OS: As You Wish
Title: As You Wish
Pairing: Kris/Chanyeol
Word Count: 1,660
Rating: PG
ปาร์คชานยอลสนิทกับพี่สาวมากเสียจนคุยกันได้แทบทุกเรื่อง ครั้งหนึ่ง...ในตอนที่เขาเพิ่งจะเป็นวัยรุ่น ชานยอลเคยถามยูราว่า
'ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดในความคิดของพี่คืออะไร'
ปาร์คยูรานิ่งคิดไปนิดหนึ่ง แล้วยิ้ม ดวงตาเป็นกระกาย ราวกับว่าเธอกำลังอยู่ในห้วงแห่งความรัก
'พี่ไม่อยากได้อะไรเลย นอกจากได้อยู่กับคนที่รักทั้งวันก็พอ'
ภาพจินตนาการในความคิดของหญิงสาวแรกรุ่นคงจะงดงามอุ่นอวล แต่ชานยอลในวัย 13 ปีกลับไม่เข้าใจเลยว่าคำตอบของพี่สาวจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดได้อย่างไร
จนกระทั่ง...
ในวันที่เขาได้รู้ว่าความรักนั้นงดงามและอุ่นอวลเพียงใด
========================================
สัมผัสที่รบกวนห้วงนิทรานั้นอุ่นไปทั้งพวงแก้ม ชานยอลรู้สึกรำคาญนิดๆที่สัมผัสนั้นรบกวนความฝันแสนสุข แต่ความอบอุ่นช่างชวนให้รู้สึกดีเสียจนปัดความรำคาญทิ้งไปแล้วเบียดแก้มเข้าหา ริมฝีปากอิ่มวาดยิ้มทั้งที่ยังหลับตา ยังนึกไม่ออกว่ารอยอุ่นไอบนผิวแก้มคืออะไร แต่ส่วนลึกในใจกระซิบแผ่วเบาว่าคุ้นเคย
ไม่ต้องนึกนานนัก เจ้าของไออุ่นโน้มกายลง ยันฝ่ามือกับฟูกตรงข้างหมอน ก้มศีรษะลงอีกนิดจนเกือบติดแก้มอิ่ม ใกล้เสียจนลมหายใจผะผ่าวรินรดข้างแก้มและใบหู เอ่ยเบาๆปลุกคนขี้เซาที่ไม่ยอมตื่นง่ายๆให้ลืมตาเสียที
"ลืมแล้วหรือไงว่าเราสัญญาอะไรกันไว้"
นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พอนึกได้ว่าคำสัญญาคืออะไร ปาร์คชานยอลก็ลืมตาตื่น ลุกขึ้นนั่งอย่างรีบร้อนจนเกือบจะโขกศีรษะเข้ากับอีกคน แต่ดีที่คริสไวพอที่จะหลบไปข้างหลังทัน ไม่อย่างนั้นคงได้เจ็บตัวฉลองวันเกิด
ชานยอลยิ้มเขิน นั่นทำให้คริสแปลกใจพอสมควรเพราะไม่เคยเห็นปาร์คชานยอลโหมดนี้ แต่พอเจ้าตัวเฉลย เขาก็เข้าใจ
"เมื่อคืนตื่นเต้น นอนไม่หลับ ตื่นสายเลย"
ความแปลกใจเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเอ็นดูและเสียงหัวเราะขันที่ทำให้คนฟังยิ่งขวยเขิน ต่อให้คริสหัวเราะเสียงดังกว่านี้ชานยอลก็ไม่โกรธเคือง เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะให้วันนี้ทั้งวันเป็นวันที่ดี
ชานยอลหวนนึกถึงความฝันเมื่อครู่แล้วยิ้มกว้าง
27 พฤศจิกายน 2013
วันเกิดปีที่ 21 และของขวัญเพียงชิ้นเดียวที่ปาร์คชานยอลเอ่ยขอจากคริส อู๋
วันนี้คริสและชานยอลจะอยู่ด้วยกันตลอดทั้งวัน
========================================
หรืออย่างน้อยก็ใกล้เคียงนั่นแหละ...
