geitenfuif

[geitenfuif]

Verdwalen in de krochten van YouTube is een van mijn favoriete bezigheden als ik op de bank in het vacuüm der verveling ben beland. Het ene moment zit je naar een blind Koreaans kind van zes te kijken die met de gitaar op de rug nog beter speelt dan John Mayer. Het andere moment kijk je vol spanning de finale van het WK Monopoly in Las Vegas 2018.

 Hoe het leven je keer op keer weer kan verassen hè?

 Ik vind koken leuk, dus hele dagen 24Kitchen kijken is voor mij geen straf. Een logisch gevolg van de interesse in de culinaire wereld is dat ik ook op het web kookvideo’s kijk. Een van mijn favorieten zijn de filmpjes van Cees Holtkamp. Op het kanaal FoodTube (hoe kom je erop!) tovert hij, vaak in het bijzijn van zijn kleindochter, de mooiste baksels tevoorschijn. Van zoete strikken tot kaasjavaantjes en van cheesecake tot weesper moppen. Niks is meneer te gek. Likje botertje hier, stuifje bloem daar.

Cees Holtkamp is de oprichter van Patisserie Holtkamp op de Vijzelgracht in Amsterdam. Blijkbaar een begrip in Amsterdam en de rest van Nederland. Het bestaat al in sinds 1969 en is zelfs hofleverancier. Bea en Maxima zijn blijkbaar dus ook onder de indruk van al dat lekkers. Waar Cees vooral heel goed mee is, dat zijn kroketten. Zijn garnalenkroket werd in 1969 en 1998 Nederlands kampioen. Dan kun je wat hoor. Ik hou van Cees en z’n bakkersweetjes.

Cees verteld ook graag anekdotes tussen het bakken door. Waarom een kaasstrik eigenlijk een kaasstrik heet en dat bakkers heel precies werken. Dat had hij allemaal vroeger geleerd, toen er nog niet eens een oven bestond en ze alles rauw opvraten, die gekken in de randstad. Vooral de blik van zijn kleindochter Stella is onbetaalbaar wanneer Cees weer een lange anekdote over de kletskop gaat vertellen. Echt prachtig.

Nee maar echt. Ik vind Cees en z’n filmpjes geweldig. Hij heeft ook een boek. Dat ga ik ook nog eens kopen, en dan alles maken wat erin staat. Patisserie Holtkamp is een soort Mekka voor mij. Ik wil er ooit nog eens heen. Misschien is Cees dan wel toevallig in de winkel en dan koop ik koekjes.

[geitenfuif]

3 dialecten die absoluut moeten blijven

1.      Zeeuws

 Als je het lef hebt om helemaal zelf te bepalen om een letter pertinent niet uit te spreken, dan mag je dialect absoluut blijven. Die verdomde Zeeuwen vertikken het gewoon om de letter G uit te spreken. Ze vervangen heb subtiel door de letter H. De letter G maakt Nederlands ook helemaal geen mooie taal. 80% van het Nederlandse volk spreekt die letter uit alsof er een boerderijdropje vastzit in de luchtpijp. Je kunt veel over de Duitsers zeggen, maar die hebben een prachtige G. Niet zo ontzettend agressief, maar lekker zacht. Zeeuwen, ik zou zeggen: ha zo door!

 2.      Volendams

 De parel van Noord-Holland heeft een prachtig taaltje. Sinds Gerda Smit op nationale tv van wal stak over de ‘gaasteduukies’ (lees: gastendoekjes) die Yo zou hebben weggesluisd uit de palingvilla van Jan kunnen ze bij niet meer kapot. Ze zijn ook zo lekker eigenwijs. Op nationale tv ondertiteld moeten worden omdat je zo nodig Volendams moet praten? Tuurlijk! Dat fixt de Tros wel voor Jan, Nick, Simon en Kees. Wat mij betreft mag het zelfs een vak worden op school, gegeven door Gerda. Valt er ook nog wat te lachen in lokaal 13.

 3.      Brabants

 Als een dialect een warme deken in een koude winternacht zou zijn, dan is het Brabants wel. Ik wil er wel de kanttekening bij maken dat ik daarmee het ‘beschaafde’ Brabants bedoel. Als ze het er te dik bovenop leggen dat ze uit een Brabants dorp komen, dan valt de medaille voor dat gezellige taaltje de andere kant op. Gewoon zo’n subtiel Tilburgs accentje is prima.

Je zou er bijna zin in carnaval van krijgen.

[geitenfuif]

Op me monnie

Een Japanse miljardair genaamd Usake Maezawa verdeelt 1 miljard yen onder zijn Twitter-volgers. Dit bedrag wordt verspreid onder duizend van zijn zeven miljoen Twitter-volgers. Voor de goede orde, 1 miljard yen is ongeveer 8 miljoen euro. De duizend gelukkigen mogen zich dus verheugen op ongeveer 8 duizend euro de neus voor de snelle rekenaars onder ons. Om kans te maken op dit aangename bedrag moesten de Twitterraars een post van onze Japanse vrind retweeten. Nou, aan retweeten is nog niemand dood gegaan dus dat is makkelijk verdiend lijkt me zo.

