Miss M

[freelyhauntedqueen]

THE NATIONAL ANTHEM

The Renditiom of the National Anthem, whether played or sung, shall be in accordance with the musical arrangement and composition of Julian Felipe.

https://youtu.be/-FUBJY6nco0

THE NATIONAL MOTTO

The National shall be "MAKA-DIYOS, MAKA-TAO, MAKAKALIKASAN AT MAKABANSA"

THE NATIONAL COAT OF ARMS

THE GREAT SEAL

OFFICIAL SEALS AND OTHER HERALDIC ITEMS AND DEVICES

Any Government entity, including the military, may adopt appropriate coat-of-arms, administrative seals, logo, insignia, and badges, patches, banners, and initiate awards, citations, orders or decorations, as may be authorized by the congress or the office of the President.

Such heraldic devices and items shall ve filed with the institute for recording and evaluation as the precedence, design, customs and traditions. The institute shall promulgate the corresponding rules and regulations which shall be submitted for the approval to the office ot the the president or to the congress.

THE PENALTIES

Failure or refusal yo observe the provisions ot this Act; and any violation of the corresponding rules and regulations issued by the Office ot the President shall, after proper notice and hearing, be penalized by public censure which shall be atleast once in a newspaper or general circulation.

Source:

https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.officialgazette.gov.ph/1998/02/12/republic-act-no-8491/&ved=2ahUKEwjG3tmeo57uAhV2w4sBHZ_aAKUQFjAAegQIARAB&usg=AOvVaw12XYCTkPT-lRNtuwJHZKKl

[freelyhauntedqueen]

Even heat cools down

[freelyhauntedqueen]

Ang hirap pag na compare ka, sa mismong kapatid mo pa. Tapos kahit anong gawin mo shadow ka pa rin.

[freelyhauntedqueen]

Money changes everything even in Love👻

Sir once said

[freelyhauntedqueen]

A Spoken poetry to a Father

Hanggang sa Muli Ni: Marissa B. Montebon Ginising ako ng mga salitang wala kana. Yan, yan ang kauna-unahang ang oras ay tumigil. Kaloobay sumisikip mga pag-iisip na nagugulumihanan. Mga tanong na nagsisilabasan. Sandali lang. May mga pangarap kapa. Mga pangarap mo na para sakin. Kasabay ka sa pag plano patungkol sa aking kinabukasan. Lahat ng yon pinaniwalaan ko. Maraming mga bagay na akimg inayawan at iniwasan. Mga gusto moy ginusto ko na din. Mga pagkukulang mo ah binanewala ko. Lahat ng yun ay walang saysay kung lilisan ka ng tuluyan. Nasa gitna pa ako sa pagbuo ng aking sarili. Hindi ko man masabi-sabi ang salitang kailangan kita. Alam kong kong alam mo. Kailangan ko pa bang ipa-alala. Laking pasasalamat sa nakaraan sa pagbigay ng ngayun. kaya sa kinabukasay ikaw ang uunahin. Ibinigay ang lahat mong gugustuhin. Dahil ikaw, ang una sa lahat. Ikaw na unang lalake sa aking buhay. Ikaw na unang nagpapalakas sa twing nanghihina. Ikaw na unang nagmahal sa mundo ng kapaitan. Ikaw na unag tatama sa aking kamalian Ikaw na unang bumuo sa aking kasiyahan. Ikaw ang unang naniwala na kaya ko. Ikaw na unang iniyakan ko. Higit sa lahat ang ikaw na nagbigay sa akin ng buhay. Dalawang taon nadin pala. Dalawang taon na nanatili kang malakas. Dalawang taon na kinaya mo ang lahat. Alalang-alala ko pa ang pagsabi sa akin na pakawalaan ka na. Peru mali sila kasi lumalaban kapa. Pasensya, naging makasarili din ako. Isang taon, na gusto mo ng kumawala. Nakalimutam kong hiniling ko din yon, ang sakit na di mo na sana madama. Totoo ngang pagmahal mong tunay pakawalan mo na. Masaya ako at malungkot sa iyong paglisan. Masaya dahil nung nakita kita wala ng bakas ng sakit sa iyong mukha. Masaya ako na tuluyan ka ng kumawala. Malungkot dahil wala kana sa buhay ko. Malungkot dahil alam kong di kana babalik. Tinignan kita para kalang nasa himbing mong pagkakatulog. Gustong dumilat ang iyong mga mata at tignan ako, andito ako. Tunay ngang wala kana talaga. Tuluyan ka ng nagpahinga, Pa mahal na mahal kita. Hanggang sa muli.

[freelyhauntedqueen]

Why can't you let go of the Past? -Its always there.

[freelyhauntedqueen]

"The past that chained me and I'm still there"

[freelyhauntedqueen]

Not mine but its really nice.

