gölge

Gölge doğuşunu ışığa borçludur..

[geceyeesirbiri]

“Ne sen benim eski sevgimi bulabilirsin, ne de ben o eski sevgimi tekrar sana siper ederim.”

[geceyeesirbiri]

YÜREĞİMİN SESSİZ SAVAŞI

Her aşk imkan dahilinde mi olmalı?

Ben seni imkansızlığınla sevmedim mi?

Yokluğuna aşık, her zerrene hayran değil midir bu kalbim?

Senin ruhun bilmez, kalbin hissetmezken,

Benim uzakta atan kalbim değil misin?

Sessiz yüreğimin savaşıdır senin aşkın.

Senin aşkın bu yürekteyken,

İmkansızlıklar koyar mı hiç bu kalbe?

[geceyeesirbiri]

ÖLÜME DENK

Sana kavuşmak için ölmek mi gerekir?

Bu kalp sensizliğe nasıl dayanır?

Toprak, üşütmez mi o güzel ruhunu?

Kefen, incitmez mi o narin bedenini?

Ağaçlar, çiçekler nefesindir artık.

Bedenin bir toprağın altında kaybolur,

Ruhun gölge olup gezmez mi bu Dünya'yı?

Karanlıkdan korkmaz mıydın sen,

Şimdi bak, sonsuz bir karanlık evindir artık.

Cennet evin midir oralarda?

Benim cennetim senin gülüşün değil miydi?

Şimdi cehennem de kaybolmuş,

Cennetime kavuşmayı beklerim sessizce.

[geceyeesirbiri]

MAHKUM YÜREĞİM

Mahkum olmak için illa suç mu işlemek gerekir.

Birinin kalbine, gözlerine, bakışına, sesine de

Yüreğimiz mahkum değil midir?

O'nu düşünmeden, görmeden bir saniye geçirmek

İstememek aşk değil midir?

Bir nevi aşk da mahkum olmak değil midir?

[geceyeesirbiri]

Mahkum olmak için

Bazen suç işlemek gerekmez,

Bu kalp sana ve sana dair

Her şeye mahkum olmuş zaten.

[geceyeesirbiri]

Hayat bir labirenttir.

Her adım attığın sokakta bambaşka bir yüzle, bambaşka bir sınavla karşılaşırsın. Kimi zaman karanlık bir köşe çıkar karşına, kimi zaman beklenmedik bir kapı. Her dönüş yeni bir savaş, her savaş yeni bir yara demektir.

Ama insan o yaralarla büyür.

Engelleri aşarak, düşe kalka, yeniden ayağa kalkarak ilerler. Çünkü içten içe bilir ki bu labirentte amaç kaybolmak değil, yolu bulmaktır. Çıkışı ararken aslında kendini bulursun.

Hayat da böyledir.

Doğduğun andan itibaren görünmez bir labirentin içine bırakılırsın. Doğru yolu bulana kadar mücadele eder, bazen yenilir, bazen galip gelirsin. Bazılarımız çıkışı bulur; bazılarımız ise hâlâ aramaktadır. Ama aramak bile başlı başına bir cesarettir.

Çünkü asıl mesele hiç kaybolmamak değil, kaybolduğunu fark edip yeniden yürümeye cesaret edebilmektir.

[geceyeesirbiri]

Sınırlı bir alanın var. Elindeki tek toprak parçası orası. Onu cennete çevirmeye çalışıyorsun; çiçekler ekiyor, umut suluyor, sabırla güzelleştiriyorsun. Ama içerisi bir savaş alanı. Ne kadar güzelleştirmek istesen de her gün biraz daha yara alıyorsun. Çünkü bazen insan, en çok iyileştirmeye çalıştığı yerde en derin yaraları taşır.

[geceyeesirbiri]

Hayaller vardır; gerçekleştirmek istediğin ama hep bir engellerle karşılaştığın. Vazgeçmezsin ama yorulursun. Çünkü o engeller hiçbir zaman kalkmıcak aslında. Bir umut "belki" dersin ama yine olmaz, olduramazsın. Hayal işte, hayal olarak kalmaya devam eder.

[geceyeesirbiri]

Seviyorum ama öfkem, sevgimi gölgeliyor..

[geceyeesirbiri]

Sevdim, sevmedi.