Deze hele happening is volgens Usake een sociaal experiment. Hij wil op deze manier onderzoeken of zijn volgers gelukkiger worden door de ontvangst van dit aanzienlijke bedrag. De winnaars worden na de storting van de euro’s (of welke valuta dan ook) regelmatig in de gaten gehouden door peilingen om vast te kunnen stellen wat effect is.

Als je dit leest en je bent niet te beroerd om een minimale inspanning te leveren, dan val je met de spreekwoordelijke neus in de Blueband. Het lijkt me wel wat, zo’n sociaal experiment. Onder het motto ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ ga ik dit experiment een Europees vervolg geven.

Omdat jullie wederom niks gewonnen hebben met de Postcode Loterij en ik niet de financiële middelen tot mijn beschikking heb om alle veertig volgers van deze fuif acht ruggen te geven, moeten jullie het doen met een hele euro. Wie het kleine niet eert jongens en meisjes…

We gaan het als volgt doen. Reageer in de comments met de zin ‘doe mij zo’n euro’. Na deze helse online inspanning die je moet leveren stort ik een hele euro op je rekening (stuur maar een Tikkie naar 0653374302 of geef je rekeningnummer via Facebook messenger). Koop, doneer, geef of doe vervolgens iets met die ene euro waar je gelukkig, verdrietig, blij, boos of whatever van wordt en stuur mij een foto van het resultaat. Ik zal de foto vervolgens delen op dit geitenfuifje om te laten zien wat de impact is van dit hele gebeuren. Dat zal waarschijnlijk vies tegenvallen, want zo verwend zijn we dan ook wel weer, maar dan hebben we alvast wat om te lachen in 2020. Doe je best. Als je binnen een week geen foto’s ziet verschijnen dan wilde niemand hieraan meedoen. Even goede vrienden hoor.

[geitenfuif]

Merci

Afgelopen vrijdag reed ik van Arnhem naar Nijmegen. Een betere route is er niet, maar deze keer was het anders. Het had verschrikkelijk gesneeuwd en het begon al aardig donker te worden. Als een ware Stevie Wonder op versleten klapschaatsen reed ik met mijn bolide uit het jaar dat Britney Spears nog populair was richting huis. Na een barre tocht zag ik in de verte licht branden. Ik wist niet precies waar ik was, maar ik dacht: 'waar licht is, is leven', dus dat werd mijn horizon. Toen ik uiteindelijk dichtbij genoeg was om te voet mijn tocht voort te zetten, parkeerde ik mijn auto en stapte ik voorzichtig uit. Ik verheugde me al op een heerlijk gloeiend heet kopje chocolade melk, die ik lekker onder een dekentje gemaakt van de huid van een baby hertje kon opdrinken.

Net toen ik dacht dat ik een verdwaalde St. Bernard hond met zo'n tonnetje met jajum om zijn nek zag lopen was ik er. Het bleek gewoon de COOP supermarkt bij mij om de hoek te zijn, geen blokhutje in de Alpen. Wat minder romantisch, maar wel praktisch. Ik moest namelijk nog wat boodschapjes doen voor het avondeten. Ik liep gestroomlijnd en snel de route door de supermarkt en had binnen no-time mijn proviand verzameld. Kassa. Ik had geen boodschappen gewonnen ofzo, maar daar was ik nu. Bij de kassa. Er leek geen vuiltje aan de lucht en ik was eigenlijk wel blij dat ik bijna thuis was. Ik was mijn leven weer zeker en niets zou me nog stoppen om zo dadelijk vrolijk mijn woning binnen te gaan nadat ik de caissière een fijne avond had gewenst. Ware het niet dat er voor mij een jongedame van een jaar of 22,5 voor mij stond bij de kassa. Niets aan de hand verder en ze kocht niets geks. Drie avocado's, pure chocolade van Verkade, afwasmiddel en bami gleden soepeltjes langs dat piepding. Bliep, bliep, bliep, bliep en bliep. Maar toen zei ze het, niet eens tegen mij, maar tegen die meid van de COOP. 'Wilt u de bon erbij?' vroeg de caissière. 'Nee, merci' zei die meid. Merci?, Jezus Christus, 'merci' zei ze. Wie zegt dat nou? Dat zeggen echt van die mensen die geen chinees durven te eten omdat ze niet weten wat er achter dat luikje gebeurt. Dat zeggen van die vrouwen van middelbare leeftijd die de ranja maken op korfbalkamp in een vervallen hostel in Epe. Dat zeggen van die mensen met winterbanden onder de auto, maar in de sneeuw niet durven te rijden. Ik hoop dat iemand haar een keer goed te waarheid zegt, want dit was gewoon zielig. Misschien weet ze gewoon niet beter, omdat haar moeder dat ook altijd zei in de supermarkt. Arm enfant.

