eskicinintazesi

[eskicinin-tazesi]

iyimserliğin şiiri

zihnimde ağaçlar yeşeriyor

kökler sarıyor dört bir yanımızı

yapraklar, eril dişil

iyilik safında yer tutuyorum bu şiirde;

sonumuz yeşil

bir güvercin uçuşuyor derken

bir dalın kırılmasından ürkmüş

sonsuzluğa kanat çırpıyor

bunun da kimyası güzel, çünkü hür

belli ki sonumuz özgür

  derken bir sessizlik bitiyor gecede

avcılar avına çekiliyor

müzik ve ses sevişiyor hecede

Yıldızlar tek bir dokunuşla dağılıyor

bakıyoruz ki şemsiyemizde yıldızlı sular

yani sonumuzda aydınlık

temizlik de var

[eskicinin-tazesi]

Seyriyat

İklim biter önce Düş düşer Saman artığı yalnızlıklardan İnce ayarsız Ve kabuklu aynalar dikilir karşımıza Seyirliğin ve seyirci olmanın gözleri önünde Gözlerimiz körleşir Daha da hızlanmasını örneğin bir atın Sırtına kırbaç yedikçe Anlamayız olur biter Anlamayız iklim biter Bir ağaç iki damla gözyaşı döker Kırılan dallarından toprağa doğru Usul usul süzülüşünü izleriz Toprağın verimini bilsek de usumuzda bir yerlerde Anlamayız olur biter Anlamayız iklim biter Ömürlük teraslar yaparız evlerimize Seyirliğin ve seyirciliğin meyvesini yer dururuz Kuruyan kabuklarla birlikte ömür geçer Tohumla toprağın Toprakla yaprağın Yaprakla seyyahın Seyyahla dergahın Dergahla ahlakın Ahlakla akmanın Akmakla yaşamın Ve yaşamla yaşamanın farkını Bilsek de usumuzlarda bir yerlerde Anlamayız olur biter Anlamayız iklim biter Bir yıldız sarhoş olur ayağı kayar Yeryüzüne sızar, kirlenir Küllerinden iki çiçek filizlenir İki ses Suya karışır suya güneşe İki nefes Buhar olur semaya döner yeniden Öyle öfke doludur ki Kustuğunda alev alır boğazı Tenekeler ve radyolar ıslanır Mübaşirler yalan tutamaklar tutar İki kedi ayazda kalmış, adaleti sorgular Sıcak bir yer bulup uyumadan önce Ve dile gelir şaşap şişeleri Her bir üzüm artığı yılların seceresini anlatır İçeriz içtiğimiz kadar İçeriz içimizi dökebildiğimiz kadar İçeriz içimizde kalanlar keder İçeriz içinde olduğumuz kader Erotik bir düş öreriz yıldız ve şarap kaymasından Uyuruz düş düşer Sonra iklim biter

[eskicinin-tazesi]

karşı masala bir güzelleme

az uzağımda duruyor düş ve gölge dişlerime kadar bir beste besliyor gözlerim, iki tane mavi giyinmiş omuzları bütün bir okyanusu tamamlamak üzere her bir teli farkli bir nehir gibi akan saçlarını usulca taşıyor üzerinde onumsuyorum, gözlerim gülüyor, ikisi de bulut kokuyor, benimsiyorum bugün perşembe

az uzağımda duruyor düş ve cesaretim gölge boşa kapak atmasa gözlerim, iki tane hemen boş bir tabure bulsa da çekse ellerim söz kapağını açsa da dilim, mesela desem ki güzelim mavi ne çok yakışmış üzerine saçlarının her bir teli ayrı bir nehir mi ne hem biliyor musun ben okyanusları çok severim o da benlese, gülse gözleri, ikisi de bulut koklasak, bizlesek ki bize her gün perşembe