[freelyhauntedqueen]

Woooo

[freelyhauntedqueen]

Not Good Bye

[freelyhauntedqueen]

🔥

[freelyhauntedqueen]

I am Me

I was raised by different people that's makes me different. So let's go back from the start. I was born in a simple house in the farm on the third of march in the year of the tiger, 1998 in Baroy Lanao del Norte. I have two sisters and one brother. We are all 7 in my family including my parents. I was happy being innocent, playing in the river, field of rice, riding the coconut to slide. I started my youth there everything was so happy and enjoy. Happiness has an end i need to step up in life. I started my first grade in Limuag Elementary School also part of the Baroy. There everything is new, that time i found out that the place is big or huge its not that in our house only. I met a lot of friends met a lot of ne things and also as I step up i grow up not physically but mentally. That first grade was not ao memorable coz i only remember is to play around. Then vacation comes I was I mean we was introduced in my Father side family. My father decided then, that we must move for good. He thinks its better for us, specially for the future because its near in the school not like in the place i was born is not that civilized and the school is too far that we need to walk for long just to get there. In that reason my mother agreed and for that reason i never felt thag my family is complete. When we move my mother stays in Baroy and we started new life in my father's place in Kauswagan Lanao del Norte. Kauswagan is so different i become ignorant i was amazed by the new things i see. I was igorant how to use washing machine and how the water comes out in the faucet. Everything was so different. When I was enrolled , Im with my brother that time we enter the same grade and section Kauswagan Central Elementary School. We were put in the last section. But its doesn't matter because ouw teacher always complementing that we are smart. As years pass and move to another grade i was put in the first section but we are no longer batch with my brother for the reason i was held back in third grade because i missed my mother that time so i went back to my mother's place and stop my study but father is eager so i went back. Years passes in my last grade in elementary was so memorable I fell in love i had best friend . Playing and made a lot of mistakes. In my sixth grade while playing catching i accidentally scratch my classmate that time i was afraid because he is totally hurt there's even a blood in it. He also my crush that time. I dont know why i was afraid , seems nothing to him but i was so nervous what if his parents knew then i will be scolded. Graduation is coming, well its first graduation for me im always attend in the practice i even position in a good spot everyone is so excited so do I. But it changes when I knew that no one is coming for me to attend my graduation so I didn't attend too. Before graduation i went to my mother place and stay there. There's this a sister of my Father wanted to take me and to be responsible for my study for the future, she wanted because she and her husband cannot produce a life. Its like adopting me but not literally. Then in my mind i want it, its a yes for me but my mother disagree because its too far my mother has lot of what ifs. My mother even took all of my things and me to keep me but my father argue and push his decision so i went to my Aunt, her name is Mercedes. It's true that's its really far, almost ten hours travel. But for me its nothing i really like to travel and to explore new world. The world that i never expected, in Zamboanga Del Norte is a totally new world to me. Its hard to talk at first for the reason i didn't know anyone. When i enter new school its a university, Jose Rizal Memorial State University most oc my classmates there are rich coz most of their parents are professional. There i learn to dance though elementary days im already dancing. But that dance made me a connection to my first boyfriend he teaches me til we fell to each other. That's almost end of the school year but it doesn't matter because iur house is near since we live in the university campus, my aunt was so against that time she didn't know til they know in unexpected way. When it came to second year high school, its changes and also challenge our relationship because my Aunt wanted me to transfer to other school though the reason is not that but for them to take care the business. My aunt has a business in other municipal in Liloy Zamboanga Del Norte. There i was transferred in Second year second grading is a National Highschool. I enrolled BV there without bringing any requirements though its really needed but my uncle made a connection so i was enrolled sad to say i was put in the second section. That time in the second year theres 10 section still lucky because i was not put in the lower. Then when another year come I prove it that i deserve a spot in the first section so i move to the first section I enter in the choir and made to a science camp.My fourth year high school is so boring, we dont have prom for the reason last year prom was so dull of issue because lot of students got pregnant. I dont know why but i lost interest in my study I dont get either good grades. Graduation comes we were not so happy because we are not wearing a tog, we are the batch that full of unluckiness. After graduation we celebrated in Dapitan we went to fanasyland and Rizal Shrine. The ride in Fantasylans was so breathtaking i even get totally scared in their Horror House. College come I went back to the first school I enter in Zamboanga Del Norte the JRMSU also know as Jose Rizal Memorial State University. I dont enrolled my self their my uncle did coz he is a prod in College od Engineering so he do all my paper works , then he chose AgEng or Agriculture engineering. I even absent in the first day, im that spoiled. Im the person doesn't forget easily past are remain fresh to me so when I met my old classmates their its seems nothing changes. Unfortunate happen i made a total mistake that changes my life. Its a matter of pride and future. Then too much pride i made my life miserable i chose to stop my study and went back in my hometown in Kauswagan Lanao del Norte. There I do nothing but "tambay" little assistant in a small store of my aunt. Back 2018 i went back being senior high school in Iligan City National School of Fisheries taking a Humss strand there i met new friends that inspired me and helped me. Im consistent honor student and taking this life more serious and to give importance my study. Now im 21, and graduating.

