Ja.... een blog bijhouden is altijd een leuk idee, maar soms blijkt er bijzonder weinig van te komen haha. Wat is het alweer lang geleden sinds mijn laatste bericht!
Ik ben dus weer terug in Kathmandu! En het contrast kán niet groter zijn.
Afgelopen donderdag heb ik de bergen achter me gelaten wat best een beetje een stap was. Het is daar zó mooi.. zo ontzettend mooi dat het moeilijk was om afscheid te nemen. Tegelijkertijd waren er veel redenen waarom ik terug wilde naar de chaos van Kathmandu. Even zeuren: het was soms heel koud in de Khumbu en als de lodges dan pas rond 16:30 hun op yakpoep gestookte kachel aandoen.. dat is gewoon niet fijn. Ook was het lastig om in de kleine dorpen dusdanig goed contact met mensen op te bouwen dat ik door de eerste beleefdheid laag heen kon prikken en te weten kon komen wat ze nu echt vonden van de onderwerpen waar we het over hadden. En het is ook wel heel fijn om op een iets voordeligere plek te zitten waarbij je niet voor opladen, douchen en wassen hoeft bij te betalen.. Tja, hard knock life van een onderzoeker in de bergen.
Dus! Dat alles deed me besluiten eerder naar Kathmandu terug te keren. En hoe?!? Ik ben met een heli teruggevlogen vanaf Namche. Met. Een. HELI!
Dit was zo’n ontzettend gave ervaring, ik kan er nog steeds niet over uit. Ik stond stand-by voor ‘een’ vlucht vanaf Namche. Vanaf de helipad an de andere kant van het dorp, of vanaf het voormalige vliegveldje bovenop de heuvel. Dit laatste zou betekenen dat ik nog zeker een uur met 25kg op m’n rug (en buik, twee tassen) naar boven zou moeten lopen. Daar keek ik niet echt naar uit, dus ik was aan het hopen dat de vlucht in ieder geval vanaf de helipad zou gaan. Waarschijnlijk zou het dan tot Taksindu zijn en zou ik vanaf daar nog 8 uur met een jeep moeten. Alles bij elkaar zou het alsnog een goedkopere manier zijn dan wanneer ik 2 dagen zou hiken naar Lukla, met een drager voor m’n spullen, en daar een vliegtuig zou pakken.
Mingma van Panorama Lodge in Namche was via zijn netwerk aan het proberen om iets voor me te regelen. Via mijn netwerk wilde het niet echt vlotten en werd me zelfs aangeboden om mijn verzekering op te lichten door er een “evacuatievlucht” van te maken... nou zullen we dat even niet doen? Iets met karma enzo.. Mingma ging even een rondje hardlopen en zou me bellen als hij iets hoorde. Hij was nog geen 10 minuten weg of Lhakpa, zijn mams, kwam naar me toe met het nieuws dat er een plekje vrij was op een vlucht rechtstreeks naar Kathmandu! En voor een goede prijs! Ik moest alleen wel linea recta weg naar de helipad. Dus ik snel snel betalen, ik kreeg een afscheids-sjaal omgeknoopt voor een veilige reis (een Nepalese traditie), back-pack om en gaan! Dus ik rennen, rennen naar die helipad. Met al m’n bagage. Ik kwam daar volledig bezweet en helemaal buiten adem aan en er stond al een heli ready for takeoff. En ik dacht dat dat de mijne was..
Bleek niet zo te zijn. Heli’s kwamen en gingen en het duurde nog 1,5(!) uur voordat degene er was die ik moest hebben. Genoeg tijd om op adem te komen, te kletsen met m’n medepassagier uit Londen en een wedje te winnen voor de voorste stoel (hahaha!!). En toen was de heli er.
Nouuuu..... @Sander, paragilden is al geweldig, maar dit...! We maakten nog een mooie detour naar het voormalige vliegveldje boven Namche om 2 oude mannetjes met wat kuren op te halen. Dat alleen al, ‘even’ langs de bergen scheren met uitzicht op Ama Dablam.. WAUW!
Ik raak er niet over uitgepraat. Het was echt het meest fantastische ooit. Ik geloof dat ik de volle drie kwartier met open mond om me heen heb gekeken. Veel te snel waren we dan ook in Kathmandu en was het back to reality. Even snelle “paspoortcontrole” (foto van je paspoort terwijl we in de transfer bus zaten), door de “douane” (een hokje van 2m2 met een mini bandje waar je je tas op legde en een poort waar je doorheen liep waarvan ik me afvroeg of de pieper werkte), en BAM. Terug in de stad. Tussen de toeterende taxichauffeurs en de uitlaatgassen. Bijna 2 maanden lang heb ik geen gemotoriseerd voertuig gezien (behalve heli’s) en geen uitlaatgassen om me heen gehad. En dan dit.. het contrast is zó enorm groot dat het wel een dag heeft geduurd voordat ik weer gewend was.
Het is fijn om terug te zijn. Alles lijkt hier ineens mega goedkoop en het is ergens wel relaxed om weer wat anoniemer te zijn. Maar, ik heb ook veel getwijfeld of het goed was om al weg te gaan uit de bergen. Alhoewel het grootste gedeelte van de Sherpas daar in de winter ook terug gaat naar Kathmandu of naar het buitenland was het toch moeilijk om weg te gaan. Want ik ga niet meer terug tijdens deze Nepal reis.. Ik heb mijzelf er bij neer kunnen leggen en ga zoveel mogelijk genieten van de 7,5 week die ik hier nog heb. En er staat genoeg op de planning om nog te doen dus de tijd zal vast vliegen! Net zoals die heli.. en dat was me toch gaaf!
titsay
gummygunk
janainaart
theartofmadeline