[eskicinin-tazesi]

gibi durur

başında derin bir batma eğrisi

bir zaman yosması, gibi muamma

el altında öfke biliyor bilmece

gaipten kızarıyor erik ve menekşe

seriliyor boydan huya bulanmış, gibi ah ve ab’a  

bir avuç kum ve toprak

ve tüyleri ürperten derin bir yalnızlık esintisi

gökten eteğini çekmiş

dökmüş demirin kemiğini

bir damla donuk su, gibi ihtiyar

saydam bir hakikat ile kaplı üzeri

kağnısında görece bir boşluk, bir zemheri

elim bir batma eğrisi

indikçe şekle son şekli veriyor, gibi şekilsiz

ve sinire ve damara dokunur gibi ucu açık

ay üzer

ay düşer

ay uzar

ve kızağına sarılır bir muamma, kadar büyür hiçlik

kalmaz sunturlu fideler ve sofular

://con�"��4

[eskicinin-tazesi]

yay ve ten

korkmaktan geliyorum bir süredir

içimdeki zaman aşırı raylardan

banliyö duvarlardan

öyle sıkışıyor ki kalbim

dokunsam elimi kaptıracak gibi kokuyorum

şanslıyım ki yerinde tüfek yok ve fişek

ve damlamıyor sokağıma çatı

yalnız gövdemde bir ağrı sızıyorum

devinimin hep aynı renk bir yanılsamadan ibaret olduğunu gösteren bir ayrıntı

ve tüm ağırlığıyla yeniden örülüyor taş kapı

şu hep aynı yoldan yoluşan ama binlerce yola ayrılan

kapkara, kupkuru, kaskatı

ağır ağır battığım bir bataklık katı

rayında belki ama kahır kayıplar vermiş bir aykırı

bir hiç bir kim

kimsin diyorum sen ey ehl-i kendime

kimsem korkma çık o raya

iki çift laf edelim soytarı  

hişt diyor ve durayor zaman

o zaman sığınamıyorum bile kendime

ve ürkekçe kaçıyorum

süresiz tünellerden

vakitsiz sirenlerden

el ayak direyenlerden

yalın ay ve

ak gölgelerden

ve bilcümle bilinmeyen üzerimde eziyet

nasıl tedirgin olmuyorsa raylar biletsiz yolculardan

nasıl kanat çırpıyorsa gezegen kuşlardan

kitaplar, el yazmaları yeniden yazılıyorsa nasıl

ve dükkanlar ve barakalar açık kapı bırakıyorlarsa nasıl

ve dahi en çok marangozlar yeniden soluyorsa taze talaşların kokusunu

ve artık telaşsız işlenmiyorsa uhrevi cinayetler

ve dahi kundurasına ayak sürmemiş dünyanın

ormanından koparılmamış

molozlaşmamış kabileler

ile nasılsa yolumuz kesişir diye bir gün

bir gün görüşürüz deyip de sarılıyorsak nasıl

ezcümle umut derler adına üzerinize afiyet

oysa ok yaydan çoktu bir kere

ve tavanı taştı bütün bir evlerin

ıslandım

ısıtamadım bir süredir

aldanmayın görünüşüne

dolunayı bile küstürebilir bilir bir kelebek

eğer buysa meziyet

diyorum ki düşsek düşten içeri bir süre ve

korkmasa bilfiil vaziyet

�Iܺ�(

[eskicinin-tazesi]

boşasoluk

ehleri

ve bilekleri

kesilmiş ustaca

öylece kanıyor bir Aralıktan

bir soluk benizlinin.. 

üstüne hapsolması bunca acının

ve tabi kahvelerde ve mekteplerde hep b’yalnız takılması

belki bundan

derisine berisine işliyor şeytan

işte o sıralar şakıyor parmakları

ve yaşlı bir bunağın öksürüğünden sonra

ağzıyla dişlerini saklaması

bir solukta

bundan

geceye düşen yansıması

bunca diş ağrısı bunca ayak yanığı

ve boşaltılmamış kül tablaları

kimi kessen boşa akıyor şu sıralar bundan

içimde bir düş sıkıntısı

bir eski çağ

bir deli gömlek yaması

ah ellerim titrer kendimi okşarken

ve kararır gece belki bundan 

  �W)��

[eskicinin-tazesi]

kuru kafa

ne zaman ayağım takılsa usanmadan ve uslanmadan ne zaman örneğin açıkta kalsam bir tren yolculuğunda ve hep b'çare ve hep m'avare ve hep harabe asılsam boşluğunda gezegenin öyle öyle üstü açık evlerde çatılarında kuşların pili bitmiş caddelerde ve hünerli ellerinde bir annenin ‘ah kuru kafa’ deyip geçiyorum dizimi dövmek yerine..

