Bu masaya keyifle oturdum ve mutluydum. Güzel şeyler yazmak için geçtim bilgisayar başına. Oysa ne kadar da zor güzel şeylerden bahsetmek. Hayaller herzaman güzel, anlık sevinçler veya içinin huzurlu oluşu. Ama her zaman da acı var yanında. Güzel şeyler yazmaya geçemedim bile acıdan bahsederken az önceki yazımda. İnsan acıdan mı besleniyor sadece acaba? Bizi bu kadar güçsüz yapan belki de budur. Ama ilk defa keyif itti bugün beni yazmaya. Bunlar hakkında konuşamasamda, bu durumdan pek mutlu olduğumu söyleyebilirim. İnsanlık noktasında kendimce bir evrim geçirdim belki de. Burası benim mutsuzluk köşem olmaktan çıktı böylece. Acılar çok, gittikçe çoğalacak. Elden ne gelir ki? Gittiği heryerde acı duyacak bir şey bulabilir insan. Gördüğü evsiz çocuktan, hatrın geçtiği bir sokağa kadar. Hayat kaybetme ve kazanmadan ibaret değil derler. Oysa bence tam terzi. Hayat tamamen bundan ibaret. Kapitalist veya determinant bir görüşle söylemiyorum bunları, tam tersi mutluluğumdan. Ben kendimden bir şeyler kaybettim belki evet, birilerini kaybettim ve ölümü tanıdım belki evet, kaybettim ona da evet. Ama kazanmadın mı? Bir yarış olarak görmüyorum bunu. Ata bindirmiyorum skorları. En güzeli de böyle yaşamak değil mi sizce? İlk zamanki gibi acı ve haz vermez belki kaybedilen ve kazanılan. Ama unutulmaz ki. Unutulur mu? Hafıza kaybı bile önüne geçemez bence bunun. Bir büyüğüm birgün demiştiki, bir alzheimer hastası her şeyi unutur ama odasının baş köşesindeki tablonun ona hissettirdiklerini unutamaz. Gel gitler yaşar belki ama o onun alıştığıdır. Dile getiremese veya gösteremese, tanımlayamasa bile bunu yaşar. Buyüzden onu evinden hiç uzaklaştırmamalı. İnsan kendinden uzaklaşmamalı, insanlığını kapatmamalı. Kaybedilen ve kazananılanlarla yaşamayı öğrenmeli. Bugün bunu diyen bendeniz yarın ne derim bilmem. Belkide gözü yaşlı, bir başına napacağını şaşırmış, 'çok acıyor, ben bununla nasıl yaşayacağım' diye yakınacağım, kim bilir? Ama bunu hayatımın bir noktasında bile tüm farkındalığımla görebilmek, yargılara ve kanılara ulaşabilmek nasıl da güzel bir olgunluk. İnsanlar çok düşündüğümü, çok duygusal olduğumu söylüyorlar. Kendimden kaybettirecek en büyük olgu da bu belki. Nedeni mi? Düşünebilmek, duygularını tanımak en az bilim kadar saygıyı hakediyor. Buna saygı duyulmadığı, şapka çıkarılmadığı sürece ben bu başarımla hep kaybedeceğim aslında. Ama ben kollarımı bacaklarımı bedenimi hissedebildiğim sürece bu insanlardan farklıyım. Bir araç değil bir amaç benim için duygular. En doruğunu yaşayabilmek, tanımak, tecrübe etmek. Bir deneyden farksız. Deneyler yüzyıllarca tekrarlanmış, tanıtılmış, öğretilmiş ve bir farklılık yaratabileceklerine karar verilmiş. Umut ediyorum ki bu iç yolculukta birgün aynen böyle bir konumda tutulur. Şunları yazarken bile nasıl uzaklaşıyorum dünyadan. Bir uzay gemisinde değilim belki evet, madde de kullanmam gerekmedi bunu hissetmek için. En saf ve en içten halimle burdayım. Nerede miyim? Ben nereden bileyim? Kim bilir nerelerdeyim. Belki bir tren istasyonundayım belki bir cafede tek başıma, belki sevdiğime bakarken aklımdan geçenler bunlar. Kitap okumak insanı başka yerlere götürür derler. Denemedim, sevemedim. İnsanların bu başka dünyaları kitap kavramıyla kısıtlaması bile üzücü. E herkes senin gibi yazmayı da sevmiyor olabilir diyeceksiniz şimdi de. Ben de bundan bahsediyorum işte. Ben kısıtlamıyorum, insanlar kendini kısıtlıyor. Bu sözü ederken bile yapabileceklerinin farkında olmalı insan. Benim yaşadığım bu yolculuk sadece yazılarla dile getirebileceğim bir şey. Önemli olan dile getirmek değiş işte. Yaşamak. Yaşamalı. İnsan gerçekten yaşamayı öğrenmeli. Başka bedenlere atlamalı, güneşi her sabah doğma zorunluluğunda bilip onu beklememeli. Kafasını öylesine bir yukarı kaldırmalı ve sadece 'ne güzel birgün' demeli. Perdelerle, gözlüklerle örtmemeli. Ne güzellik varsa bunu bir başına görebilmeli. Ancak böyle parçalarını bir arada tutabilir insan. Acısıyla sevinciyle, ve daha adı konulmamış bir çok hissiyatla. Bize verilen bu alanda ne olacağı bilinmez. Hergün olasılıklarla yaşıyoruz. Korkuya bu kadar alışmış bir insanoğlu bu duyguyu bu kadar dorukta ve içten yaşayabilirken neden diğer duyguları bilemesin ki? Kaybedilenin yerini ne figürler koyarsan koy yerini tutmaz. Ama insan kaybettiği kadar kazanmıştır da ve kazanakacaktır da. Bunu bilmek rahatlatmalı insanı. O anı yaşamalı, belki hiç unutmamalı. Ama önüne baktığında varolanla yaşamalı. Tek ve bilindik duyguların çok daha ötesine taşımalı kendini. Kendini korumalı. Hissetmek yargılanmamalı. Sadece bir kayboluşa ve bir kazanca dayanmamalı. Hala hissedebiliyorken hissetmeli insan. Ve bununla gurur duymalı. Yakını olduğu gibi uzağı da vardır insanın. Elde hiçbir şey hiç kimse yok sanarken veya kendini bu düşünceye zorlarken bile insan uzağındakinin farkındalığında olmalı ve tutunmalı. Var olana tutunmalı. Kendine hatırlatmalı. Değerli olduğunu hatırlamalı. Başka bir insana değilse bile su döktüğü çiçeğe veyahut beslediği kediye köpeğe, tutunmalı. Yaşamayı öğrenmeli ve yapmalı. Kazanılan veya kaybedilen reçetesinde sadece acı ağır basmamalı, hatta ve hatta böyle bir reçete tutulmamalı. Çünkü insan var olduğu sürece karşıt düşünce ve duygulara mahruzdur. Mutsuzken bile gülümsemeye yatkındır. Acı çekme hayattan zevk al diye yazmıyorum bunları yanlış anlamayın. Taş düştü kafama bende yazıyorum işte. Çünkü mutluyum, bu noktada ki bakışım budur. Mutsuzken bakacağım perspektif bambaşka olacaktır ama o da benim için doğrudur. Ama insanın bu kadar çok penceresi olması bir başka işte, deminden beri söylenip durduğum budur.
yousharknotpass
kaledo-art
2087
annaxmalina