[geitenfuif]

Brugpieper

Met een boekentas op haar rug die meer weegt dan de koets van haar pa probeert ze in de stromende regen met windkracht tien de weg naar school te vinden. Volledig uitgeput en doorweekt arriveert ze iets te laat in de klas waar ze linea recta weer wordt weggestuurd om zichzelf te melden bij de conrector. Als na drie lange uren vol informatie over de industrialisatie in Engeland en Co2 feitjes de pauze is aangebroken vindt ze tot haar grote verbazing geen medium gebakken Argentijnse biefstuk in haar broodtrommel, maar gewoon twee sneetjes volkoren met kaas. Coño!

Zo zou het kunnen gaan met onze Amalia, maar ik hoop dat het meevalt.         Onze Koninklijke Hoogheid gaat vandaag voor het eerst naar de middelbare school. Ze begint in de eerste klas van het Christelijk Gymnasium Sorghvliet, in 2007 nog verkozen tot beste vwo school van Nederland door Elsevier. Geen idee waarom dat laatste genoemd wordt in de nieuwsberichten, 2007 is op mijn tijdlijn alweer acht jaar geleden. Ik geloof niet dat je daar nog triomfantelijk over hoeft te doen.

De keuze voor de eerder genoemde school werd pas bekend gemaakt toen de inschrijftermijn al verstreken was. Op die manier werd voorkomen dat ouders hun eigen prinsjes en prinsesjes ook met alle geweld op het Sorghvliet wilde plaatsen. Als dat toch je beweegredenen zijn ben je ook niet helemaal goed bij je knar volgens mij.

Het zou eigenlijk veel toffer zijn als Amalia bij lange na geen gymnasium niveau heeft, maar via een loting in haar handjes mag knijpen dat ze op een vmbo school midden in de schilderswijk terecht kan. Lekker integreren en over 30 jaar tijdens de troonreden wat brabbelen over hoe weinig doekoe haar vriendinnen gaan krijgen komend jaar. Veel plezier op school dushi!

[geitenfuif]

Mag ik dat zeggen?

Ik mis Mart Smeets. Mijn avonden zijn niet meer hetzelfde zonder hem. Ik wil gewoon voor het slapen gaan De Avondetappe kijken. Ik wil dat hij me precies vertelt hoe het nou eigenlijk allemaal in elkaar zit, ik wil weer voelen dat mijn mening er helemaal niet toe doet, terug naar de kleuterschool. Ik kan nog zo mooi de etappe analyseren voor mezelf en de beste klimmer uit de tour adoreren, als Mart zegt dat het een pannenkoek is dan geloof ik dat direct, tenminste voor zolang de uitzending duurt.

Met een fles rode wijn in de hand en een iets te grote hap van een blok brie wil ik horen dat Parijs nog ver is, dat een hongerklop altijd op de loer ligt en dat vroeger iedereen veel harder fietste.

Ik wil ook zo’n colbert als ik hem zo bezig zie in z’n natuurlijke habitat. Mart is gewoon de tour, hoe leuk dat nieuwe bewegende logo van Studio Tour de France ook is.

Ik moet nu zelf Dalida opzetten om een uurtje of half 12, anders kan ik niet slapen, het is verschrikkelijk. Allemaal leuk en aardig die verjonging bij de NOS, maar doe dat lekker in je eigen tijd, niet met de tour.

Er zijn vast ergere dingen in de wereld, maar dit is gewoon klote. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

[geitenfuif]

Het einde van een tijdperk, dat is het. Vroeger mocht ik opblijven als Ajax moest voetballen in de Champions League omdat ik anders de volgende dag niet mee kon praten over de wedstrijd met mijn vriendjes (althans dat beweerde ik). Tegenwoordig breekt het lekker de week en bespreek je alle mooie doelpunten nog eens uitvoerig op je werk en met je vrienden. Al het voorgaande verandert qua inhoud natuurlijk niet maar qua beleving gaan we de boot in.

De rechten voor de uitzendingen van de Champions League liggen vanaf 2015 tot minimaal 2018 in de handen van SBS. Dat houdt helaas in dat Jack van Gelder en Youri Mulder vervangen zullen worden door Patty Brard en Gerard Joling. Geen huiselijke sfeer meer met vakkundig commentaar, maar Joling in een strak zwart v-neckje met glinsterend ‘harde ballen’ prijkend op zijn borstkas. Patty Brard wordt op haar beurt het uithangbord voor Heineken, met bierdopjes op haar tepels is dat de perfecte (hangende) sluikreclame. 

Bij het horen van de welbekende hymne weet iedereen hoe laat het is, topvoetbal op de dinsdag-en woensdagavond op Nederland 3. Van horen zeggen wordt de Champions League hymne vervangen door een zelfgeschreven lied van Jeroen van der Boom die hij elke uitzending live ten gehore gaat brengen onder de bezielende leiding van een accordeon talent met een gouden tand. Na elk doelpunt kun je bellen met 0900-GOAL om door te geven wie zojuist het doelpunt gemaakt heeft en de hoofdprijs is een jaar lang gratis toegang bij elk MEGA Piraten Festijn.

Omdat John de Mol natuurlijk dubbel en dwars zijn uitgegeven centen wil terugverdienen is elke Nederlandse club in de Champions League verplicht om vijf spelers aan te wijzen die bij uitschakeling minimaal twee weken in het programma Utopia moeten meedraaien. Dat is goed voor de kijkcijfers. Voor Sigthorsson is twee weekjes hout hakken geen probleem, die doet niet anders, maar dat terzijde.