[freelyhauntedqueen]

The Color of Joy

[freelyhauntedqueen]

“Ang Magkaibigan Bobo at Matalino”

Taohan: Juan (Bobo)

Pedro (Matalino)

Kanor (sobrang bobo)

Introduksyon:

Bata palang matalik ng magkakaibigan ang dalawang tao mag-kaiba

Ang pag-iisip, si Juan na bobo at si Kanor sobrang bobo at si Pedro

May taglay na katalinohan. Pareho na silang ulila, kayat pinangako

Nilang di nila pababayaan ang isat-isa. Napag-isipan maghanap ng t

Trabaho.

Unang Eksena:

Pedro- Juan? (tinawag si Juan) we need to find a job. Wala na tayong pera.

Juan- Ikaw nalang. Alam mo namang over qualified ako sa lahat ng trabaho

Walang tatanggap sa akin.

Pedro- wow! Hiyang-hiya naman ang utak ko sa sinabi mo. Tingnan mo nga

Katawan mo hindi nagagamit.

Juan- Alam mo bang preserved itong katawan ko. Maraming nakakagusto nito.

Pedro- Anong preserved?

Juan- Preserved, yong itinatabi muna.

Pedro- Reserved yon bobo.

Juan- Parehas lang yon mas bobo ka. Walang pinagkaiba yon.

Kanor- Hahaha… (tumawa ng malakas) Gumagana paba utak niyo? Deserved

Yon. Deserved.

Pedro- Mabuti naman Kanor dumating kana. Kailangan na nating maghanap

Ng trabaho.

Kanor- Oh sige para naman may pang sugal na ko.

Juan- sugal ka ng sugal di ka naman nananalo jan. ako sayo sa casino ka. Sa

Casino maraming babae.

Kanor- Di ko kailangan ng babae. Yang mga babaeng yan katawan lang habol

Sa akin.

Juan- Alam naman nating sa ating tatlo ako ang pinakamagandang katawan.

Ako yong hina habol ng mga babaeng yan. Ang dami kuna nga pinaiyak.

Pedro- Tingnan niyo nga sarili niyo sa salamin, kahit isang babae walang

Lalapit sa inyo.(kanor at juan tumimgin sa salamin)

Juan- (Nagulat) oh my gaaaad…… !!!!!

Kanor- Juan? Bakit?

Juan- Sira na sa salamin natin. Kailangan nating ng bago.

Kanor- Patingin nga. (nagulat) oh my gaaad…!!!! Bakit ang gwapo ko? Hahaha!!

Juan yong mukha mo yong sira. Dinamay mo yong salamin.

Juan- Hindi, Bakit ibang tao nakikita ko? Ang pangit.

Pedro- Ikaw yan juan. Ngayon mo lang ba nakita mukha mo?

Juan- Hindi, talaga eh. Hindi ko mukha yan.

Kanor- Tanggapin mo ng pangit ka talaga.

Pedro- Tama nay an. Mag-isip na kayo sa kukunin yong trabaho

Pangalawang Eksena:

Ang tatlo ay may kanya kanya ng isip na trabaho.

Kanor- Ang pasukin kong trabaho ay mag sugal.

Juan- Mabuti kappa kanor may naisip na. ako wala ako maisip.

Kanor- Kahit anong isip mo, wala kang maisip. Wala kasing utak.

Juan- Kayo pala wala talaga akong maisip. Bakit ko hindi ko naisip yon?

Kanor- Mabuti nalang matalino ako. Pagsusugal yong napili ko. Ikaw pano

Yan wala kang maisip kasi wala kang isip ano sasabihin natin kay

Pedro?

Juan- Sabihin nalang natin na wala akong isip. Kaya di ako makahanap ng

Trabaho.(pinontahan nina kanor at juan si pedro)

Kanor- Pedro pagsusugal ang kukunin ko trabaho.

Pedro- Ano…. (naputol)

Juan- Pedro hindi na ako magtatrabaho. Wala wala pala ako isip diba kanor?

Kanor- Oo, matagal ng walang isip si Juan. Kayat hindi siya maka trabaho.

Pedro- Anong pasusugal hindi trabaho yan. At juan alam ko na bobo ka pero

Hindi ibigsabihin di kana makapagtrabaho.

Juan- Sabi kasi ni kanor wala akong isip kaya di na ako magtrabaho.

Pedro- Tama nayan pupunta tayo ng manila. (hindi niya sinabi na malayo)

Pangatlong Eksena:

Ang tatlo ay pumayag na sa pasya na sa manila na sila maghanap.

Juan- Saan ba yong manila lalakarin lang na natin yon.

