Nasıl bir 1.5 aydı ama?! Beklemediğim bir sürü şey yaşadığım, daha çok ağladığım ama sonra her şeyin tatlıya bağlandığı 1.5 ay. Başarılı insanlarla tanıştım. Bu insanların hassasiyetleri ilginç geldi. Güzel meslektaşım gibi hitaplara maruz kaldım :) hoşuma gitti, mutlu oldum. Sonra bir ara baya ağladım, çok fazla istediğim bir yer olmadı. Hepimiz şaşırdık ama hayırlısı demekten de başka çare yoktu. O ara kime güvenip kime güvenmemem; neyi, ne zaman anlatmam gerektiğini öğrendim.
Belki de en kısa süren yüksek lisans mülakatına girdim, bir hocanın yardım çırpınışları, diğerinin küçümseyici bakışlarıyla pek de umutlu olmadan mülakatı bitirdim. Eylülde tekrar görüşür müyüz bu insanlarla diye düşünmeden edemedim tabi. Özellikle bana yardım eden, arka çıkan hocam çok tatlıydın ya! Öbürünü çok hatırlamak istemediğimden yazmayacağım. Allah hidayet versin.
Sınavlarımı bitirdim, yine büte kaldım. 4 sene bütsüz bir yazım geçmemiş oldu, olsun yine de seviyoruz galiba. Sevmesek katlanamazdık sonuçta. Çalışabilmek için odamı o kadar çok değiştirdim ki, masamın ayakları neredeyse bozuluyordu. Olsun, emektar yine yarı yolda bırakmadı.
Hala açıklanmayan 2 sınavım olduğundan mezunum diyemiyorum, zorla akışına bırakmayı öğretmiş bu okul bana.
Sevdiğim insanların mutlu günlerine sınavlarım yüzünden katılamadım, baya üzüldüm ama elden ne gelir?
Kurtlar sofrasına da yavaştan girmiş oldum, bu iş dünyası hem çok boş hem çok komik geliyor bazen. İnsanların gerçek yüzleri, sakladıkları şeyler, iş ahlakları.. her şey çok farklı ve çok şey öğretiyor. Son olarak kendimle çok baş başa kalamadım. Gerçekten üzerine düşündüğümde mutlu olduğum, kendim olduğum şeylerden uzaklaştım. Eski ben olsa bu düzen değişikliğini kabul edemezdi. Artık öyle olmadığım, hayatımın bir parçası olduğunu kabul ettiğim şeyler var. Ve bu kabulleniş bana 1.5 ayın kattığı en güzel şey oldu.
izzy806
areudirty
discoholicmusic
vaporwave
prguitarman
theartofmadeline
annaxmalina
