Yaz bitti, güz geçti, kış yüzünü gösterdi,Fakat benim durduğum nokta, hiç değişmedi.Ruhum, senin duvarlarının önünde nöbet tuttu,Aşkımın durağanlığı, en büyük seçim.Gönlümün haritası tek bir menzile işaret eder,Orası, senin iç dünyanın en mahrem köşesi.Sana varmak için geçen her dem, bir adanmışlık eder,Sükûnetim, bu yolculuğun en güçlü sesi.Ne zaman bitecek bu gözetleme, bilinmez,Lakin bil ki, bu sevdadan dönecek değilim.Benim yuvam, senin varlığının olduğu yerdir,Oraya girmek için, tüm ömrümü verebilirim.Senin o gizli bahçene, bir kapı aralandığında,Ben hazırım, yıllardır hazırlanan bir misafir gibi.Işık sızan o aralık, benim için bir kutlu odadır,Gönül evine girmek, en derin arzumun dibi.Geceler, seni düşünerek geçti, gündüzler seni anarak;Bu bağlılık, basit bir duygu tarifinin ötesinde.Benim ömürlük sığınağım, seni bulduğum o yerdir,Ve o an, bu sadakatin en büyük bedeli...