[eskicinin-tazesi]

tekmili nerden

toprağında siyahın, hatta bir gün ve koştum naçizane

bir elim belimde ve biliyorum benim tarafımda annem ve yağmur

ve yerçekimi birkaç tane

koştum ve tuttum

kıçıma düşen pantolunun

belimi ayna gibi saran semerinden

ki hava yeterince soğuktu

ve midem, üstelik ve bulanıyordu naçizane

bir atın sabahında

bir yol yorganında

ve sarmalında tepelerin

tutmuştum belimden düşen pantolunun

kaç kuşak kemerinden

öylece koştum, okşadım rüzgarı, kanat açtım, uç tum

  keşke diyorum şimdi elimden geldiğince

hiç gelmese

hiç gelmese yolundan dönen meçhul gezgin

uçkun hiç gelmese, ansızın

dönmese, duvara çarpan rüzgar

savrulmasa

daha çok kanat çırpsa annem ve yağmur

susmasa dilimize tüneyen türkü

ve terk etse bizi şehir naçizane

ini bir türlü insandan ayırsa

ve dokunsa, kutsasa, kim varsa yoksa

bir güzel yıkasa

ve yeniden doğursa bizi buğday tekmili birden

toprağında siyahın, kara bağrından hatta bir gün naçizane

[eskicinin-tazesi]

ömür tortusu

ederine terk yüz bir soru bini bir yak gör takvim eskidi yeni olan ne varsa topladı eskici dağıldı pullar ve kimyon ve maviler ve aşhaneler ve sürüngenler çok gömlek değiştirdi.

yüz bir soru ter kederine rüyalarında dahi gidemeyenlerin öteye ayak bileyenlerin yanlış eşikte kursaklarında nehirlerle gark edenlerin postunu satmışların eski bir körebeye ve çıktığı sanılan yollara aslında çıkmamış ama çakılmış olanların   bir mıh gibi mıhlanmış yani eğilmeden bükülmeden yani yerinden ve yeniden çıkarılması zor kor bir ukte hani..

terk yüz bir soru ederine yani marifet uçmamış bunca zaman meyletmemiş hiç bir şeye meşketmemiş şiirle yalınayak oyunlar oynamamış kirlenmemiş tortusunda suların bir ihtimale gebe kalmamış ilk yazında ilk baharın yani marifet açmamış bittamam

mendilinde biriken bamteli tozdur ömür öksürdükten sonra yaşlı bir bunağın.

[eskicinin-tazesi]

kozalak

gide geliyorum bak delice bir huy

çıngıraklar görüyorum,

salıncaklar,

eril erklerle üzerine renkler dikilen sokaklar,

açılmamış sandıklar..

gide geliyorum bak bir yanılsama belki, belki bir huy

belki çok arkasında kalınmış bir kervan,

el yazması gibi ama elle yazılmayan.

gölgelerinde düşlerimin ıslanıp ıslanıp önüme düşüyorum, duy

seriliyorum sere serçe,

kayıyor gölgem bulutların buzulundan.

nasıl oluyor sırda mehtap görüyorum o zaman

ve uzaya atlıyorum biraz sertçe,

kimseler körmüyor.

