wyższy świat

dodaję to, co lubię

[everythingunenlightened]

Ja - wódkę za wódką w bufecie... Oczami po sali drewnianej - I serce mi wali. Pijany. (Czy pamiętasz?) orkiestra powoli opada przycicha powiada, że zaraz (Czy pamiętasz, jak z tobą...?) już znalazł mój wzrok twoje oczy, już idę - po drodze zamroczy - już zaraz za chwilę... (Czy pamiętasz, jak z tobą tańczyłem?...) podchodzę na palcach i naraz nad głową grzmotnęło do walca i porywam - na życie i śmierć - do tańca.

Kwiaty polskie, Julian Tuwim, 1940-1953

[everythingunenlightened]

Death and Life, Gustav Klimt, 1910/15

[everythingunenlightened]

Pear Tree, Gustav Klimt, 1903

[everythingunenlightened]

Nokturn - łabędzie w Ogrodzie Saskim w Warszawie nocą, Józef Pankiewicz, 1893

[everythingunenlightened]

Boy with feather, Hanna Gordziałkowska-Weynerowska

[everythingunenlightened]

Tak jak zawodowa prostytutka jest uczciwszą kobietą niż te tabuny wyzwolonych żon i mamuś, co noszą na piersiach medalik z Matką Boską i puszczają się cichcem przy każdej okazji, tak pospolity złodziej jest uczciwszy od nomenklaturowego, bo kradnąc nie udaje strażnika praw i nie żąda za to chlebowego krzyża.

Waldemar Łysiak, 1996

[everythingunenlightened]

Hamlet polski - portret Aleksandra Wielopolskiego, Jacek Malczewski, 1903

[everythingunenlightened]

Still life with Poppies, Hanna Gordziałkowska-Weynerowska

[everythingunenlightened]

Nil pod Assuanem. Z podróży do Egiptu, Jan Ciągliński, 1903

[everythingunenlightened]

Chochoły, Stanisław Wyspiański, 1898-1899

[everythingunenlightened]

Patrol powstańczy, Maksymilian Gierymski, 1873

[everythingunenlightened]

Wystawa Sztuk Pięknych w Warszawie 1828 roku, Wincenty Kasprzycki, 1828

[everythingunenlightened]

Widok Warszawy z tarasu Zamku Królewskiego, Bernardo Bellotto, 1773

[everythingunenlightened]

Pytasz co w moim życiu z wszystkich rzeczy główną... Powiem ci: śmierć i miłość - obydwie zarówno. Jednej się oczu czarnych, drugiej - modrych boję. Te dwie są me miłości i dwie śmierci moje. Przez niebo rozgwieżdżone, wśród nocy czarnej, To one pędzą wicher międzyplanetarny, Ten wicher, co dął w ziemię, aż ludzkość wydała Na wieczny smutek duszy, wieczną rozkosz ciała. Na żarnach dni się miele, dno życia się wierci By prawdy się najgłębszej dokopać istnienia - I jedno wiemy tylko i nic się nie zmienia Śmierć chroni od miłości, a miłość od śmierci.

Jan Lechoń, 1924

[everythingunenlightened]

Zaczyna się od uczenia na pamięć bardzo słabego wierszyka Konopnickiej pod tytułem „Rota”: „Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz”. Jest to dość minimalne jako program polityczny, oznacza to bowiem, że każdy inny może nam pluć w twarz, aby nie Niemiec, i że Niemiec też może pluć, aby nie w twarz.

Antoni Słonimski

[everythingunenlightened]

Wschód księżyca, Stanisław Masłowski, 1884

[everythingunenlightened]

Przeczucie, Henryk Weyssenhoff, 1893