ในเมื่อใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกับคนนับสิบ แม้จะเป็นวันเกิด แต่การปลีกตัวออกมาแค่สองคนทั้งที่คนอื่นก็มีเวลาว่างดูจะเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไปหน่อย ด้วยเหตุนี้ คนที่ออกมาต่อคิวรอซื้อตั๋วหนังรอบบ่ายจึงไม่ได้มีแค่คริสและชานยอล แต่ยังมีแบคฮยอน จงแด และเทาด้วย หนำซ้ำยังต้องแยกกันนั่ง 2 คนกับ 3 คนเพราะคนเต็มโรง ไม่มีที่ว่างติดกัน 5 ที่ ชานยอลพยายามส่งสัญญาณบอกแบคฮยอนว่าขอที่นั่ง 2 คนเพื่อให้ตัวเองได้อยู่กับคริส แต่จื่อเทาที่ติดพี่ชายเสียเหลือเกินกลับงอแงไม่ยอมโดนแยกออกไป สุดท้ายจึงเป็นแบคฮยอนกับจงแดที่แยกไปนั่งกัน 2 คน และเทาได้นั่งกับคริสสมใจ
แต่ถึงจะต้องอยู่ด้วยกัน 3 คน ชานยอลก็ไม่รู้สึกเดือดร้อนเท่าไหร่ เพราะพอหนังเริ่มฉาย เทาก็กอดถังป๊อบคอร์นจ้องแต่จอจนไม่สนใจใคร ไม่รู้ไม่เห็นว่าคริสค่อยๆขยับตัวเอนออกไปอีกข้าง เบียดไหล่เข้ากับอีกคนที่นั่งติดกันแล้วพิงศีรษะเกยไหล่ข้างนั้นไว้ เหลือบตามองขึ้นมานิดหนึ่งและยิ้มน้อยๆที่ทำให้ชานยอลเกือบขำออกมา แม้จะมืด แต่ชานยอลก็เห็นว่าทั้งรอยยิ้มและแววตาของคริสเหมือนเด็กซนๆที่ภูมิใจเสียเหลือเกินว่าการแอบทำอะไรเล็กๆน้อยไม่ให้คนอื่นรู้คือชัยชนะที่น่าภาคภูมิ
แล้วมีหรือที่ชานยอลจะไม่ร่วมยินดีในชัยชนะ เจ้าของวันเกิดจึงอิงศีรษะเกยทับคนตัวโตต่างหมอน ไออากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้คนข้างกายยิ่งอุ่นจัดน่าอิงแอบ ทั้งคู่จึงพิงกันอยู่อย่างนั้นจนเครดิตหนังแสดงบนจอและจื่อเทาหันมาพูดด้วยอย่างตื่นเต้นว่าหนังสนุกเป็นบ้า จึงได้แยกออกจากกัน
========================================
เมื่อออกจากโรง แบคฮยอนกับจงแดจะแยกออกไปซื้อของกัน 2 คน ทีแรกเทายังยืนยันที่จะตัวติดอยู่กับคริสเหมือนเดิม แต่พอจงแดเอ่ยชื่อร้านเครื่องประดับร้านหนึ่งออกมา น้องเล็กในกลุ่มก็หูผึ่งตาโตขึ้นมาทันที และหันไปเกาะติดคู่หูตัวเล็กโดยที่ไม่ต้องออกแรงชวนแม้แต่คำเดียว
พอเหลือกันอยู่ 2 คน คริสเหลือบมองชานยอลนิดหนึ่งแล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมๆกัน ไม่มีใครขัดเคืองที่ถูกขัดช่วงเวลาที่ควรจะได้อยู่ด้วยกันแค่ 2 คน ได้ออกมาข้างนอกกับเพื่อนก็สนุกดีเหมือนกัน แต่บทจะถูกทิ้งเอาไว้ตามลำพังก็โดนทิ้งเอาไว้ง่ายเกินคาด
ไม่ยอมให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ ชานยอลชี้ชวนไปยังร้านที่หมายตาไว้ตั้งแต่แรก หยิบๆเลือกๆทาบตัวแล้วหันมาถามความเห็น ถึงจะแต่งตัวคนละสไตล์กัน แต่เรื่องสมตัวหรือไม่นั้นดูไม่ยาก
หยิบ เลือก ซื้อ หยิบ เลือก ซื้อ ซื้อให้เต็มที่สมกับนานๆทีจะได้ออกมาข้างนอก ระหว่างที่เลือกซื้อของก็คุยโน่นนี่กันไปเรื่อย ดูเผินๆเหมือนไม่มีสาระ แต่ชานยอลกลับชอบช่วงเวลานี้มากกว่าตอนที่ได้อิงแอบกันในโรงหนังเสียอีก
'เวลา' ที่ได้อยู่ด้วยกันทั้งวันกับคริส ไม่จำเป็นต้องทำให้หัวใจพองโตหรือเต้นตึกตักก็ได้ ให้มันเต้นเป็นจังหวะปกติ แต่ค่อยๆซึมซับเอาความรู้สึกดีๆ ได้ใกล้ชิดและรู้จักกันมากขึ้นอีกนิดหนึ่งจากเรื่องที่คุยกัน