gide geliyorum bak öylece bir huy

bir zanaat belki

belki çayda karanfil

belki takatsiz bir bahçıvan

eski bir pers dili

bir yabani

ki uyum sağlayamamakta özgür çağının yaşıtlarına

ah ki her sabah sokakların sahte çekiciliğini dökmek zorunda kalıyorum siyaha

eski giysilerimi yeniden giymek,

büyük bir umursamazlıkla saga sola saçılan tırnakları tek tek toplamak,

döktüğüm saçları saçmalamak ve

ve sıktığım dişleri kırıp dökmek istiyorum.

gide geliyorum bak delice bir huy

gösteriler, kravatlar, serseriler, kleopatralar

ve en çok gölgeler

ve en çok gölgeler ki gölgem benden önce kalkar

izlemediğim filmlere gidiyorum

eski bir deveyi yeni bir deveye katıp bin deve gücünde bin eve girmek istiyorum

bir derde bir dert de ben kaçmak istiyorum

ah kıvırcık bir karınca, görüyorum, ağır ağır kemiriyor betenimi,

gölgem diyorum kayıyor bulutların huzurundan

elimle gövdemi ikiye bölüyorum, iki nehir donuyor önümde orman

iki nehrin kalbine dalıyorum hükmümü, ne denli bir kahraman

bilmem kaç şehrin çatısından bilmem kaç kez galip gelip bilmem kaç kez bölüyorum rüyaları

ne? kim? Şeytan?

tek terk bu imiş gibi bir de çocukluğuma inmek istiyormuş pehlivan

kozası alev almasın diye kozalağın değil miydi yaşamak bunca zaman?

  0 1Ѻ�f��

[eskicinin-tazesi]

yancı

'hiçbir yerden' dedi çayını yudumladı 'bize hayır gelmez' okey taşlarının arkasından birincisi elinde küçük bir tesbih  fırsat buldukça sallıyor kaderini

 gözlerim elindeki tesbihe takılıyor derken bir bulutun kopuşunu görüyorum gözü sıra dağılıp yok oluşunu  gözlerim eski bir yalnızlıkla kapanıyor ve yeniden can veriyor toprağa yağmur tazelemek istiyorum çayımı ben diyorum bahçelerden vazgeçmiş ben kilimlerden radyolardan

arta kalan zamanlardan

sol kanatlardan sürümceme yaşlarımdan bunca zaman bunca zaman benimle savaşan satranç taşlarından vezirin kibrinden bunca zaman ve işgüzarliğindan piyonun vazgeçmiş ben tazelemek istiyorum içtigim suyu kuyuya attığım taşı

kışı midasın kulaklarını tazelemek istiyorum çıplak kralları yaramı tazelemek istiyorum ve üzerine ettigim her müsvedde kelamı bir balikçı ağının peşine takılıp en derin sularda temizlenmek istiyorum derken çarşıların içinden geçiyor atlar dağılıyor bulutlar dikkatim dağılıyor kopup dağılışını izliyorum tesbih tanelerinin veledin biri bir bıldırcın yumurtası çalıyor

 ikincisi 'mesele' dedi 'o kadar basit değil' yerden usulca bir taş çekti totem bulamış sakalını sıvazladı dünyanin halini düzeltir gibi düzeltirken ıstakasını

'haydi bırakın çeneyi de herkes oyununa baksın' dedi yancı

[eskicinin-tazesi]

darkalıp

putperest bir aşk diyorum doğuya duyulsa belki yeniden alevlenir Prometheus'dan kalan son kıvılcımla tarihinde alev olan tüm kentler romalar atinalar iskenderiyeler..

bir el bir yordam dan yoksun ki ah bu kalp senden, o kadar yoksun

putperest bir aşk diyorum doğudan doğmuyor güneş sinmiyor içime ve sönüyor ateş her tarafım karanlık sana bakmayan yarı saydam maddelere bir örnek! içimi içime ören dev bir örümcek

bir el bir yordam dan yoksun ki ah bu kalp senden, o kadar yoksun

[eskicinin-tazesi]