Kanor- Malamang andyan lang sa malapit. Hindi naman tayo magtatrabaho

Malayo diba? Tunay nga wala kang isip.

Juan- hoy kanor my brain is developing at nalaman kong may isip ako. Di mo

Lang alam.

Kanor- Isipin mo nga kung sa malayo tayo magtatrabaho lalo tayong

Maghihirap.

Juan- Kaya nga tayo magtatrabaho para hindi tayo mahirapan. Pano tayo

Maghihirap.

Kanor- Una, ang hirap gumising ng maaga kung malayo pagtatrabahoan natin

Pangalawa. Baka pagpunta natin uwian na.

Juan- Saan banda ang mahihirap don? Eh parang mabuti nga yong hindi na

Tayo magtatrabaho may sweldo pa tayo.

Kanor- Oo nga no. kung malayo parating tayong huli, hindi na natin kailangan

Pumasok kasi pawi na mga magiging kasamahan natin. Ang ganda nga

Non.

Juan- Sige. Tanungin natin si pedro saan yon. (si juan at kanor pinuntahan si

Pedro para tanungin kung saan ang maniala)

Kanor- Pedro! Pedro! Pedro malayo ba nag manila?

Juan- Dapat tayong sa malayo magtrabaho pedro.

Pedro- Malayo ang manila kailangan nating sumakay ng Bangka at eroplano.

(masaya ang dalawa sa naririnig)

Kanor- Ang saya araw-araw tayong sasakay ng bangka at eroplano.

Juan- Oo nga makakasakay ulit ako …. (naputol)

Kanor- Nakasakay kaba ng eroplano dati?

Juan- Hahahaha nakalimot kaba na marami akong eroplano dati?

At kaya kung gawin ulit yon.

Kanor- Bobo ka talaga juan maliliit yong mga eroplano mo dati. Hindi mo

Naman sinakyan non.

Juan- Bangka ang ibig kong sabihing makakasakay ako ulit.

Kanor- Akala ko kasi yong mga maliit mong eroplano.

Juan- Bukas na bukas gagawa ako ng eroplanong malaki para masakyan

Natin papuntang trabaho.

Pang-apat Eksena:

(kinabukasan) si Juan ay nakagawa ng eroplano at ipinakita na niya

Ito sa kanyang mga kaibigan.

Juan- Ito na ang nagawa kong eroplano. Hindi ko matapos tapsos ubos na mga

Papel natin sa bahay.

Kanor- sigurado ka bang kakasyan tayong tatlo diyan?

Pedro- Eroplanong papel yan. Hindi natin masakyan yan papuntang manila.

Juan- Ginandahan ko naman ito ah!!!

Pedro- Pano yan lilipad?

Juan- katulad nung bata pa tayo iihipan.

Pedro- Hindi nga pwede. Hindi yan makakapunta ng manila. At hindi natin

Masasakyan.

Kanor- Oh diba pedro. Hindi natin masakyan. Maliit at kulang pa.

Juan- Oo nga nuh… kailangan pa natin ng maraming papel.

Pedro- Tama na nga yan basto hindi yan pwede. Tulungan niyo nalang ako

Makakahanap n pera. Manghihiram muna tayo pang pasahe papuntang

Manila. Yon na muna isipin natin. Kanor diba may natabi ka naming

Pera jan?

Juan- Siguradong wala ng pera yan naubus na sa kakasugal.

Kanor- Pasensya na Pedro. Nung sinabi mo kasing magtatrabaho tayo inubos

Ko nap era ko. Kasi magkakapera ako ulit pag maytrabaho na ako.

Pedro- Hay nako. Hindi pa nga tayo makahanap. Maghahanap tayo.

Kanor- yon nga maghahanap tayo, tapos magkakapera tayo. Kaya inubos ko

Pera ko sa sugal. Alam niyo naming parati akong natatalo kaya wala na

Akong pera. Saying nga eh!!

Juan- Anong sayang yong natatalo ka parati sa sugal?

Kanor- Hindi yon. Yong aalis na tayo ditto sayang yong sugalan nawawala

Na ako dun.

Pedro- O sya tama na. ikaw Juan may natabi ka jan?

Juan- Aahh- ehh …. Wala eh

Pedro- Anong wala diba wala ka naming pag gagustuhan nakit wala?

Magpaliwanag ka nga?

Juan- Ang sakit mo nalang magsalita pedro.

Pedro- Anong masakit? Nagtatanong lang ako nga maayos.

Juan- Bakit pa ako magpapaliwanag? Ang sakit pa ako magpapaliwanag?

Oo maitim ako. Alam na alam ko yon. Sana naman wag mo akong

Sabihang magpaliwanag. Pinamukha mo talaga sa akin… (naputol)

Pedro- Hindi iyon ang ibig kong sabihin.

Kanor- Hahaha… magpaliwanag ka kasi Juan. Sobran itim mo na. hindi kana

Makita sa ailim.