Ik snap allemaal wel dat er geld verdiend moet worden, maar dit wil ik gewoon simpelweg niet. Waarom niet? Daarom niet. De Champions League is van Jack van Gelder en Tom Egbers, niet van Patty en Gerard, die hebben toch nergens de ballen verstand van.

[geitenfuif]

Pashokjes

Ik was vandaag even in het centrum van Nijmegen om wat Sinterklaas-surprise frutsels te scoren. Je kent het wel, voor een minimum bedrag zoveel mogelijk cadeautjes kopen die enigszins in de buurt komen bij het opgegeven verlanglijstje. Oké jongens we doen voor 10 euro, maak even een lijstje dat is makkelijk voor diegene de jou als lootje heeft getrokken.

Samurai zwaarden van 1000 jaar oud, de nieuwste mercedes, die ene voetbalschoenen die Messi ook heeft en doe toch ook maar een chocoladeletter als dat nog in de begroting past. Meer meer meer voor minder minder minder. Ik sla misschien een beetje door met de introductie van dit guitige stukje tekst want ik wil eigenlijk even vertellen wat ik vandaag ervaren heb. 

Iedereen heeft er 'last' van, straatverkopers die je een abonnement willen verkopen of lid willen maken van een bepaalde organisatie of stichting. De meest geziene gasten in het straatbeeld zijn het WNF, KWF, alle denkbare kranten, de VI en zo heb je ook de Lotto. De Lotto is natuurlijk een van de grootste loterijen in Nederland waarbij ze iedere week een paar balletjes trekken met cijfers erop met als laatste een gekleurde bal. Komen deze overeen met de cijfers en de kleur op het door jou gekochte lot dan kun je lachen. Met een loterij is natuurlijk helemaal niets mis, laat staan met de Lotto en de daarbijbehorende vreugde en jolijt. Waar op zich ook niets mis mee is maar wat me vandaag rauw op mijn dak kwam vallen op een koude namiddag in november is dat er drie jongemannen (vermoedelijk zonder havo diploma, maar wel met gouden oorbelletje en opgeschoren koppie) niet zomaar ergens gingen staan in het mooie stadscentrum van Nijmegen. Nee, ze verplaatsten zich van winkel naar winkel waar de doelgroep van de Lotto hoogstwaarschijnlijk opzoek is naar voedsel of kleding.

De eerste locatie waar de opzichters van de Lotto hun geluk gingen beproeven was de Primark, een prima locatie. Een tijdje later liep ik onze jongens tegen het lijf bij Aktie Sport, ook leuk, maar toen ik ze even later ook bij elke euro bazaar in nimma city tegen kwam begon ik toch een verdacht patroon te bespeuren. Het was me inmiddels duidelijk geworden wat de doelgroep van de Lotto is en dat werd bevestigd toen ik na ging denken over de televisiezender waar de trekking van de Lotto altijd op wordt uitgezonden. Juist, onze camping-Probleemwijken-en Utopiavrinden van SBS6. Eigenlijk is dat natuurlijk hartstikke slim van de Lotto, waarom zou je ook biefstuk gaan verkopen op de veganistenbeurs als ze alleen maar komkommer lusten?

Achtendertig chocoladeletters en veertien rollen inpakpapier later begon me een gevoel van buitensluiting te bekruipen, je weet wel, dat gevoel dat je krijgt als je niet geselecteerd wordt voor het Nederlands Elftal. Ik was inmiddels al meerdere malen de Lotto verkopers gepasseerd en ik was eigenlijk wel benieuwd naar hun verhaal, puur zodat ik dan kan zeggen dat ik geen interesse heb, maar ik werd maar niet aangesproken. Zelfs als ik oogcontact zocht en gevangen wilde worden lieten ze me gewoon vrij rondlopen. Bedankt voor het compliment Lotto, maar toch voelde het gek. Tel ik dan niet mee? Mag ik die miljoenen niet winnen?

Nederlanders denken graag in hokjes, dat is lekker makkelijk want dan hoeven we onze tijd niet te verspillen aan mensen die we toch niet willen spreken. Hoe je het ook went of keert, als Nederlander ben je allemaal een beetje de Lotto.

[geitenfuif]

Racebaan met looping

Hoe kan je nou discussiëren over een zwarte piet? Die wordt toch gewoon zo geboren of wat wordt er nou gesuggereerd? Dat ze nep zijn? Ja kom, laten we ook gaan eisen dat sinterklaas zijn baard afscheert, want dat is niet leuk voor alle mannen met een baard. We doen nou net of sinterklaas en z'n vrolijke kornuiten niet bestaan en dat we iets te zeggen hebben over hoe zij eruit zien. Sinterklaas is verdomme al een paar honderd jaar oud, dat is de enige man op de wereld die recht heeft om te zeggen hoe wij ons moeten gedragen. Ik weet wel waarom hij zich buiten die discussie houdt, hij is te druk met het volkalken van dat boek. Dat moet toch wel bomvol staan met mensen die niks krijgen dit jaar omdat ze niet lief voor elkaar zijn geweest.