iğne itlik

Kaybolur tütün

Çocuk ölür ve film biter

Nasıl oldu derken daha sen

Olan olmuştur büsbütün

Hey Ahmak sen ve sen su

Ne bakıyorsunuz öyle hayaletler

Anladık gökyüzü mavi

Deliler deli veliler veli maniler mani

Anladık bir itin titreyen dili

Okulun çalan zili

Ülkenin biri

Bir ipi terzinin

Ve söküğü dikemediği

Didik didik ettiği kelebeğin

Anladık cehennemin dibi

Hey ahmak sen ve sen su

Hani silüetler görecektik

Hani gölgeler

Hani öğretmen soru sordu mu

da ilk eli biz kaldıracaktık

Hani üşenmeyip

Üşenmeyip hani su taşıyacaktık

Toprakta hayat bulmuş tüm ağaçların yedi ceddi gölgesine

Ne ki uyumsuz bir kervan çok ayak izi bırakır

Ve takibi zor olur

Çocuk ölür ve film biter

Bakarsın tütün kaybolur

Hey ahmak sen ve sen su

Benim diyorum çocuksu bir duruşum var ve düş geçişlerim çok sert olur

Bütünü bozar ve tüm olağanlığıyla tütünü yakar

Üst üste bu kaçıncı matematik, kaçıncı çeşme, kaçıncı soytarı

Kaç ödül yedi ceddi kellemize, kaç pusu

Hayır gökyüzünün yalancı maviliğinden anlamıyorum

Kim yarattı bu kabusu

Hey ahmak sen ve sen su

Ölüm diyorum ölüm çok yakınımızda

Sinsi sin si geziniyor aramızda

Korkuyorum ve sığınıyorum affınıza

Gülebilecek miyiz eskisi gibi bilmiyorum palyaçolara

Bilmiyorum eski savunması da diyorum kalelerin yok ki

Kartlar ve şartlar ve fişekler ve tüfekler ve yelekler eşit değil sanki

Ve sanki eskisi gibi sevişmiyor da şehir

ki sormuştu şu soruyu öğretmen: Maveraünnehir?

Ötesi berisi delisi

yok ve yok gerisi..

‘��M�ۙ�)�=�

[eskicinin-tazesi]

tevekkeli

köşesinde sahte bir duvarın

sırtını yaslamış vaziyette belki

belki diz çökmüş, oturmuş

öylece bir kedi seversin

kediyi de çok sevdiğinden değil hani

sevecek yer aradığından dünyanın

ki o anda ucunda dönüverir dünya, parmağının

bile lafı olmaz dersin,

pisliğine bakıp sokağın

ya da estetik bir değerle at sürdüğün peşinden

toprağı toza harmanlayarak, bunca harmonik aşkların

ki gördüğün bunca aşk platonik bile bir değer taşımaz iken..

illüzyonundan yoksun kalbin, zehirbazın

kronik sancısını ustaca taşır, eski düzenbazın

ve rağmen buna, yine ustaca

botanik bir kader istersin hani,

hani şarabın öldürmeyeninden,

süründürmeyeninden esrarın

bilinmez, belki yeşili hep çok sevdiğinden

ki sen lafını bile esirgemişken bunca sene kendinden,

kendiliğinden,

kediliğinden,

zamansız bir inşaattan yuvarlanıverir taşın yeki

derken…

sen sırtını yaslamış vaziyette belki

belki oturmuş kafanı kaşır iken

şunun başına gelene de bakın der ahali

işte o anda değerini yitiriverir tüm estetik

kimse duymaz botanik kalpte atılan son çığlığı

ama olabildiğince sıkışır trafik.

sıkışır yarasalar baş aşağı,

devam eder dünya, sen

sen el üstünde tutulurken son yolculuğunda,

uzanmış vaziyette belki,

belki volta atarken tabutunda,

çöp dolu tenekelere yalnızlık kokusu karışır

eskir plaklar ve plakalar

sahte yalnızlıklar üretir gazteler bir inşaat resminde

çatılardaki kireçli sular yoktur ama görünürde..

