Doğum günlerime çok değer verirdim küçükken. Neden, bilmiyorum. Sadece o gün sanki benim için her şey çok güzel geçmeli gibi hissederdim; büyük kutlamalar olsun, herkes önemsesin falan ama kader işte. Hayat beni bir iki ayda büyüttü, omuzlarıma boyumdan büyük sorumluluklar yükledi. O günlerde onca derdin arasında doğum günüm zaten geri planda kaldı, ben de artık büyük bir kız olarak bunu olgunlukla karşıladım. Ağlayarak girdiğim, hiç kutlanmayan çok doğum günüm oldu. Hevesimin boğazımda yumruya dönüştüğü onca şeyden biri oldu yani doğum günlerim. Ben de bir şeyler beklemeyi bıraktım uzun zaman önce ama bazen... Bazen doğum günlerimde o kız çocuğu yine çıkıyor içimden. Özellikle de bu sene gibi sözde bana değer verdiğini söyleyen kimse kutlamayınca. İçimden bir yer "Zaten yıllardır kimse önemsemiyor" diyor, diğer yerse "Kısacık bir mesajın nesi zor?" diyor. Bilmiyorum işte, hayatın şımarmama hiç izin vermemesine rağmen içimde çok şımarık bir kız var ve o kız beni o kadar üzüyor ki. Çok gururu kırılıyor mesela, çok kıskanıyor onun doğum gününde kısacık bir mesajı bile fazla gören insanların başkalarına hayal bile etmediği büyük kutlamalar yapmasını. Ne komik, zaten umrunda olmadığın bir insana kırılmak. Bir şey söylemek istesen söyleyemiyorsun, söylesen de umursayan yok zaten. O yumru boğazında büyüyor, büyüyor. Canını yakıyor, geçsin istiyorsun ama geçmiyor. Bazen pişman oluyorsun onlar için yaptığın her şeyden, bazense boş veriyorsun ama o yumru hiç gitmiyor. Neden, diye sormak istiyorsun ama bir cevap yok. Bu siktiğimin dünyasında "Onca değer verilen insan varken bana neden değer veren kimse yok?" sorusunun bir cevabı yok. Tek tek sorsan hepsinin ağzında bir bahane. "Bu bahaneler neden sadece bana denk geliyor, bu hataları neden sadece bana yapıyorsun?" desen yine bir cevap yok. O kocaman kalplerin bile sana yer açmadığı bu boktan dünyada yok oluyorsun. Kimse görmüyor, kimse elinden tutmuyor. O çevresinde onlarca insan varken bile yalnız edebiyatı yapan herkese nefret besliyorsun, sonra "belki onlar da haklıdır" diyorsun. İnsanın çevresinde tartışacak bile kimse olmayınca içinde savaş başlıyor, kendi kendine tartışıyor. Neyse yediremiyor insan bunu kendine işte. "Aylarca yanında ben vardım, kendi derdini unutup peşinden gelen bendim. Nasıl beni böyle geri plana atarsın?" da diyemiyor, yapayalnız çürüyor.
andulkaphoto
areudirty
discoholicmusic
janainaart
kianamaiart
kaledo-art
gummygunk