Ik heb geleerd dat je iedereen in zijn of haar waarde moet laten, ongeacht hun uiterlijk. Hoe moeten die zwarte pieten zich wel niet voelen? Daar wel eens over na gedacht mensen? Volgens mij krijgen die mannen niet bijster veel betaald, maar wagen ze wel hun leven op gladde daken in panty's om ons wat snoepgoed te geven die we verdomme ook gewoon bij de AH kunnen kopen. Kijk, ze kunnen ook gewoon lekker in Spanje blijven hè, dan gaat het hele feest niet door. Gaan dan al die mensen met hun 'mening' die schoorsteen door? Dacht het ook niet inderdaad. Ik wil niet stoken hoor maar waarom hebben we kritiek op de kleur van hun huid en niet op die gekke mutsjes? Als je ze dan toch voor lul wil zetten, pak ze dan daarop. Daar kunnen ze aan werken. Een aflevering van de Modepolitie gewijd aan de look van zwarte piet kan geen kwaad, daar kan ik in komen.

Het maakt me allemaal geen donder uit hoor, maar dit is toch gewoon vooral niet leuk voor sinterklaas en zwarte piet? Ik zou het niet zien zitten om op die leeftijd met een boot vanuit Spanje naar Nederland te varen om alleen maar te geven. Het enige wat wij terug geven zijn wortels en onduidelijke tekeningen. Ik weet wel dat vliegen met Ryan-Air ook geen pretje is maar zo'n boot lijkt me ook niet alles. Het is natuurlijk een roeping, zwarte piet zijn, maar ik zou een carrièreswitch serieus overwegen als ik zoveel shit over me heen kreeg. Tempo-team zit te springen om zulke lenige krachten die netjes hun werk doen, dat weet ik zeker. Ik heb me verdomme helemaal kapot gerend om mijn pieten-diploma te halen, dat is nu zeker ook niks meer waard? 

Lieve Sinterklaas,

ik hoop dat u dit leest. Ik wil graag een racebaan met looping.

[geitenfuif]

Fases

Ik heb vaak van die fases. Fases van muziek wel te verstaan. Michael Jackson komt elk jaar wel een keer opborrelen, maar ik heb ook een jaar lang alles van John Mayer kapot gedraaid. Op dit moment zit ik een beetje in een rare fase vind ik, nooit gedacht dat ik daar in zou komen eigenlijk. Michael Jackson danst nog beter als hij slaapt en hij speelt waarschijnlijk nog slechter gitaar dan John Mayer met zijn kleine teen, maar in zijn genre vind ik het een genie. Je kunt van alles van de man vinden maar hij maakte echt muziek recht uit het hart wat iedereen begrijpt.

Andre Hazes groeide op in de Amsterdamse wijk de pijp samen met vier broers en een zus. Hij rookte op zijn zevende zijn eerste sigaret en zijn vader was een agressieve dronkaard. Misschien wat kort door de bocht maar ik heb het idee dat zijn vader hem heeft gemaakt tot de man wie hij was. In de documentaire 'Zij gelooft in mij' verklaart hij zelfs dat hij de enige uit het gezin Hazes is die enigszins het leven van zijn vader leeft. Waarschijnlijk is Dre ook degene die er het meest last van heeft gehad, raar dat hij nagenoeg hetzelfde leventje leed? 

In de eerder genoemde 'documentaire' komt overduidelijk naar voren dat muziek maken eigenlijk het enige is wat de man kan. Aan de andere kant is de druk die het met zich meebrengt ook datgene wat hem kapot maakt. Hazes at alleen 's avonds of 's nachts als hij had opgetreden, omdat hij de rest van de dag geen trek had door de spanning. Met een paar blikjes bier en tig sigaretten ging hij de strijd aan met de tijd en wachtte zenuwachtig af tot hij weer het podium op mocht om zijn fans te bezingen. Eigenlijk ondraaglijk als je erover nadenkt.

Volgens mij was het echt een lieve man die alleen maar wilde geven, hij heeft alleen nooit geleerd hoe. In zijn huis zag je hem in de docu alleen maar zitten in een soort van kroeg dat was nagebootst in zijn woning. Een bar, biljart en herkenbaar bruin cafe kleedje waren duidelijk aanwezig maar in plaats van stamgasten aan de tap aten zijn kinderen daar een bammetje en keken naar de televisie. In die ambiance ben ik niet opgegroeid, maar ach, wat is wijsheid. Als ik mocht kiezen zou ik toch liever een dagje levensles krijgen van Dre dan van een professor die allemaal wel weet hoe het zit. Hoe 'ouder' ik word hoe mooier ik zijn liedjes zoals kleine jongen en ik leef m'n eigen leven ga vinden. Het zal wel een fase zijn.