derken duaların sesine karışır kornalar

değerini yitiriverir o anda alaycı harmoni

bir devenin aniden geğirip ama yoluna devam etmesi gibi,

üzerinde asılı duran ağır bir yükün yeniden yüklenilmesi gibi,

öyle hızlı geçişken,

biraz öyle değişken

ama koşmaya devam eder çocuklar

plastik bir topun peşinden

belki geniş zamanlı bir inşaat alanında

bir kedi ısınmaya çalışırken tam da

tam da hıncından ve kılıcından dolmuş bulutlar

çat kapı gelecek iken

patlayıverecek iken tam da

ve açılmış bütün çukurları azgın sularla dolduracak iken

tam da bir kedi çamurlu çizmeler üzerinde

sağında bir çift kürek, çatlak bir çaydanlık sağında

ve tonlarca kum solunda, ısınır iken

ve belki de

kalesini kafana yuvarlanıveren taştan yapmış iken çocuklar

atılan ilk çığlığı duyulur

yeni doğmuş el üstünde tutulan bir bebenin

yuh der yerinden doğrulur kedi

inşaat çöker,

dünya döner,

sen belki de

son kez yere düşer iken, tabutundan

bu kez açılır trafik

o vakit ince bir ses duyulur parmağının ucundan

bir teneke çöple vaftiz edilmeli der bebeler

sonrasında duyulacak korku ve koku için inanın buna değer…

_ ���2

[eskicinin-tazesi]

testek

Uzanıp gölgeme dokunuyorum

Birkaç fısıltı duyuyorum önce

Göğün adı çıkmış bir kere

Bir kere de üstü ıslak taşın

Uzanıp bir yaprak alıyorum yerden

Üstüm başım pas

Pes ediyorum durmak bilmeyen dönme dolaplara karşı

Doymak bilmeyen martılara

Oppurtunist fırsatlara

Yangınlara

Adı kazılanlara altın harflerle

Muharebelere

Derken kovalıyor hayalet

Sürüsüne bereket

Saklıyorum kendim sandığım kendimi

Delik deşik duvarlardan seni izliyorum

Karanlık korkuyor gözlerim

Azalıyor öfkem yıldızlar ıslanınca neyse ki

Vakit geç, tüm çocuklar uykudadır şimdi

Eski Mısır tanrısı

Ve gölgeler de öyle

Eski şimşekler yorgun

Tarih de eskisi gibi

Yaşlanmıyor ve yaşamıyor yani

Bakınız dinozorlar sürgün

Spartaküs ölü

Sinemalar arsız

Islak bir taş alıyorum elime tam bu anda

Ve adını kazıyorum delik duvarlara

Ustaca işliyorum güzelliğini

Gizli saklı yaralarını siliyorum

Kabuğun kırılıyor ve yeniden doğuyorsun doğudan

İşiyorum sonra

Büyük bir iştahla ve tam adını kazıdığım noktaya

Sonra yeniden doğuyorum, hem de doğudan

Adım biraz daha rahatlıyor o vakit

Sonra birkaç adım daha atıyorum

Ki

Uçurtmalar patlıyor beynimde

Sahte çocukların sahte coğrafyalarda ürettikleri sahte uçurtmalar

Bir kuş olup kanatlanıyorum ki

Bir fısıltı duyuyorum 

Sonra uzanıp gölgeme dokunuyorum

[eskicinin-tazesi]

teessüfi

Düşürdü yamalı ceketinden

Ne varsa

Birer birer

Elleriyle yere, titreyen

Çıkardı yaması tutmamış ceketini bile

ve bile ne varsa üzerinden ve bazı

Öylesine çıplak kaldı ki göğsü

Donsa yeridir ve zamanı

Öyle bir zaman ki dedi güvercin

Uçmaya bile teessüf ediliyor

Ve bile bazı zamanlar aç susuz

kaçacak delik arıyoruz

Üzerimize gelen hergele taşlarından..