Juan- Ouch ha!!!! Oo kaya na ang maputi. Maputi naman ngipin ko ha. Di

Kagaya sa inyo hindi lang naninilaw may mga itim-itim pa.

Kanor- Pinabayaan ka siguro ng magulang mo. Binilad ka tapos hindi ibinili

Kaya napagod ka para kang sunog na isang piniprito

Juan- Pano yon? Wala nga akong magulang.

Kanor- Baka iba ang nagprito sayo.

Pedro- Magpaliwanag kana Juan.

Juan- Ayuko nga. Ito na talaga ang kulay ko.

Pedro- Hindi yan kulay mo. Sabihin mo saan na ang pera mo?

Juan- ahhhhh!!! Yan pala. Naubos na nga. Bumuli ako ng maraming papel

Para gawing eroplano. Para yon ang sasakyan natin.

Pedro- hindi talaga kayo nag-isip!!! (galit si pedro)

Juan- Malaking tulong na yon. Masasakyan natin.

Pedro- Hindi nga natin masasakyan yon!! Kailangan natin na malaking pera

Kung hindi sana ninyo ginasta mga pera niyo malaking tulong n asana

Yon. Kailanagn natin manghiram.( ang tatlo ay nag-iisip kanino

Manghiram)

Pang limang Eksena:

Naging problema ng tatlo ang paghanap ng taong paghiraman ng pera.

Pedro ay may kakunting pera lang at kukulangin pa ito. Habang ang

Dalawa ay wala talagang mahiramang pera kahit sino at anong lapit pa

Nial. Mabuti nalang may nahiramang pera si pedro.

Kanor- Pano na yan? Kahit sa sugalan wala akong mahiraman pera. Baka

Isugal ko daw. Ikaw juan? May nahiraman kaba?

Juan- Wala nga eh.. alam mo naman na di pa ako lumalapit. Lumalayo na sila.

Gwapo naman ako.

Kanor- Nakikita k aba talaga? Ohhh baka natatakot sila par aka kasing

Hold upper.

Juan- Hindi naman ako gabi nanghiram. Baka nga para akong hold upper.

Kanor- Si pedro kaya may pera kaya yon.

Juan- Siguro hindi pa siya dumadating. Saan na kaya yon.(ang dalawa ay

Naghihintay kay pedro)

Kanor- Ang tagal naman ni pedro.

Juan- Baka nauna na si manila para maghanap nap era at babalik ditto

Para kunin tayo.

Kanor- So? Tayo nalang dalawa ditto? (masaya) ako na nag gagamit sa kwarto

Pedro. Hindi ko na rin maririnig hilik mo.

Juan- Tahimik na rin ang kwarto kung wala ak. Hindi kana ilipat na natin mga

Gamit mo.

Kanor- Sige… sige… sandali lang nakalimutan ko.

Juan- Ano? Babalik pab si pedro?

Kanor- Hindi. Nakalimutan kong wala pala akong gamit. Gamit niyo lang

Yong ginagamit ko.

Juan- Hahaha. Yong gamit ni pedro yon nalang paghahatian natin.( habang an

Dalawa ay abala sa pag-aayos ng mga gamit. Biglang dumating si pedro)

Pedro- Anong ginagawa niyo?

Kanor- Hahatiin naming.. (naputol dahil, tinakpan ni juan ang bibig ni kanor)

Juan- Wala naglilinis…

Kanor- Sabi kasi ni juan wala na…. (naputol)

Pedro- Anong wala? Anong sabi ni Juan?

Kanor- (tinapik ni juan) ah ano kasi (naputol)

Juan- Ano kasi mag-iimpake na kami. Sinali naming ang saya para di kana

Mahirapan.

Kanor- May pera na ba tayo pedro?

Pedro- Meron peru kakaunti lang kulang parin.

Juan- Hindi na ako mag-iimpake ibabalik ko na to?

Pedro- hindi ko pa alam(tininganan ang mga gamit)

Kanor- Hindi na tayo aalis? Hindi na tayo mag tatrabaho?

(naisipan ni pedro na ibenta ang ilang gamit)

Pedro- ilabas nyo mga ibang gamit. Iibebenta natin ang iba.

Kanor- Wag! Sayang yong mga gamit ko. Ay wala pala akong gamit. Sige benta

Niyo na lahat.(napilitan ang tatlo na ibenta ang mga ibang gamit nila)

Pang pitong Eksena:

Nakakalap na ang tatlo ng pera, peru wala an silang gamit na gagamitin

Kakaunti ba lamang. Tumungo na rin ang tatlo para bumuli ng ticket

Na eroplano. Naghanda na rin sila sa kanilang pag-aalis.

Pedro- Kailanagan nating maghanda. Malapit na tayong aalis.

Juan- dadalihin ang bahay ni pedro?

Kanor- Malamang hindi.