[geitenfuif]

Buigen voor de koning

De iPhone 6 is uit. Dat betekent niet alleen geld in het laatje van Microsofts grootste concurrent, maar dat betekent ook een goede omzet voor de lokale slaapzak handelaar. Omdat we natuurlijk allemaal graag 's nachts winkelen is het logisch dat de nieuwste baby van Apple rond middernacht ter wereld komt. Voor ons Nederlanders betekent dat 's avonds de boterhammetjes smeren voor op het werk, want als je 's nachts in de rij hebt gestaan heb je daar 's ochtends uiteraard geen tijd meer voor. Bij de lancering van de iPhone maakt de plaats of tijd van verkoop niet uit hoor. Al schoppen ze dat ding vanuit een smerige camping-wc ergens in een Limburgse grot de wereld in, we komen hem heus wel kopen. Wees daar maar niet bang voor.

Als je de iPhone 6 plus meetelt is dat Apple's tiende telefoontje die ze op de markt brengen sinds 2007. Er zijn in totaal ongeveer 500 miljoen iPhones wereldwijd verkocht sinds de lancering van het pareltje in 2007. Je zou dus kunnen stellen dat 1 op de 14 mensen op de wereld een iPhone bezit. Niet slecht voor zo'n speeltje.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het echt geweldig hoe Apple wereldwijd zo'n enorme hoeveelheid fans genereert en daarin overduidelijk de nummer een ter wereld (en waarschijnlijk ook ver daarbuiten) is. Ik weet zeker dat als we een paar iPhones droppen op Mars, we binnen enkele uren wat leuke selfies op Facebook zien verschijnen van guitige aliens. Hebben we dat ook weer gehad.

Allemaal leuk en aardig natuurlijk maar dat buigen van die krengen is natuurlijk van de gekke. Je zou toch denken dat Apple niet heel diep in de buidel hoeft te tasten om een telefoon te maken die niet buigt. Je zou maar zo'n ding gekocht hebben. Haal je hem uit de broekzak van je je hippe skinny jeans, is dat ding gebogen. Tenenkrommend. 

Persoonlijk vind ik dat Apple voor straf hun naam een jaar lang in Banana moet veranderen. Het lijkt me ook niet meer dan logisch dat alle hoge heren van Apple een nieuw toestel komen bezorgen bij elk slachtoffer van Bendgate. Dat ze de telefoon dan met een diepe buiging hoogstpersoonlijk overhandigen lijkt me ook niet overbodig. Het blijkt in werkelijkheid zo te zijn dat gedupeerde fans van dit mankement niet zo 1-2-3 een nieuw toestel krijgen. De klantenservice van Apple moet eerst een aantal 'buig-tests' uitvoeren voordat ze overgaan op het uitgeven van een nieuw toestel. Belachelijk natuurlijk. Ik ben benieuwd hoe ze dit slippertje recht gaan trekken.

[geitenfuif]

Wannabes

De Spice Girls zijn tof. Ik weet ook wel dat Spice up your life geen Bohemian Rhapsody is en dat Mel-B waarschijnlijk beter walnoten kan kraken dan hoge noten kan raken, maar ook jij zingt het refrein van Wannabe moeiteloos mee. Niets om je voor te schamen overigens. Het voelt eigenlijk wel goed om het gewoon te accepteren.

Het is vrijdagmiddag om een uurtje of twee in het mooie jaar 1998. De boekenpakkers verzamelen de grote bos-atlassen en leggen deze weer netjes terug in de kast waar ze vandaan komen zodat de grote show kan beginnen. Eerst even de tafels van het befaamde merk Eromes aan de kant zetten, de stoelen in een kring plaatsen en alles is gereed om je te laten betoveren door de leukste meisjes uit de klas die uiteraard de Spice Girls imiteren. 

Toentertijd gingen ruzies nog niet over het krijgen van een Whatsappje van de verkeerde gozer, er werd toen nog flink gestreden om het zijn van Sporty Spice of Ginger Spice (denk ik). Als onwetend jongetje van een jaar of tien wist ik natuurlijk niet wat de struggles van die meisjes waren maar playbacken konden ze als de beste. Voor mij was het destijds veel belangrijker dat er genoeg jongens op kwamen dagen om te voetballen op woensdagmiddag, maar verliefd op het mooiste meisje uit de klas was iedereen wel van groep 3 tot het moment dat je de basisschool verliet.

Vanaf de dag dat ik de basisschool verliet kwam Idols op de buis. Nieuwe supertalenten werden ontdekt en vaagde de Backstreet Boys, 5ive en de Spice Girls uit onze draagbare radio's op je slaapkamertje weg. Step right up van Jamai was the way to go. We weten allemaal hoe het is afgelopen met de carriere van de Jamai's en Jim's van deze wereld, iets met vergetelheid en raken. De Backstreet Boys en de Spice Girls daarentegen komen natuurlijk altijd weer boven drijven. Precies zoals dat hoort met boy-en girlbands die perfect in de markt zijn gezet en hele basisschool klasjes entertainment bezorgde op vrijdagmiddag. Viva forever en geen Wannabes.

