"Hayat bazen öyle insafsız ki
Küçük bir boşluğundan yakalar
Hissettirmez, en zayıf anında
Seni ta yüreğinden yaralar"
d e v o n

Andulka

#extradirty
Claire Keane

Discoholic 🪩
tumblr dot com

Janaina Medeiros
Show & Tell
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
RMH
Today's Document

Kiana Khansmith
ojovivo
Lint Roller? I Barely Know Her
Jules of Nature

Kaledo Art

oozey mess
Monterey Bay Aquarium
No title available
KIROKAZE

seen from United States
seen from Japan
seen from Uzbekistan

seen from Germany

seen from Ukraine
seen from Ukraine

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from Malaysia
seen from Sweden

seen from United States
@fedaedilenisik
"Hayat bazen öyle insafsız ki
Küçük bir boşluğundan yakalar
Hissettirmez, en zayıf anında
Seni ta yüreğinden yaralar"
kufur etmeye suruklenen kadin
Sevdiğin gözleri kan bürüdü, görüyor musun sevgilim?
"Çünkü artık herkes yaram
Hiç kimse yara bandım değil."
Doğum günlerime çok değer verirdim küçükken. Neden, bilmiyorum. Sadece o gün sanki benim için her şey çok güzel geçmeli gibi hissederdim; büyük kutlamalar olsun, herkes önemsesin falan ama kader işte. Hayat beni bir iki ayda büyüttü, omuzlarıma boyumdan büyük sorumluluklar yükledi. O günlerde onca derdin arasında doğum günüm zaten geri planda kaldı, ben de artık büyük bir kız olarak bunu olgunlukla karşıladım. Ağlayarak girdiğim, hiç kutlanmayan çok doğum günüm oldu. Hevesimin boğazımda yumruya dönüştüğü onca şeyden biri oldu yani doğum günlerim. Ben de bir şeyler beklemeyi bıraktım uzun zaman önce ama bazen... Bazen doğum günlerimde o kız çocuğu yine çıkıyor içimden. Özellikle de bu sene gibi sözde bana değer verdiğini söyleyen kimse kutlamayınca. İçimden bir yer "Zaten yıllardır kimse önemsemiyor" diyor, diğer yerse "Kısacık bir mesajın nesi zor?" diyor. Bilmiyorum işte, hayatın şımarmama hiç izin vermemesine rağmen içimde çok şımarık bir kız var ve o kız beni o kadar üzüyor ki. Çok gururu kırılıyor mesela, çok kıskanıyor onun doğum gününde kısacık bir mesajı bile fazla gören insanların başkalarına hayal bile etmediği büyük kutlamalar yapmasını. Ne komik, zaten umrunda olmadığın bir insana kırılmak. Bir şey söylemek istesen söyleyemiyorsun, söylesen de umursayan yok zaten. O yumru boğazında büyüyor, büyüyor. Canını yakıyor, geçsin istiyorsun ama geçmiyor. Bazen pişman oluyorsun onlar için yaptığın her şeyden, bazense boş veriyorsun ama o yumru hiç gitmiyor. Neden, diye sormak istiyorsun ama bir cevap yok. Bu siktiğimin dünyasında "Onca değer verilen insan varken bana neden değer veren kimse yok?" sorusunun bir cevabı yok. Tek tek sorsan hepsinin ağzında bir bahane. "Bu bahaneler neden sadece bana denk geliyor, bu hataları neden sadece bana yapıyorsun?" desen yine bir cevap yok. O kocaman kalplerin bile sana yer açmadığı bu boktan dünyada yok oluyorsun. Kimse görmüyor, kimse elinden tutmuyor. O çevresinde onlarca insan varken bile yalnız edebiyatı yapan herkese nefret besliyorsun, sonra "belki onlar da haklıdır" diyorsun. İnsanın çevresinde tartışacak bile kimse olmayınca içinde savaş başlıyor, kendi kendine tartışıyor. Neyse yediremiyor insan bunu kendine işte. "Aylarca yanında ben vardım, kendi derdini unutup peşinden gelen bendim. Nasıl beni böyle geri plana atarsın?" da diyemiyor, yapayalnız çürüyor.
Ait olamadım.
Bu muydu bana reva gördüğün?
Zihnimde 4 5 ayrı kişi yaşıyor, hepsini yönetmekte çok zorlanıyorum.
"Bir kadın benim üzerimde bu kadar güce sahip olamaz. Onu unutmak istiyorum, bir daha hiç görmek istemiyorum"
Çağ ne olursa olsun benim için böyle hissedecek bir adam bulana kadar yalnız kalacağım.
Buraya bile çok yabancı hissediyorum artık.
Kendime her "seni seviyorum" dediğimde ağlıyorum. Ben bunları hiç hak etmedim.
Duygularımı bastırmak için yaptığım şeyleri sevmiyorum, yaptıktan sonra hissettiklerimi de... Hatta bunları her bırakmaya çalıştığımda gelen acı dalgasını da sevmiyorum bir de o dalgadan sonra nefes alamadığım zamanları sevmiyorum. Sonrasında kendimi suçluyorum hayatım için bunu da sevmiyorum dahası kendimi suçlarken kendimden nefret ediyorum mesela, onu da sevmiyorum. Bir de yaşamaktan nefret ediyorum bu sırada ama bundan nefret etmeyi de sevmiyorum çünkü bundan hemen sonra yaşamayı aslında sevdiğimi fark ediyorum, bunu daha da çok sevmiyorum.
ben niye böyleyim diye ağlamak..the girls that get it, get it
insanlar beni yonettigini sanar ama beni yonetmelerini bile ben yonetirim
"Ateş gibiydim, kime değdiysem canı yandı
Hatırladığım hadiselerin kaçı gerçek, kaçı yanlı?
Kaçında ben hatalıydım kim bilir?
Kurusu yandı, yaşı yandı
Herkesle barışmak istiyorum ne yaşadıysam acı tatlı
Bağırışları, kavgaları kaldırmıyo' başım artık benim
Geleceğimle ilgili büyük bi' karar aldım demin
Çünkü artık herkes yaram
Hiç kimse yara bandım değil"
Kendime güzel bir hayat kurabilmek istiyorum.
Bu amk sülalesinde bir kişi daha bana kilo almışsın derse her şeyi sikip atıcam bir kişi bile nasılsın diye sormaz kilo alınca herkesin diline düştük size ne yarrak kafalılar