[fezafirug]

| on yedi ocak ikibin yirmi dört

Koskocaman bir h a y a l k ı r ı k l ı ğ ı .

[fezafirug]

| on ekim pazartesi

emre aydının sesi yankılanıyor kulaklarımda; 'dipteyim, sondayım, depresyondayım.' fazlası yok, belki biraz eksiği hatta. öyle tükenmiş hissediyorum ki kendimi. ağlamaklar bitmiyor içimde, gözümde. hiçbir yere varamamak, bir sonuca ulaşamamak kahrediyor bu günlerde gönlümü. isyan etmek istemiyorum, bunları söylerken bile isyan ediyorum belki de,bilmiyorum. ama yapamıyorum, dayanamıyorum artık. olacaklara, olanlara gücüm yetmiyor, korkularım durulmuyor. annem de mutlu değil zaten. bir hayat nasıl geçer bilmiyorum ama böyle geçmez biliyorum. kendimi bildim bileli aradığım, istediğim şey iki hece beş harf. olmadığı için istiyorum ve bu kadar çok istediğim için olmuyor, imtihan ediliyorum bununla. biliyorum ama yapamıyorum. yardım et Allâh'ım. huzuru görememiş evime, yıpranan kalbime ve üzgün olan anneme. yardım et.

[fezafirug]

Sizi kırmaktan hiç çekinmeyen, fırsatını bulduğunda kelimelerini ok gibi saplayan ve bundan pişmanlık duymayan insanlara bitmeyen bir sevgimiz var. Ne olursa olsun bâzı vasıflardan çıkarmadıktan sonra, aynı çukura düşer gibi saplanıyoruz kırıklara.

[fezafirug]

Bâzen içsel yaralara en iyi tedâvi yönteminin herkesten uzaklaşmak ve daha çok içe dönmek olduğuna inanırım. Sosyal medyanın aldatıcı yönü bile bile lâdes demekle eşdeğer şu zamanda. Kendimi dışa kapatmaya sosyal hesaplarımın bazısıyla başladım. Parola belli. Gördüğüm şeyler beni mutsuz ediyorsa bingo! Kapat gitsin. Bazen en güzeli bakmamak, bilmemek.aylardan temmuz, birkaç güne ağustos. Dışımızda yaz var içimizde kış. Son olarak; gâliba insan üzüldüğünde ve yahut çok üzüldüğünde annesine sarılmak istiyor. Galiba değil, anneme sarılmak istiyorum.

[fezafirug]

| iki ağustos salı

Önce alışkanlıklarım terk etti beni. Umudun tükenebilir olmadığını bilen kalbim, dünya ağırlığıyla berraklığını yitirmeye başladı. Biliyorum, inanıyorum ama idrakime yerleştiremiyorum. Eksiğim, çok eksiğim. Bir yerden tamamlanmaya başlamalıyım biliyorum. Nefsimin esareti câhil cesaretime sebep oluyor. An geliyor varım, yoğum, derdim bu dünya sanıyorum. Oysa değil. Sonsuz bir hayatın yanında sinek kanadı kadar değeri olmayan bu dünyaya üzülmeye değmez biliyorum. Şimdilik biliyorum ama beceremiyorum. Bir yerden tamamlanacağım, umuyorum.

[fezafirug]

| üç şubat perşembe

Franz Kafka - babaya mektup.

[fezafirug]

| on eylül cuma

Bir gün mutlu bir yaşama sahip olduğunda, -evin huzurlu, sofran bereketli, eşin sevgili, çocukların islâmla terbiyeli olduğunda- (ki olması için çok duâ et) bugünlerden o günlere geldiğin için şükret, çok şükret. Sıkışıp kaldığın bu zamandan, feraha çıktığın o günlerde -umarım çıkabilirsin- bu zamanları tebessüm karışsa dahi acıyla hatırlayacağını biliyorum. Mutlu, huzurlu bir çocukluk, aile hayatı geçirmediğin için üzgünüm, çok üzgünüm. Seni yeise düşüren her hadiseden ders alarak daha iyi bir eş, daha iyi bir anne olacağına inanıyorum, umuyorum. Dilerim ağlayarak hüzünle duâ ettiğin o geceler, şükür duâlarıyla, afiyette bir aile hayatı ile taçlanır. Şimdi kendimi sevmiyorum ama ilerde seni çok seveceğim, biliyorum.

[fezafirug]

| yirmi sekiz temmuz çarşamba

kendimle konuşmanın dahi ağırlığını hissediyorum bazen. Kendimden çıkan kelimeler sonlarını bulamıyor. Ruhumun içinde kayboluyor cümleler. bâzen insan içinde bulunduğu ânı hiç bitmeyecek sanıyor. saniyeleri geçiremediğimiz anlar, geçmiyor gibi gelen günler, çabucak tükenen bir ömrü işaret ediyor bize. hayat bâzen yanan ateşi görüp, eriyen mumu görememekten ibâret.

kendime, sana, bize bir not; dünya duracak, hayat bitecek, geçmez sandığın her şey geçecek. sende kalacak olanların güzel olması için çabala. kalbini sev, kendini sev. kaçamağın yeri güzelleştir ve geçmişini tebessümle hatırlayacak kadar güzel bir gelecek inşâ et kendine. sabırla, duâyla.

[fezafirug]

Kendimi açıklamaktan hoşlanan bir insan değilim. Bana göre birbirlerine yakın olan insanlar karşısındaki insana hüsnü zan edebilmeli. Hakkında iyilikten, güzel düşünceden gayrısını düşünmeyecek insanları bulduğunda yakın kelimesi içini doldurarak anlam buluyor kendimce. Eskiden bu böyle deyip uzunca kendimi açıklamalarım şimdilerde ne istiyosa düşünsün deyip durumu salmalardan ibaret. Önceden de her şeyi kafaya takıp yaşadığım zamanı kendime dar etmeseydim diye düşünmüyor değilim. Öyle olmasam böyle olmayadabilirdim gerçi, bilemiyorum. Yine de ne kadar iletişimde olursak olalım beni biliyor sandığım insanların aslında beni hiç tanımadıklarını fark ediyorum. İyiyken herkes iyi ama sebepleri kendilerince yanlış yargılarıyla doldurup, bir de uzak davranmaları aslında tatlı bir tripten ziyade, daha da uzaklaştıran sebep oluyor benim için. Soğuyorum ister istemez. Öyle bir şeyler.

[fezafirug]

Bazen anlayışlı olmak beni çok yoruyor. Nasılsa anlayış gösterir diye geri plana atıldığım oluyor ve bunu yapan asla fark etmiyor. İçimden bir şey demek de gelmiyor öyle olunca. Sonra oklar yine bana dönüyor kalbime batıyor tabi. Senden şöyle yapmanı beklerdim ama sen böyle yaptın oluyor. Sen böyle yaptığın için böyle oldu diyemiyorum. Zorluk olmasın, aklı kalmasın diye anlayışlı olmak için çabayı yine ben gösteriyorum. Galiba kendi kalbimi kendim eziyorum, parmak uçlarımla..