[geitenfuif]

Achter de duinen

In 2006 werd er een documentaire uitgezonden op Nederland 1 die het wel en wee volgt van John Waldschmit uit Den Haag, beter bekend als Haagse Sjonnie. De documentaire laat zien hoeveel Sjonnie blowt, dat hij elke dag shoarma eet, op z'n Sjonnie's een conflict met de woningbouwvereniging uitvecht en een eigen growshop start. Aangezien Sjonnie niet vies is van een jointje verbaasd het me niet dat hij een growshop begint. Ik was denk ik stijl achterover geslagen als had gebleken dat hij eigenlijk accountant is, maar tijdens de opnames toevallig van zijn welverdiende vakantie-uurtjes genoot.

John is wereldberoemd in Nederland door de vele scheldpartijen en Haagse uitspraken die in de documentaire regelmatig uit zijn mond rollen. De beroemdste uitspraak is “Hey den Ouden, douchen met je bloedkop!". Hoogstwaarschijnlijk refererend aan het niet al te beste spel van Geert den Ouden (destijds spits van ADO den Haag). Ook legt John op een simpele manier uit waarom hij niet werkt maar al 30 jaar van een uitkering geniet. Door zijn marihuana verslaving rookt hij minstens 10 joints op een dag. Hij wil best werken maar dan alleen als hij mag blowen. Kan dat niet? Dan werkt hij lekker niet, slaapt hij uit en wacht op zijn welverdiende WAO.

Wat me eigenlijk het meest verbaasd is dat ik die docu al minstens 8 keer gekeken heb. Ik weet precies wat er gebeurt, ik kan inmiddels feilloos Sjonnie nadoen en denk keer op keer "Och och dat zoiets nog bestaat in Nederland". Ik ben erachter gekomen dat juist de momenten dat Sjonnie "normaal" doet me het meest boeien. 

In het laatste gedeelte van de uitzending zie je dat Sjonnie een rondleiding geeft in de buurt waar hij is opgegroeid en verteld over zijn jeugd. Zijn vader kent hij niet en door de scheiding van zijn ouders verbleef hij het grootste deel van zijn jeugd in een internaat waar nonnen de dienst uitmaakten. Sjonnie had twee kippen en twee duiven op zijn balkon in het internaat die telkens weer bij hem terugkwamen nadat ze waren uitgevlogen. Zijn moeder kwam hem eens in de twee weken opzoeken en vloog daarna ook weer uit. Ze werd uitgezwaaid door een huilende Sjonnie, net zolang totdat ze uit het zicht verdween.

Haagse Sjonnie is vorige week overleden, aan longkanker. Ik moet er niet aan denken om gezellig met John en zijn maten een wedstrijdje ADO te kijken maar op de een of andere manier heeft hij wel mijn sympathie. Ik heb geen enkel idee waarom.

[geitenfuif]

Mietjes

Man man man, ik heb zitten janken om een film. Ik had me nog zo voorgenomen dat mij dat niet ging gebeuren. Het leek verdomme wel alsof de regisseur met opzet alle ingrediënten heeft gepakt om het vochtgehalte in mijn lichaam wat te doen dalen.

Schat zullen we een film kijken? Was mijn onschuldige vraag op een doodgewone woensdagavond. Het antwoord was gelukkig ja, dus de weg lag open voor een fijne avond met hopelijk een film naar mijn keuze met veel bloed en gevaar. Niets bleek minder waar want na liters water bij de wijn te hebben gedaan werd de film “The faults in our stars” gestart. Het was een twee uur lange marathon van liefde, geluk, ellende, kanker en medeleven. Echt een aanrader als je je mannelijkheid (wat dat ook moge zijn) te grabbel wilt leggen.

Ik bleef maar in mijn hoofd herhalen dat het maar acteurs waren, en dat ze tijdens de pauzes waarschijnlijk lekker van de belegde broodjes van de 5-sterren catering genoten. Niks chemo, infusen en tranen maar lekker lachen met de producent en op je klote krijgen voor de kruimels in het bed uit de ziekenhuisscene.

Het mocht uiteindelijk niet baten. Na de film stortte ik me in de armen van mijn geliefde en was zo blij als een kind dat de ellende uit de film niet de onze was. Al die honderdduizenden mannen die na zo’n film even ongezien een traantje wegpinken. Mietjes.

[geitenfuif]

And the winner is...

Ik snap het wel hoor. Mensen willen graag laten zien (vooral aan anderen) dat ze het beste voor hebben met hun medemens en dat ze niets liever willen dan met een simpele handeling alle ellende de wereld uit helpen. Was het maar zo'n feest, jezelf een emmer met ijskoud water over je kop smijten en de wereld lacht weer een jaartje. Misschien helpt het deze keer wel, er doen immers een hoop bekende mensen mee aan dit koude kunstje. Bill Gates, Christiano Ronaldo, Jan de Hoop & Beyonce, een illuster rijtje grootheden die geen angst hebben voor kippenvel. De laatst genoemde in dit rijtje heeft trouwens niet mee gedaan, maar ze mag wel van mij.