[eskicinin-tazesi]

1. İlk çağda tanrıları yarattık. Onları tahtadan yonttuk; o zaman hâlâ tahta diye bir şey vardı. Işıltılı metallerden dövdük onları ve tapınak duvarlarına resimlerini yaptık. Bin bir çeşit tanrı vardı, tanrıçalar da cabası. Bazen acımasızdılar ve kanımızı emiyorlardı ama yağmur ve güneş, ılımlı rüzgarlar, bereketli hasatlar, doğurgan hayvanlar ve boy boy çocuklar da veriyorlardı. O zamanlar başımızın üstünde milyonlarca kuş uçuyordu; denizlerimizde yüzüyordu milyonlarca balık. Tanrılarımızın başlarını boynuzlar, hilaller, yüzgeçler ya da kartal gagaları süslüyordu. Onlara Âlim derdik ve Nurlu. Yetim olmadığımıza vakıftık. Toprağı koklayıp üzerinde yuvarlanırdık; öz suları çenemizden akardı. 2. İkinci çağda parayı yarattık. Para parlak metallerden yapılmaydı. İki yüzü vardı: Bir yüzünde bir kral ya da takdire şayan bir şahsın kellesi, diğer yüzündeyse kuş, balık, kürklü bir yaratık gibi içimize huzur verecek bir şey olurdu. Önceki tanrılarımızdan geriye bir bu kalmıştı. Paranın boyutları küçüktü ve herkes her daim yanında bir miktar taşır, mümkün mertebe tenine yakın bir yerde muhafaza ederdi. Para yenmez, giyilmez, yakacak olarak kullanılamazdı ama sanki büyülüymüş gibi tüm bu ihtiyaçlara dönüştürülebilirdi. Para gizemliydi ve karşısında şaşkına dönüyorduk. Diyorlardı ki yeterince parayla uçmak bile mümkündü. 3. Üçüncü çağda para, tanrı mertebesine yükseldi. Her şeye muktedirdi ve kontrol edilemiyordu. Dile geldi. Kendi kendine yaratır oldu. Ziyafetler ve kıtlıklar, neşeli şarkılar ve ağıtlar yarattı. Açgözlülüğü ve açlığı yarattı. Bunlar onun iki yüzünün tezahürüydü. Adına camdan kuleler dikildi, bu kuleler yok edilip yeniden inşa edildi. Başka şeyleri yemeye başladı para. Koca ormanları, ekin tarlalarını, çocukların hayatını midesine indirdi. Koskoca orduları yedi, gemileri, şehirleri. Kimse onu durduramadı. Ona sahip olmak büyük lütuftu. 4. Dördüncü çağda çölleri yarattık. Çöllerimiz çeşit çeşitti ama hepsinin ortak noktası oralarda hiçbir şey yetişmemesiydi. Kimi çimentodan imaldi, kimi değişik zehirlerden, kimi pişirilmiş topraktan. Bu çölleri daha çok para sevdasından ve parasızlığın getirdiği çaresizlikten yaratmıştık. Savaşlar, salgın hastalıklar ve kıtlık geldi ziyaretimize ama gayretkeş çöl yaratma girişimimiz dur durak bilmedi. Nihayetinde tüm kuyu suları zehirli, tüm dere akıntıları pis, tüm denizler ölü hale geldi ve yiyecek yetiştirmek için tek bir toprak parçası bile kalmadı. Arifler çölde tefekküre daldı. Güneş batarken kumların ortasında duran bir taş pek latiftir dediler. Çöller derli topluydu çünkü orada tek bir ot bile bitmiyor, tek bir canlı sürünmüyordu. Çölde yeterince vakit geçirirseniz mutlakıyete ererdiniz. Sıfır sayısı kutsal sayılıyordu. Uzak bir dünyadan gelip bu kuru göl kıyısını, bu höyüğü ve bu pirinç kapsülü bulan sen; kayda geçirdiğimiz günlerin sonuncusunda nihai sözümüzü yazıp buraya koydum: Dua et bizim için; bir zamanlar uçabileceğimizi düşünürdük biz de.

Ölü Gezegende Bulunan Zaman Kapsülü