Çoğu insan ağzını açtığında çocukluğuma dönmek isterdim; keşke hep çocuk kalsaydım niye der hiç anlamıyorum. Ben hiç bu cümleleri kurmadım; çünkü bana çocuklar içgüdüleri doğrultusunda davranan, yaptıklarından kimi zaman gizli bir pişmanlık duysa da bunu çabucak unutan, yaptığı şeylerin enini sonunu düşünemeyen ilkel varlıklar gibi gelir hep. Çocuğun dünü de yarını da yoktur; yaşanıp biten ve hatırlanmayan o ‘anı’ vardır sadece. Dolayısıyla seçimleri, hatıraları, bir yaşamı da yoktur. Bilinçsizlik halinde sürekli aynı şeyleri yaparak bir ömür geçirmek ya da böyle bir yaşama özlem duymak niye?
Büyüdükçe kendime de, isteklerime de daha çok hükmedebilmek, insan olmanın ayırımına varmak, düşünerek hareket etmek, ne yaptıysam ya da yapacaksam tümünü farkında olarak yapmak; hataysa acısını, doğruysa mutluluğunu iliklerime kadar hissetmek çok daha güzel gelmeye başladı bana. Tüm sıradanlığıyla,farklılıklarıyla, renkleri ve sesleriyle, her anın bilincine vararak ve her gün biraz daha büyüyerek olgunlaşarak bir yaşam sürdürmek lazım. Anı biriktirmek, geleceğe umut beslemek; ama tüm bunlarla bu anı en güzel 'biz’ nasıl istiyorsak öyle yaşamak, derin bir nefes almak ve bu anı hiç unutmayacağını bilmenin mutluluğunu tatmak gerek..
Çocukluğuna dönmek isteyenlerse yaşamaktan kaçıyor bence, bilinçli ve iradeli olmanın verdiği sorumluluktan ve yükten kaçıp daha az mutluluk ve acıya fit oluyorlar. Ve bu insanların çoğu bedensel olarak çocuk olmasalar da ruhsal olarak hep çocuk kalıyorlar zaten.
yousharknotpass
gamechangershow
titsay
discoholicmusic
pixelskylines
