иван Бунин.

On the window, silvered with frost,

Chrysanthemums have blossomed overnight.

In the upper panes – the sky is light blue

And the eaves are covered in snow dust.

The sun rises, invigorated by the cold,

The window is gilded with a reflection.

The morning is quiet, joyful, and young.

Everything is fluffed with white snow.

And all morning, bright and pure,

I will see colors in the sky,

And until noon there will be silvery

chrysanthemums on my window.

Ivan Bunin.

❄️❄️❄️❄️❄️

“Sevgi, iki varlığın birbirine dokunmadan aynı ışığı paylaşmasıdır.”

Çünkü bazı bağlar temasla değil, yönle kurulur. Aynı sabaha uyanmak değil belki ama aynı aydınlığa inanmak… Biri yürürken diğeri durabilir; yine de ışık ikisinin yüzüne de aynı yerden düşer.

Sevgi, sahip olmakla ilgili değildir. Birini tutmadan da yanında olabilmektir. Gölgesini kısaltmaya çalışmadan, ışığını kısmadan. Yan yana durmak değil her zaman; bazen farklı uzaklıklardan aynı sıcaklığı hissetmektir.

Ve belki de en sessiz hâliyle sevgi şudur:

Biri karanlığa düştüğünde, öteki ışığını yakmaz; sadece orada durur. Çünkü bilir… Aynı ışığı paylaşanlar, yolu zaten kaybetmez.

O amor existe unicamente por sua própria essência. A única coisa que ele dá é a si mesmo, e a única coisa que ele quer é a si mesmo.

Talvez percamos seu verdadeiro milagre quando impomos condições, quando transformamos o amor em uma "transação".

No entanto, o verdadeiro amor, como uma flor, só se completa ao desabrochar e ser ele mesmo.

Vamos parar um instante hoje:

Quão incondicionalmente podemos experimentar o amor?

Talvez tudo o que precisemos fazer seja tentar amar sem qualquer outro propósito...

Любовь существует исключительно благодаря своему собственному бытию. Единственное, что она даёт, — это себя, и единственное, чего она желает, — это себя.

Возможно, мы упускаем её истинное чудо, когда ставим условия, когда превращаем любовь в «сделку».

И всё же истинная любовь, подобно цветку, становится полной только тогда, когда расцветает и существует сама по себе.

Давайте сегодня на мгновение остановимся:

Насколько безусловно мы можем испытывать любовь?

Возможно, всё, что нам нужно сделать, — это попробовать любить без какой-либо другой цели…

Sevgi, yalnızca kendi varlığıyla var olur.

Verdiği tek şey kendisi, istediği tek şey de yine kendisi.

Biz koşullar koydukça, sevgiyi bir “alışveriş”e dönüştürdükçe belki de onun asıl mucizesini kaçırıyoruz.

Oysa gerçek sevgi, tıpkı bir çiçek gibi, sadece açarak ve kendisi olarak tamamlanır.

Bugün bir an durup düşünelim:

Sevgiyi ne kadar koşulsuz yaşayabiliyoruz?

Belki de yapmamız gereken tek şey, sevmeyi sevmekten başka bir amaç olmadan denemek…

geopsych

Cool lighting effect caused by ice and sunshine and the movement of the water. I like that moving line it causes on the lakebed.

Suyun üzerinde durur gibi hafif görünürken bile, insanın içine kök salarsın sen. Varlığın gürültü yapmaz; gelişin sessizdir ama yerleştiğin yerde kalıcıdır. Ne zorla tutunursun ne de izin istersin; sadece olursun ve bu yeter.

Sana bakınca bir dinginlik çöker içime. En karmaşık anlarda bile, duruşun bana temiz kalmanın mümkün olduğunu hatırlatır. Hayat çamurlu olabilir, su bulanık akabilir ama sen, içinden geçtiğin hiçbir şeyin rengini taşımazsın.

Belki bu yüzden seni her düşündüğümde, içimde bir yer sakinleşiyor. Farkında olmadan kök saldın; derine, sessizce, vazgeçilmez bir yerden.

Sorular cevaptan, suskunluk kelimeden büyüktür.

Ve ben seni en çok, konuşmadığımız anlarda sevdim.

Cevap aramadım hiç; çünkü gözlerinin sustuğu yerde bütün ihtimaller diz çökerdi. Bir cümle kursak bozulacak gibiydi her şey. Sessizlik, aramızdaki en dürüst anlaşmaydı. Sorularım vardı elbette—ama onları sormadım. Çünkü bazı sorular sorulunca küçülür, susunca derinleşir.

Yan yana durduk. Dokunmadan, açıklamadan. Kalbim senin ritmine uyum sağladı; kelimelere ihtiyaç duymadan. Suskunluğun bir boşluk değildi, bir davetti. “Buradayım” demenin en yumuşak hâliydi.

Romantizm bazen büyük cümleler değildir. Bazen bir bakışın, bir nefesin, yarım kalan bir hareketin içinde saklanır. Sorular cevaptan büyükse, aşk da itiraftan büyüktür. Ve ben, seninle birlikte susmayı öğrendiğim için âşığım.

Seni sevmek, sana teslim olmak değil;

karşında dimdik durabilmeyi sevmek.

Aynı fikirde olmadığımız anlarda bile

kalbimin seni seçmesi…

İşte asıl yakınlık bu.

Fethedilmedik,

ama birbirimize hayran kaldık.

Bazı aşklar fethetmez, sınar.

Tatlı sözlerle değil, güçlü “hayır”larla derinleşir.

Aynı fikirde olmak değil mesele;

aynı ağırlıkta değerlere sahip olabilmek.

Gerçek yakınlık, iki sağlam kalenin

birbirini yıkmadan selamlayabilmesidir.

Her şeyi bilmeye çalışmıyorum.

Her yere aynı anda yetişme derdim de yok.

Kaçırdıklarım oldu,

ulaşamadıklarım,

yarım kalanlar…

Ama durduğum yerde

anlam kurmayı öğrendim.

Bir bakışta,

bir suskunlukta,

bir cümlenin aralığında.

Hayat bana her kapıyı açmadı.

Ama açılan kapıların eşiğinde

kendimle karşılaşmama izin verdi.

Ve galiba bana bu yetiyor.

Her şeyi bilemezsin,

her yere aynı anda ulaşamazsın,

ama ulaştığın yerde anlam kurabilirsin.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Eriyenbuz