Juan- Bakit hind?

Pedro- Hindi, pano natin madadala ito?

Kanor- Oo nga. Tatlo lang yung nabiling ticket natin. Wala tayong ticket para

Sa bahay.

Juan- Oo nga. Kailangan nati bumili ulit para madala natin ang balay.

Pedro- Walang babalik. Hindi natin madadala ang bahay . wag kayong

Mag-alala. May mga kakilala ko dun.(nang araw . dumating narin ang

Oras ng kanilang pag-aalis)

Juan- (nalula nung nakita ang eroplano) sobrang laki . pwede pa masakay

Natin ang bahay natin. Balikan natin.

Kanor- Tama balikan natin.

Pedro- Aalis na tayo. (ang dalawa ay nanginginig sa pagpasuk. Natatakot dahil

Una pa nilang sakay ng eroplano)

Juan- Kanor? Okay ka lang ba? (hinampas si kanor)

Kanor- di ako makahinga.

Juan- bakit?

Kanor- feel k lang.. di ba pwede?

Juan- Akala ko dahil natatakot ka.

Kanor- alam mob a kong saan na tayo?

Juan- Oo. Naka upo ako katabi kayo.

Kanor- Hindi yon. Habang andito tayo saang lugar na tayo?

Juan- (tininganan ang bintana at nanlaki ang mata) hindi ko alam eh.

Kanor- Bakit lumaki ang mata mo?

Pedro- Takot k aba juan?

Juan- Kailanagn kong lakihan para Makita ko kung saan na tayo.

Kanor- Hindi na kailangan yun. Ang gagawin mo lang ay ilabas mo ang iyong

Kamay. Yon yong sabi-sabi nila. Pagmalamig daw nasa snow na tayo

Kung maiinit nasa dessert na tayo. Kung may mawawala sa kamay

Mo sa pilipinas tayo.

Juan- A ganon ba yon? (sinirang ang bintana inilabas ang kamay) dahil sa

Ginawa ni juan ng crash ang eroplanong kanlang sinasakyan. Sila

Lang tatlo ang naka ligtas at naglanding ito sa isang islang hindi

Nila alam kung may tao ba o wala. Inalam nila at nilibot ang paligid.

Napagtantong walang ibang tao kaya namuhay sila doon.

[freelyhauntedqueen]

“UNFORTUNATE LOVE”

Cast: John (Father of Maxine) Doctor 1

Vina (Mother of Maxine) Doctor Perez

Maxine Nurse 1 (Sofie)

Judith (Mother of Andrie) Nurse 2 (Trish)

Andrie

SCENE 1

Maxine went to the hospital for work, she work there as a nurse then she meet a new guy pantient.

Doctor: (Hurriedly) Prepare the operation room, Maxine secure his head. Marami ng dugo nawala sa kaniya.

Maxine: Yes doc, the operating room is ready doc, Andoon na rin yong pantient at si Doc Perez for your to assist.

(A few hours later the operation ended successfully)

Doc Perez: He is almost and of his live good thing, nadala agad siya dito maraming dugo ang nawala sa kaniya. We need to look further to his situation.

Nurse 1: Yes doc, Maxine and I , kami nap o bahala sa kanya.

Maxine: We will call you if he will regain his consciousness. Sime wala paring pamilya pumupunta ditto for him.

Doc perez: Okay I’ll go to my othe patient

(Maxine and Nurse 1, Look andrie side Andrie’s pamilya not yet coming)

Nurse 1: I heard, wala daw ang pamilya makakapunta for him. Only yong boss lang niya ang nakontak information department.

Maxine: Well that little bit sad. Well look at him, he is kind a attractive.

Nurse 1: Yeah, siguro single siya. Kasi kung meron dapat andito na yong gf niya.

Maxine: Baka hindi pa niya alam. Baka hindi pa nasabi ng pinagtrabahoan nito.

Nurse 1: Almost 7 hours na nung kinontak yong mga number sa phone.

Maxine: we can wait naman til tomorrow diba? Check ko muna siya and off na Din ako.

Nurse 1: Okay, umm pwede paki tingnan din yong room 28. Napaka hard Headed ng pasyenting yon. Di pa kasi dumadating si Trish Late na siya sa shift niya. Pasyente niya yon, thanks.

Maxine: Okay, I will

(After Maxine’s shift she went home)

SCENE 2

At the house of Maxine where her Mom and dad at.

Maxine: Mommy, daddy I’m home.hmmm ang bango ano ulam?

Nina: Oh tamang tama, I’m cooking your favorite buttered shimp.

Maxine: wow! I cant wait to eat.

John: What? May boyfriend kana? Pakilala mo naman anong klaseng lalaki siya? May trabaho ba? Kasing gwapo ko ba?

Maxine: Dad, that’s not it. Sa trabaho ko lang po.

Vina: Enough, Maxine maligo kana patapos na ako. Kakain tayo pagkatapos mo.