Het is de bedoeling om aandacht te vragen voor de spierziekte ALS volgens mij. Iemand heeft dus bedacht om een emmer met ijswater over zichzelf heen te gooien, dat te filmen en vervolgens drie anderen te vragen om dit ook te doen. Ik denk bij het kijken van zo'n filmpje vooral aan het feit dat ik helemaal geen zin heb om dat te doen en hoe koud die mensen het wel niet moeten hebben op dat moment. ALS komt voor, tijdens of na het kijken van zo'n filmpje op geen enkel moment voor in die grijze massa van me. Misschien ben ik wel gewoon een zeurende opa gevangen in het lijf van een twintiger, maar volgens mij is het niets meer dan een grappige trend op Mark Zuckersberg's goudmijntje. 

Door een filmpje wat ik vandaag op het welbekende web tegenkwam waarin een jongeman stap voor stap vertelde hoe ALS zijn moeder opvrat heb ik er wel eventjes aan gedacht. Wat kun je doen? Een paar euro storten op de rekening van het ALS fonds? Wachten tot NU.nl met het verlossende bericht komt waarin staat dat ALS te genezen is? De meeste mensen kiezen onbewust voor het laatste en dat neem ik niemand kwalijk, we hebben het allemaal al zo druk enzo. Ik nomineer bij deze iedereen om te lachen, plezier te maken en lief te hebben. Oja, ik nomineer Beyonce om toch even die emmer met ijswater over haar hoofd te kieperen, in een wit t-shirt, we zijn nou toch bezig.

[geitenfuif]

De bedoeling deel 1

Toen ik 14 was wist ik zeker dat ik professioneel skateboarder zou worden. Ik kon het helemaal niet goed maar ik deed niets liever. Mijn vader probeerde me tijdens het kauwen op de piepers en de bloemkool nog te overtuigen van het feit dat ik dat waarschijnlijk niet ging worden, maar met wat weinig overtuigende argumenten en ‘n spatje jus hier en daar bleef ik toch bij mijn standpunt.

Mijn zaterdagen bracht ik door op plein 1944 in de grote stad. Met mijn maandkaart in de aanslag stapte ik met mijn skatevrinden in lijn 80, opweg naar het paradijs. Eenmaal bevrijd van de muffe Hermes bus aroma’s namen we plaats op de meters brede trap en lieten we zo af en toe zien dat de wieltjes nog rolde. Het grootste gedeelte van de middag lieten we vooral zien hoeveel ijsjes we konden verorberen en keken we met een uitgekauwd zoethoutje in de mond hoe ‘echte’ skateboarders met versleten boards hun leven waagde.

Moe maar vol met suiker thuis aangekomen moest ik eerst mijn discman uit mijn broekzak zien te krijgen. Probeer maar eens een sinaasappel door een rietje te duwen, dan kunnen we elkaar de hand schudden. Het was destijds belangrijker wat het maximale volume van je lompe draagbare cd speler was dan je rapportcijfers, maarja een beetje schoolstress makes you stronger.

Ik vind het tegenwoordig leuker om lekkere bloemkool met een verfijnde jus te maken die de zorgvuldig gekookte aardappelen complimenteert dan op een skateboard staan. Heel raar eigenlijk, want dat was mijn bedoeling helemaal niet toen ik 14 was.

[geitenfuif]

Louis

Hij houdt zich niet bezig met de perfecte tactiek waarmee hij de tegenstander zijn wil op kan leggen. Het is ook niet zijn taak om de beste spelers te selecteren voor zijn elftal. De Louis waar ik het over heb is een Britse documentairemaker met een wat moeilijkere achternaam dan Van Gaal, en waarschijnlijk ook met wat minder voetbalkennis dan onze vorige bondscoach.

Louis Theroux is de liefste journalist die ik ken. Hij is dat verlegen jongetje uit de klas die geen vlieg kwaad doet en altijd met 2 woorden spreekt. Louis lijkt eigenlijk een beetje op Wally, je weet wel, van die kinderboeken. De boeken bevatten grote kijkplaten waar het krioelt van de mensen en waar jij Wally in z'n rood-wit gestreepte outfit uit moet zien te pikken. Louis stelt in zijn documentaires altijd de vragen waarop ik het antwoord wil weten en heeft respect voor de mensen die hij interviewt. Hoeren, nazi's, moordenaars, weirdo's of de vader van Michael Jackson, hij heeft de gave om alles en iedereen met respect en als mens te behandelen. Of diegene dat nou verdient of niet.

Vanmorgen keek ik de docu 'Edge of Life'. Louis volgt in deze documentaire een aantal terminaal zieke patiënten in een Amerikaans ziekenhuis die vechten voor hun leven. De meeste patiënten die hij volgt hebben kanker en Louis is zelfs aanwezig bij de 'slecht nieuws' gesprekken waarin wordt verteld dat verdere behandeling zinloos is. Als wij 5 minuutjes konden praten met meneer kanker zouden we niets van hem heel laten maar Louis zou op zijn beurt aardig, objectief en begripvol blijven en zelfs dan zou je hem niets kwalijk nemen.

Je wordt niet boos op Louis en hij ook niet op jou. Alhoewel, Louis van Gaal is nog nooit door hem geïnterviewd dus zeg nooit nooit.

Hier kun je de docu 'Edge of Life' bekijken:

http://www.npo.nl/louis-theroux-la-stories-edge-of-life/07-08-2014/VPWON_1219355