ยิ่งรู้จักก็ยิ่งรัก ยิ่งสนิทก็ยิ่งชิดใกล้
สนิทสนมกันมากเสียจนไม่รู้สึกว่าการจับมือจูงกันในที่สาธารณะจะผิดแปลกตรงไหน ไม่รู้สึกว่าการหันไปมองหน้าและยิ้มให้กันเหมือนมองไม่เห็นใครจะเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ
ของขวัญวันเกิดที่ได้ใช้เวลาทั้งวันกับคนที่รักงดงามและอุ่นอวลจนเหมือนกับอยู่ในความฝัน
========================================
ที่จริงแล้วคริสและชานยอลควรจะไปเจอกับพวกแบคฮยอนที่ร้านกาแฟก่อนแล้วค่อยกลับหอด้วยกัน แต่ชานยอลต้องกลับไปฉลองวันเกิดกับครอบครัวตอน 1 ทุ่ม ถ้านั่งแท็กซี่ไปจากที่นี่จะใกล้กว่าไปจากที่หอ คริสจึงเดินไปส่งชานยอลตรงจุดเรียกแท็กซี่ คิวค่อนข้างยาวทีเดียว พวกเขาจึงคุยกันฆ่าเวลารอให้แถวร่นขึ้นไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งเหลืออีก 5 คิว ชานยอลเห็นว่าเลยเวลาที่นัดกับพวกแบคฮยอนมาสักพักแล้วจึงบอกคริสว่าเขารอขึ้นรถคนเดียวได้ คริสลังเลนิดหนึ่ง แต่พอชานยอลสำทับว่าถ้าให้รอนานๆเดี๋ยวเทาก็โมโหหิวหรอก คริสจึงเห็นด้วย
แต่พอคนตัวสูงกว่าจะหันหลังให้ กลับเป็นชานยอลที่ไม่อยากให้อีกฝ่ายไปและเรียกร้องไว้ให้หันกลับมา คริสเลิกคิ้วขึ้นถามว่ามีอะไร
ชานยอลนิ่งไปอึดใจ เพราะ 'อะไร' ของเขามันมากเกินกว่าที่จะเอ่ยออกไปเป็นคำพูดได้
แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกไป
"ขอบคุณครับ วันนี้สนุกมาก แล้วก็...ขอบคุณมากครับ...ที่ยอมตามใจ"
คำหลังสะดุดไปเล็กน้อยจนแทบจะไม่รู้สึกถ้าหากไม่รู้อยู่แล้วหรือไม่ได้สังเกต แต่คริสรู้ และรู้ดีว่าทำไม
"ไม่เป็นไร เอ่อ...สุขสันต์วันเกิดนะ"
ยิ้มบางละมุนตาให้ แต่ชานยอลมองยิ้มนั้นนิ่งแล้วก้มหน้าลง เอ่ยต่อเบาๆแต่มีความหมายสำคัญ
"ผมคง...กลับไปหลังเที่ยงคืน..."
คนฟังรู้ความหมายนั้น แต่ไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรที่ดีไปกว่าการตอบรับในลำคอ แล้วบอก
"แล้วเจอกันที่หอนะ"
========================================
ผลักถุงช้อปปิ้งเข้าไปก่อนแล้วส่งตัวเองตามขึ้นไป ชานยอลกลั้นใจบอกจุดหมายปลายทางแก่คนขับแท็กซี่แล้วนิ่งเหม่อ
เมื่อคืน คนสิบกว่าคนที่อยู่หอร่วมกันฉลองวันเกิดล่วงหน้าให้เขา บางคนให้ของขวัญวันเกิดเขาทันทีก่อนที่จะเมาจนลืมให้ และเพราะความเมา ชานยอลจึงลืมตัว จู่ๆก็นึกถึงเรื่องที่คุยกับพี่สาวเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมาได้ และเอ่ยความต้องการนี้ออกไปให้คนที่อยู่ในใจเขามานานนับปีได้รู้
"ของขวัญวันเกิดปีนี้ ช่วยรักผมหน่อยได้มั้ยครับ แค่วันเดียวก็ได้ รักผม...อยู่กับผมทั้งวัน เป็นแฟนกับผมวันนึงนะ...นะครับพี่คริส"
ถึงจะมึนเมา แต่ชานยอลจำได้ดีว่าคริสนิ่งคิดอยู่นานเลยทีเดียวกว่าจะตอบตกลง
วันที่ 27 พฤศจิกายน 2013...คริสกับชานยอลเป็นแฟนกัน และเมื่อเวลาผ่านพ้นไปจนเข้าสู่วันใหม่ ความฝันที่งดงามและอุ่นอวลก็จะดับวูบไป
น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ชานยอลใช้ของขวัญวันเกิดของปีนี้ได้ที่รับมาจากคริสหมดแล้ว...............