Maxine: Yes Momshie!

SCENE 3

The family is Eating together.

John: So ano pala yong sasabihin mo sa amin anak?

Maxine: Its Just………, well we have new patient. Grabi yong nangyari sa Kanya most of us thought mamatay na siya.

Vina: Then, wala namang bago sa ganyan nasabi mo na, mga ganyang scenario

Maxine: Well this is new Mom, kasi till now walang pumupunta sa kanya. Pamilya niya. Grabi yong nangyari sa kanya, pero wala man lang nagpunta doon agad. Nakausap na yong boss ng patient. Hindi ko alam kong pinaalam bas a pamilya.

John: Well that’s strange. Kawawa naman siya. Baka bukas may makakapunta. Baka malayo lang yong family.

Maxine: we all hope too pa. Di pa rin kasi nagigising. We cant get more info except his 1D. Lang, employer ID wala ding nakalagay na contact in Case of emergency.

Vina: Be optimist. Bukas gising na yong pansyente mo. So you don’t have to Worry, okay?

Maxine: Yes. Mom, nakakaawa lang.

John: Mahirap talaga yong magkasakit, pero mas mahirap yong naglasakit ka ng mag-isa.

Maxine: Yes indeed dad. I hope bukas o pagdating ko gising na yon.

Vina: Kaya kung tapos kana go to rest na, pagod ka maaga pa shif mo bukas.

Maxine: Wait lang Ma, kakatapos ko lang kumain eh.

John: Mauna na akong matulog may trip pa ako bukas.

Maxine: Okay dad good night. Papasok na rin ako sa room ko maya-maya.

(The family peacefully sleeping)

SCENE 4

Maxine is arrived at the hospital eith nurse 2 since nurse 1 is off duty.

Nurse 2: Yong patient natin sa room 26 gising na pala.

Maxine: (happy) wow! That’s good to know. (A few hours later Maxine father came, bringing lunch for Maxine)

Nurse 2: Hello po! Nagchecheck pa si Maxine sa mga patient.

John: Okay, hatid ko lang tong lunch niya. Nakalimutan niya kasi.

Nurse 2: Ang swerte naman talaga nitong si Maxine, Tito noh (pabirong tanong), I wish, I have a father like you po tito John.

John: Normal naming ginagawa ko to since bata pa si Maxine. (change the topic) By the way yong patient niyo, na ikwento ni Maxine now is he?

Nurse 2: Oh about him, nagising nap o siya tito. Strange lang ayaw niyang ipaalam sa mom niya nan a ospital na siya.

John: well that’s good, anyways matagal paba si Maxine.

Nurse 2:Redding the name of Andrie’s Mother) Judith Bautista.

John: Ano? Sino? Who’s that?

Nurse 2: Baka maya maya pa po si Maxine tito. Hihintayin niyo po ba?

John: Hindi yon, who is Judith Bautista? You mention it earlier (shocked)

Nurse 2: Ahhh…… Yesss siya po yong Mother ni Andrie, yong patient naming kahapon nan a ikwento ni Maxine sa inyo.

John: (cannot understand his feelings and confused) bakit wala siya, na aksedenti yong anak niya and wala siya. Yong father? Wala na din ba?

Nurse 2: According to andrie yong patient naming, He can’t contact his mom. Ayaw din niyang ilagay yong mom niya sa ID niya incase of emergency. Wala din siyang father. Single mom lang yong mom niya.

John: What do mean, bakit ayaw niya.

Nurse2P: Yong Mom niya may sakit po kasi sa puso. If malaman pa ng mom niya baka ma trigger and atakehin pa.

John: (ask for the address of Judith Bautista) if you don’t mind pwede ko bang mahingi ang address ng Judith, seems she so familiar to me.

Nurse 2: Yes po tito. Ito po.

John: Ok thanks pakisabi ni Maxine dumaan ako. I have to go.

Scene 5

John rush to the address which the nurse 2 gave him. The address of Judith Bautista. Later on, After a long travel John arrive to the address, It’s Judith Bautista’s home.

John: Judith? Is that you? (Can’t understand his emotion)

Judith: Why are you here? (suprised)

John: Why? Bakit ka nawala (crying). Bakit mo ko iniwan? 25 years, you suddenly disappear without no trace. Without knowing kung san ka hanapin.

Judith: How do you find me? I’m sorry(guilty)

John: Hindi na yon importante, ang importante is yong ngayon. Gusto kung malaman bakit mo ako iniwan? I don’t understand, saan ako nagkulang? May iba ba? Hindi kaba masaya…..(cut)

Judith: Please leave (calm)

John: Hindi ako aalis without answer. Gusto kong malaman.

Judith: John Please??? (desperate) enough ang tanda na natin det over. Ang tagal na nun, 25 years may pamilya na ako. (lying)

John: Enough?!!? (angry) anong enough, Yes 25 years. 25 years of missing you. 25 years of wondering why you left. You told me that you love me till the end.

