Γιατί οι άνθρωποι τελικά ενδιαφέρονται μόνο να μην πληγωθούν και όχι να πληγώσουν. Δεν είναι άδικο να θεωρούμε τον άλλο κτήμα μας και να παίζουμε μαζί του μέχρι να βρούμε το επόμενο θύμα; Που πήγε η ανθρωπιά, η αγάπη, ο έρωτας; Τελικά ο ενθουσιασμός, κάτι τόσο ταπεινό και ωραίο, είναι το χειρότερο, το πιο ύπουλο συναίσθημα. Το νιώθεις και την ίδια ακριβώς στιγμή υπογράφεις τη καταδίκη σου. Ενθουσιάζεσαι, τα δίνεις όλα σε έναν άνθρωπο και εκείνος το μόνο που κάνει είναι να τα παίρνει, να ρουφά ο,τι ωραίο έχεις να του δώσεις, χωρίς να υπολογίζει την δική σου ψυχή. Και εκεί ξεκινά η αρχή του τέλους. Όταν δεν του φτάνει πλέον αυτό που έχεις να δώσεις ή όταν βρίσκει κάποιον άλλο να του διαρρήξει την ψυχή, σε παρατάει. Χωρίς καν να σου δώσει κάτι καλό του ή έστω να εκτιμήσει αυτό που έκανες εσύ. Λόγια, λόγια, λόγια. Αυτό είμαστε. Οι πράξεις χάθηκαν κάπου στη μετάφραση, στη λανθασμένη ηχώ που δημιουργούν τα ψέμματα και τα μεγάλα λόγια. Ζούμε σε μια εποχή, η οποία σκοτώνει τους συναισθηματίες και τους δοτικούς ανθρώπους, και δίνει τη κυριαρχία σε ωμούς απάνθρωπους δολοφόνους ψυχών. Μήπως τελικά η μόνη λύση είναι ο μετριασμός του ενθουσιασμού ή καλύτερα η δημιουργία ενός σταδιακού ενθουσιασμού που θα μεγαλώνει λίγο λίγο βασισμένος σε πράξεις και όχι σε ψεύτικα λόγια και προσωπεία; Γιατί καμία φορά η μοναξιά φαίνεται η μόνη λύση, αλλά δεν είναι. Λένε πρέπει να πέσεις για να σηκωθείς, για να μάθεις, για να ξέρεις. Κάν΄ το, άλλα πρόσεξε την επόμενη φορά να μην πέσεις για τον ίδιο λόγο, να μην τους δώσεις τροφή χωρίς να το αξίζουν και πάνω από όλα να μην ρίχνεις το φταίξιμο σε εσένα. Δημιουργηθήκαμε για να αγαπάμε, αν δεν μπορείς να το κάνεις απλά πες το, πριν σε αγαπήσω εγώ.
ellievsbear
amandla
gamechangershow
stormborns
theartofmadeline
titsay
