Het is zacht weer, de lucht is helder en ik voel me verschrikkelijk. Mischien moet ik hier maar mee kappen. Het leven lijkt perfect. Maar dat is het natuurlijk niet. Ik weet niet wat ik er van moet vinden. Ik weet zoizo niet wat ik moet vinden. Ik werd naar Dit ressort gestuurd met een opdracht. Maar het is niet een makkelijke opdracht. Het is eerder een onmogelijke opdracht. Ik zucht. Waarom moet ik het nou weer oplossen? Warom krijg ik altijd de onoplosbare problemen toegewezen. Er zijn hier al twee wachters en een beschermheer geweest geweest. Wat moet een jager als ik hier nou? Mij was beloofd dat als ik jager werd ik de stoere klussen kreeg, maar ik ben alleenmaar het werk van de beschermheren aan het opknappen. Met mijn voeten plons ik in het water van het zwembad. Eigenlijk moet ik u onderzoek doen. Informatie is macht. Mijn zintuigen beginnen plots te gillen. Er zijn hier andere. Ik spring op, ren om het zwembad heen en ga de tuin uit het huis in. Daar zit de fee. De fee zonder krachten. Ik moet haar helpen, en alsof dat nog niet ingewikkeld genoeg is moet ik haar ooknog terwijl ze nog krachteloos is beschermen. De tovenaars zijn het grootste gevaar, zijn willen haar plantekennis voor hun duistere zaken. I ben bij tovenaars opgegroeid, maar ze hadden geen grip op me, omdat ik te anders ben. Toen ze ontdekten dat ik een elf was hebben ze me uit huis gezet. Ik ben toen samen met twee jongens uit een feeën familie onderweg gegaan naar het toen nog fabelachtige elfendorp. Daar hebben we de keuze gekregen tussen beschermheer, wachter en jager. Omdat we van buitenaf kwamen moesten we buiten blijven. De elfen die niet buiten elfendorp zijn opgegroeid moeten heel veel moeite doen om een van deze drie beroepen te krijgen omdat ze te wijnig van tovenaars feeën founen en mensen weten, de wijnig elfen van buitenaf moeten een van de drie beroepen kiezen omdat het elfendorp er nooit genoeg van heeft, het zijn gevaarlijke beroepen met een lange opleiding. De wachters zorgen dat het contact tussen het elfendorp en het toverkasteel, het feeën veld, het founenbos en de mensenwereld niet verslapt. De beschermheer zorgen voor de bijzondere feeën elfen founen en mensen. Zij moeten er voor zorgen dat de soorten sterk blijven en dat de wereld niet in een neergaande spiraal terecht komt. Ze beginnen alleen de grip op de mensenwereld te verliezen, mensen verwarren hun dromen met de werkelijkheid en denken dat ze ons verzinnen inplaatsvan dat wij ook bestaan. Wij jagers zijn een soort decttive's, wij jagen naar informatie en lossen daarmee zelfs de ernstigste problemen, ons motto is niets voor niets 'informatie is macht'. Ik hoor het zachte gezoem van e vleugels van de free zonder krachten. 'aaahh, je bent er a' zecht een zangerige stem. 'Goedendag' fluister ik, met een gebogen hoofd. Vertrouwen winnen is essentieel, en ze moet denken dat ik onschuldig ben, anders kan ik het net zo goed meten opgeven. Er zijnals heel veel wezens die mij un levensverhaal hebben verteld en daar later spijt van hebben gekregen. Da lieve kleine elfenmeisje was tog iets minder onschuldig dan gedacht. De elfen zijn danook zo slim om mijn problemen niet vantevoren ingelicht over wie ik nou eigenlijk echt ben, mij geven ze trouwens ook geen informatie, anders zou ik 'partijdig' zijn. Ik heb ze al een aantal keer gezecht dat het negende opslaat omdat ik zoizo altijd voor mezelf kies en dus partijdig ben maar dat was 'anders'. De fee zonder kracht zecht 'wees maar gerust, ik ben niet gevaarlijk, je kan hardop praten, noem me maar annemarie, en hoe heet jij?'. Ik blijf gebogen staan en zeg zacht 'mijn naam is Raa'. 'Dat is een mooie naam' zecht annemarie.ik knik zogenaamd verlegen. Feeen willen wezens altijd op hun gemak stellen. Mijn echte naam is trouwens niet Raa, maar vera. Namen geven macht, ik vertel nooit mij echte naam. Alleen de Alfa elf en mijn tovenaar ouders weten mijn echte naam. Zij hebben gezworen hem Nooit meer uit te spreken vlak voor ik werd verstoten en hebben zij er tot nu toe aan gehouden. Als je de naam van een elf zecht weet die elf dat. Het is een soort overlevingsmeganisme dat mij vroeger veel heeft geholpen. Ik wist altijd waneer ik mn tovenaar ouders moest afluisteren, of weg moest vluchten to ze weer bewaart waren. Ik ben al mijn hele leven anders geweest. Zelfs de andere elfen zijn niet hetzelfde. Ik ben altijd al een buitenstaander geweest, en dat is ook een kracht, een kracht waar anderen jalours op zijn en waar ik vaak gebruik van maak. Omdat ik anders ben is alles wat ik doe onverwacht, je kan mij niet inschatten. Ik jou wel, dus ik heb een voorsprong. Annemarie heeft een gele jurk aan. Ze heeft helder groene ogen en een bleke huid. Haar bruine haar krult rond haar schouders. Ze gaat op een lichtblauwe bak ziten en nodigt me naast haar uit. K ga zo ver mogelijk van haar weg op de bank zitten en laat een klein glimlachje over mijn gezicht schemeren. Zij lacht breed terug. Ze vraagt naar mijn reis, ik houw het koud en vraag naar de manier waarop ze word aangevallen door de tovenaars. Ze kijkt me verbaas aan, maar geeft wel Andwoord. Langzaam worden haar antwoorden emotioneler, en ik kom steeds dichter bij haar geheimen en haar levens verhaal. Ze stelt geen vragen meer aan mij. Dit is tog niet zo onmogelijk als gedacht,, Dit had de wachter ook uit haar moeten krijgen. De fee begint te huilen, ik troost haar. Ik glij met mijn hand over haar rug en voel precies waar ik hem verwachte een bobbel zitten. De tovenaar die haar de eerste keer had aangevallen had meer schade aangericht dan de wachters en Annemarie hadden gedacht. De tovenaar heeft een puur bronze bal onder haar huid geplaatst, brons zuigtabletten de krachten van feeën op. Met mijn nagels maak ik een klein sneetje in de rug van de fee en wip de bronze bal er uit. Ze slaakt een klein gillette als ze langzaam haar krachten weer opgang voelt komen. Ik laat haar de bal zien en ze bedankt me uitvoerig. Na een kwartier sta ik weer buiten. Nu moet ik terug naar het elfen dorp om verslag te doen. Ik zucht, zo gaat het altijd. Eigenlijk ben ik altijd onderweg. Ik haal mijn fiets uit de struiken waar ik hem had verstopt toen de fee die inmiddels weer krachten heeft nog terug moest komen van haar bijeenkomst. Ik stap op mn fiets en ga onderweg naar de trein, terug naar het elfen dorp. Opweg naar de volgende onmogelijke opdracht. Want ales is mogelijk als je maar genoeg weet.
prguitarman
jbbartram-illu
pixelskylines