Judith: John Please stop. (nagmamakaawa)

John: Yes, I have family already. Kung hindi mo ako iniwan, Ako. Ikaw, tayo sana yong bubuo ng Pamilya natin. I don’t understand Judith. I dedicated my life to you. I work hard for you. (crying)

Judith: I wish I can answer you but I can’t. I really can’t. I’m trying to fight foe us, but its not worth it. Our love was amistake. I cannot be with you. Everyday is getting worst, yet I’m very happy. To the point it kills me.

John: Oh diba, napasaya kita, pinasaya kita at kaya kung pasayahin kapa.

Judith: But I don’t want that kind of happiness. I moved on so please leave. Our love story ended. Move on John. ( Enter the house and shut the door)

John: (cant do anything but to leave) Kung alam mo lang ano-anong dinanas ko ng mawala ka Judith, my world almost fall. Peru di ako nawalan ng pag-asang Makita ka ulit. Nakita kita ngayon, But it’s too late. (talking to his self)

Judith: (learning to the door) John, I want to tell you everything. That I love

You, that really miss you, everyday since I left you. I hope you will understand if I’m going to teel you. That we have a son and I’m hoping to complete this family. I really want to hug you John. But still cant, I cant do nothing. You have your family and I want you to be happy. I wish I cant tell you na may sakit ako, at yon yong aanilan I cannot be with you. Our love, my love to you is like a poison that going to kill you.Me anytime. Kaya kailangan kong lumayo sa iyo. From this day I still Love you. (Talking to herself).

SCENE 6

John went back to hospital to talk to Andrie about his mom. While Maxine is off to her shift.

John: (calm) Im Joh Tan. You don’t know me, But I know your Mother.

Andrie: Sir I know you. Classmate kayo ng Mommy nong High to College. You become lovers High School palang.

John: Naikwento niya pala sayo tungkol sa akin (smile)

Andrie: Yes sir, kayo po daw kasi yong onegreat and true love niya.

John: Kung ako bat siya lumayo? Tungkol bas a papa mo?

Andrie: Even ako di ko nakilala yong Dad sa pictures lang. namatay daw kasi siya since when I was a kid. Tungkol naman po sa pag-iwan niya sa inyo. She has a reason po.

John: Anong rason? Di ko maitindihan.

Andrie: Di niyo po alam. Di niya kayang sabihin na may sakit siya sa puso. Nong sakit niya yon lalang lumalala pagkasama kayo. Kaya pinabuti ng lola ko na ilayo yong mom ko sa inyo?

John: Anong salit, puso? Bakit di ko alam to (shock)

Andrie: Ayaw niyang malaman niyo po ba about sa sakit niya baka kasi magiging mahirap pa ang situasyon kaya mas minabuti ng mommy ko lumisan ng di niyo nalalaman.

John: (Tears drop) Ang unfair niya.

Andrie: Yes nagging selfish siya. Peru yan po yong bumabay sa kanya ang paglayo sa inyo.

John: Sana man lang sinabi niya.

Andrie: Gusto niya pong sabihin, hindi niya lang alam kong paano. Hindi siya pwedeng maging sobrang masaya, malungkot, ma surprise o ma excite. Lahat na yong nararamdaman niya when ever shes with you. kaya umalis siya.

John understand everything. So he let his self to move on and give Judith assurance na so that he wont disturbed. Atleast , right now john has the answers and his wmpitiness has filled...

[freelyhauntedqueen]

SAMIN NI: MONTEBON M. AKO KAY PILAK OG EKSAKTO.WALA KOY MGA SINUGDANAN. KUNG UNSA MAN AKONG MAKITA TUNLON DAYUN NAKO. SAMA KINI SA PAGKLARO SA GUGMA O DILI PAGKAGANAHAN. DILI KO SUNGUGAN, KUN DILI MATINUD ANUN LAMANG SAMA SA MATA SA GAMAYNG dios, SA UPAT KA SOOK. AKO KAY GA HUNA HUNA SA TANANG PANAHON,  NA GA ATUBANG SA PIKAS PADER ROSAS ANG IYANG KOLOR, NA MURAQG SALAWANMAN NAA SIYA SA AKONG DUGHAN. PERO SA AKONG PAG PIYONG MGA NAWONG OG KA NGITNGIT ANG MOBULAG SA AMOA PERMI

[freelyhauntedqueen]

I am POEM

I am able and stable i wonder what I’m capable I hear splashing I see dazzling I want coldness in December I am able and Stable

I pretend to be happy But i feel steady I touch the sea of clouds I worry about my dreams I cry when I see a person who’s having hard time that is stable I am able and stable

I understand people’s pain I say everything happens for a reason I dream of things that will make me happy I try to be snappy I hope for the love that makes me really happy I am able and stable