Git dedi, gidemedim ama kalamadım da.

Gitme dedim, gitti.

Kaldım.

Görmedi.

Sessizce gidişini izledim.

Sustum.

Bu çok garipti çünkü ben sessizliğimle bile çabalardım.

Beni istemediğini iliklerime kadar hissettim.

Gözlerimden yaşlar aktı ama dudaklarımdan tek bir kelime süzülmedi.

O gitti, ben kaldım.

O sevmedi, ben sevdim.

Eski günlerde ki gibi uzaktan izlemeye devam ettim.

İmkansızdık ama bir umut belki dedim.

Ve yine imkansız kaldık.

[geceyeesirbiri]

Kalabalığın ortasında duruyordu. Sesler birbirine karışıyor, kahkahalar omuzlarına çarpıp geçiyor, kimse durup yüzüne bakmıyordu. Herkes bir yere yetişiyordu, herkes birine ait gibiydi. Oysa o, bir vitrinin önünde unutulmuş eski bir saat gibi, çalışıyor ama kimsenin zamanını göstermiyordu.Bir an konuşsa sesi duyulmayacak sandı. Susunca da fark edilmeyecekti zaten. Yanından geçenler ona değiyor ama içine girmiyordu; kalabalık vardı, temas vardı, anlam yoktu. O an anladı ki yalnızlık, etrafında kimse olmaması değilmiş. Yalnızlık, etrafındakilerin seni hiç görmemesiymiş.Kalabalık dağıldığında geriye sadece kendisi kaldı. Garip olan şuydu: Kalabalık varken hissettiği yalnızlık, sessizlikte biraz olsun hafiflemişti. Çünkü artık yokluğunu fark eden en az bir kişi vardı. Kendisi.

[geceyeesirbiri]

Bir yola çıktım.

Sonunun çıkmaz olduğunu bile bile, arkama bakmadan yürüdüm.

Duvarları yıkıp kendime bir yol açmam imkansızdı ama içimdeki umut, yapabileceğime inanıyordu.

İnandım.

Güvendim.

Ve ilerledim.

Yolun sonunda ne duvarları yıkabildim ne de yeni bir yol bulabildim.

Geldiğim yere geri dönmek zorundaydım ama ne gücüm kalmıştı ne de isteğim.

Oturdum.

Bekledim.

Belki biri gelir, beni o çıkmazdan kurtarır diye düşündüm.

Ne biri geldi ne de ben gidebildim.

Öylece kaldım.

Sonra geri döndüm.

Zaten sonunun böyle olacağını bilerek çıkmıştım o yola.

En başa döneceğimi hissederek yürümüştüm ama yine de umuda tutunmayı seçmiştim.

Ve anladım ki;

kendimiz bile olsak, her inanç güvene çıkmıyormuş.

Ben o yola yapabileceğime inanarak gittim,

hayal kırıklığıyla döndüm.

Tıpkı imkansız olduğunu bile bile peşinden gittiğim bir aşk gibi…

[geceyeesirbiri]

Sevgisizliği nasıl anlatayım sana? Sen hiç sevilmediğini iliklerine kadar hissettin mi? Değersizliği nasıl anlatayım sana? Sen hiç değer görmediğini iliklerine kadar hissettin mi? HAYIR. Hissetmedin hissettirdin...

[geceyeesirbiri]

İmkansız olduğunu bile bile sevdim seni, yaşanması imkansız olan bir hayaldin. Sonunu bile bile sevdim seni, yine olsa yine severdim. Ben senin hayaline tutundum imkansızlıklar mı koyardı bana?

[geceyeesirbiri]

İyileşmek istemeyen bir adamı iyileştirmeye çalıştım.

Gülmek istemeyen bir adamı güldürmeye çalıştım.

Acıdan zevk alan bir adamı iyileştiremezdim de zaten.

Sonra anladım; onu iyileştirmeye çalışırken, asıl yaraları kendime açıyormuşum.

[geceyeesirbiri]

Sonunu bile bile yine çıktım o yola ve yine sonucuna yanılmadım. Oysaki yanılmayı çok isterdim...

[geceyeesirbiri]

"Yaman Çelişki"

Canımdan biri açtı yarayı,

Sessizce kanadı içim.

Canımın cânânı sardı sonra,

Hayat dedi "bazen böyle".